नृपतेः वचः श्रुत्वा राज्ञ्याः कथनं तथा अभवत्। या राज्ञी, सा सस्नेहम् उक्तवती—"यस्यानन्दनः नास्ति, तस्य क्रीडा दुःखमेव; अपत्यहीनस्य न च शरणं, विशेषतः पुत्र-पौत्र-विहीनस्य। धन्याः ते जनाः लोके येषां शिशुः धूल्यलङ्कृतः अस्ति। अतोऽहम् अतीव विषादं प्राप्तवती। पश्य, अत्र कश्चन भिक्षुः प्राप्तः, नित्यदेवतारूपधारी। अत्र नार्यः, बालाः, जनाः च तं शरणं यान्ति; न संशयः यत् वयं अपि एवं करिष्यामः।" एवं तस्याः वचनं श्रुत्वा, स नृपतिः तस्मिन्नेव वृद्धोद्यानं गतवान्। तत्र, भिक्षुं दृष्ट्वा, स राजा भिक्षुरूपं धारयामास; तं लिङ्गस्वरूपं भिक्षुप्रतिमां यथाविधि पूजयामास। ततः स उवाच—"अहम् अपुत्रः; भाग्यवती मम राज्ञी।" राजसिंहेन एवमुक्तः स भिक्षुः, लिङ्गरूपधारी, तत्रैव कर्म अकरोत्। ततः प्रभृति स राजा, सर्वाभिः स्वपत्नीभिः सहितः, बुद्धिमान्, देवदेवस्य महिम्ना, महाबलवान् पुत्रः जातः। अथ अहम्, हे देवी, कौतूहलात् मन्दरात् आगतः। योगबलात् मया स्वस्य नगरं निर्मितम्; तदा एव मया तद् शिवस्य शाश्वतम् आवासं दत्तम्, हे शुभे, देवस्य मार्कण्डेयेश्वरस्य उत्तरतः। ये ये जनाः शिवेश्वरं सदा सम्पूजयन्ति, जगद्गुरुम् ज्ञात्वा ये शिवेश्वरदर्शनं करिष्यन्ति, मोक्षं सुदुर्लभं मन्यमानाः, संसारं च अत्यन्तभीषणम्। यः कश्चन मर्त्यः तस्मिन् शिवे शरणं यास्यति, अथवा भक्त्या शुद्ध्या वा एषां कथां शृणोति वा श्रोतव्यम् करोति, तस्य सर्वपापक्षयः। एषा, हे देवी, मया उक्ता शक्तिः पापनाशिनी। हे देवी, स देवः स्वर्गदः, महापापविनाशकः, प्राचीनकाले वैवस्वतमन्वन्तरे वाराहे काले, अहं कालयाम्युत्तमे कानने रममाणः, तदा अत्यन्तदुःसहं शब्दं श्रुत्वा पृष्टः। तत्र गणेऽस्मिन् गणेशाः क्रीडन्ति, तेषु वीरकः नाम गणः अस्ति। स पुष्पैः क्रीडया ताड्यते, पुष्पराशिभिः पूज्यते। तस्य अनेका आश्चर्यगुणाः, शतशः गणेश्वरैः पूज्यते। तव पुत्रस्य पद्ममुखं पुण्यवतां विना न दृश्यते। कदा अहं तादृशं पुत्रं पश्येयम्, यः हर्षदः? उक्तं—"हे पार्वति, एषः वीरकः पुत्रः अद्य दत्तः।" स एव लोचनानन्ददः पुत्रः। मम वचनं श्रुत्वा, त्वं विजयां प्रेषितवती। सा विजयागणा मध्ये तं वीरकं अपृच्छत्—"कस्मात् त्वं उन्मत्तवत् नृत्यगीतेन मोहितः?" इति। एवं उक्तः, स भीतया कम्पमानः पुष्पैः भूषितः, स वीरकः दृष्टः। तदा उक्तम्—"आगच्छ, त्वं अद्य मम पुत्रः, देवदत्तः; त्वं वीरकः अभवः।" सा तस्य शीर्षात् गन्धं घ्रात्वा, अंगानि मृदुलानि सुसंस्कृत्य, स्वैः दिव्याभरणैः तं अलङ्कृतवती। विविधैः कोमलैः दिव्यपत्रैः, मन्त्रसम्भवैः, शुद्धैः दीप्तैः, तं शोभयामास। ततः कण्ठे हारं स्थाप्य, गोरचनया पत्रच्छिद्रैः च चिह्नानि कृत्वा, त्वं वाक्यम् उक्तवती। स अपि, सिद्धसंघैः सेव्यमाने गण्डपर्वते, रत्नजालैः महान् लतानिकरैः च संवीतः, तत्र स्थितः।