वेदवेदाङ्गानां सारभूतः अर्थः शिवस्य अविच्छिन्नं ज्ञानं इति। भूमौ ये शैवलिङ्गाः दिव्यलिङ्गाश्च, हे करुणासिन्धो, तानि सर्वाणि शिवस्य स्वरूपं दर्शयन्ति। तद् मम लिङ्गं, विशुद्धं दिव्यं च, अखण्डतेजस्वितया युक्तं, स्मरणमात्रेण नाम्नः पापानि सर्वाणि नश्यन्ति। तद् शैवतेजः, यत् तव, जगतः नित्याधारः, अविनाशी च। एवं भक्त्या च जिज्ञासया च पूर्णः स कश्चित्, कमलासनस्थं शम्भुं दीर्घकालं ध्यानं कृतवान्। तदा स पुनः पूर्ववत् शिवस्य तेजोमयं स्तम्भं दृष्टवान्। शिवाज्ञां पुनः प्राप्य, प्रभुः तां पालयितुं इच्छितवान्। शिवदर्शनजः रोमाञ्चः तस्य शरीरं आलिङ्गितवान्। शिवयोगं चिन्तयन् अहं त्वां श्रद्धया स्मृतवान्। बहु तपोबलात् शिवे परमभक्तिः ते उत्पन्ना। तव कर्माणि, अविच्छिन्नानि, समस्तं जगत् विशुद्धयन्ति। संवादः, सहवासः, क्रीडा, संमिश्रणं च, तानि सर्वाणि अद्भुतं शैवप्रादुर्भावं श्रोतुम् इच्छेयुः। अहं च नारायणश्च, विश्वस्य आदौ उत्पन्नौ। स्वभावेन उत्पन्नौ, परस्परं विवादं कृतवन्तौ। उभयोः मध्ये युद्धे तीव्रः प्रवृत्तिः अभवत्। किमर्थं एतत् युद्धं उभयोः मध्ये, यत् लोकनाशाय सञ्जातम्? तस्मिन्नेव क्षणे, उभौ मोहिता, परस्परं तीव्रं ध्यायन्तौ। वेदेषु मम महिमा सर्वाधिकः श्रूयते। सर्वे जीवाः स्वं परमं मन्यन्ते। यदि अहं स्वस्य सीमां विश्वे कुत्रचित् स्थापयेत्— एवं मनसि निश्चित्य, सदाशिवः स्वयम्—सर्वलोकातिरिक्तः, सर्वतः अग्निवत् दीप्तः—अनाद्यन्तः, उभयोः मध्ये स्थितः, यौ स्पर्धया पीडितौ। आवयोः पुरतः, देहहीनः शब्दः उत्पन्नः। केवलः शिवः उभयोः बलभेदं निर्णेष्यति। यदि उभौ बलवृद्धिं आरम्भादन्तं द्रष्टुम् इच्छेताम्—अहं विष्णुश्च, गत्युक्तौ, तद् ज्ञातुं दृढौ स्थितौ। उभौ स्तम्भस्य अन्तं निरीक्षितुं निश्चितवन्तौ। तथैव, उभौ महास्तम्भस्य मापनाय प्रवृत्तौ। मूलं अन्वेष्टुम् इच्छन्, अग्निः भूमिगर्भं विदारितवान्। ऊर्ध्वं अन्तं द्रष्टुम् इच्छन्, अहं आकाशे गतवान्। अधः प्रकट्य, अग्निः स्तम्भं दृष्टवान्। तं अनादि अविनाशि च, सन्तप्तः, मोहितः अभवत्। विश्रान्त्यपि, लक्ष्मीपतिर्भगवान्, श्रान्तः, अग्रे गन्तुं न शशाक। तेजोहीनः, श्रमपरिपीडितः, अहं शिवं रक्षकम् शरणं गतवान्; अहं मम महद् दुष्कृतं, गर्वोत्पन्नं, धिक्। स हि वेदानां, देवतानां, लोकानां च शरणं।