साऽनङ्गता रानी, पुत्रकामिनी सती, सुमनसः संनिहिता, कृताञ्जलिपुटा, चिन्तारहिताऽभूत्। साऽपि गुप्तमर्थमिच्छन्ती, त्वां द्रष्टुमिच्छति। त्वं हि दयासिन्धुः, सर्वेषां कामफलप्रदः, जनानां हितार्थं सदा प्रवृत्तः। त्वं च राजा गृहं गुप्तमागच्छसि इत्युक्तम्। अतः, शुभे, त्वं शीघ्रं स्वगृहान्तःपुरं गच्छेति विचार्य उक्तम्। ततः भिक्षोर्वचनं श्रुत्वा रान्याः मनः व्याकुलं जातम्। सखीवचनं श्रुत्वा दुःखिता रानी ताम् उवाच— "त्वं शीघ्रं भिक्षुं आनय, यावत् सः अन्यत्र न गच्छति।" ततः सुन्दरवाक्या सुनन्दा ताम् उपगच्छ्य यथोचितं उवाच। तस्मात्, त्वं स्वदुःखमन्तरं राज्ञे प्रकाशय। तस्मिन्नेव समये रानी साक्षात्कारं कामयन्ती, राजा स्नेहानुगतः ताम् पप्रच्छ। राजा उवाच— "किं एतत्, राणि? किमर्थं त्वं एवं दृश्यसे? किमर्थं च व्याकुलमनसः वदसि?" राज्ञः वचनं श्रुत्वा रानी एवं अब्रवीत्— "ये पुत्रहीनाः, तेषां क्रीडा दुःखमेव; पुत्राभावे शरणं नास्ति, विशेषतः पुत्रपौत्रविहीनस्य। धन्याः ते जनाः, ये पुत्रेण धूलिलिप्तेन शोभन्ते। अतः कारणात्, अहं परमशोकं प्राप्ता। अत्र भिक्षुः आगतः, नित्यदेवतारूपः। अत्र स्त्रियः, बालाः, जनाः तं शरणं यान्ति; न मे संशयः, वयं अपि तं शरणं गच्छामः।" तस्याः वाक्यं श्रुत्वा सः राजा पुरातनं उद्यानं अगच्छत्। तत्र राजा भिक्षुं दृष्ट्वा, भिक्षुरूपं स्वीकृत्य, तं लिङ्गरूपं भिक्षुं विधिवत् पूजयामास। सः उवाच— "अहं पुत्रहीनः; भाग्यशालिनी मम रानी।" राजसिंहेन एवं उक्तः, भिक्षुः लिङ्गरूपः तदा कर्म अकरोत्। ततः प्रभृति राजा, सर्वपत्नीभिः सह, बुद्धिमान्, देवदेवस्य महात्म्येन, बलवान् पुत्रः जातः। ततः अहं, देवि, कौतूहलात् मन्दरात् आगतः। योगबलात् मया स्वपुरं निर्मितम्; तदा शिवस्य नित्यधामं मया दत्तम्, हे देवि। सुन्दरि, देवमार्कण्डेयेश्वरस्य उत्तरतः। ये शिवेश्वरं सदा पूजयन्ति, ये जगद्गुरुं ज्ञाय शिवेश्वरं पश्यन्ति, मोक्षं दुरलभं, संसारं भयङ्करं मन्यन्ते। यस्य यः भावः, यः मनुष्यः शिवं शरणं गच्छति, अथवा भक्त्या शुद्धया एषा कथा श्रावयति वा कथयति, तस्य पापं नश्यति, हे देवी, एषा शक्तिः मया उक्ता। हे देवी, सः देवः स्वर्गप्रदः, महानपि पापं नाशयति। पुरा वैवस्वतकल्पे वाराहे काले, अहं कालवनं रमणीयं रममाणः पार्वत्याः समक्षं, अत्यसह्यं शब्दं श्रुत्वा पृष्टः। तत्र गणेशाः क्रीडन्ति, तेषु वीरकः नाम गणः अस्ति। सः क्रीडायां पुष्पैः ताड्यते, पुष्पसमूहैः पूज्यते। सः अनेकैः अद्भुतगुणैः युक्तः, शतशः गणेश्वरैः पूज्यते। तव पुत्रस्य पद्ममुखं पुण्यैः विना न दृश्यते। कदा अहं तादृशं पुत्रं पश्येयं, यः हर्षदायकः? इति उक्तम्। "हे पार्वति, एषः पुत्रः वीरकः इदानीं दत्तः" इति उद्घोषितम्।