सः देवपूजनं व्रतानि दानं ध्यानं स्वाध्यायं च महत् कृतवान्। सः प्रजाः स्वसुतवत् पालयामास, सर्वथा ताः परिपालयन्। ताः प्रजाः पुत्रवत्यः धनधान्यसमृद्धाः सर्वकामसम्पन्नाश्च आसन्। सः पृथिवीं शासन्ति, हे पार्वति, केवलम् उज्जयिन्यां गमनं विना अन्यत्र कुतोऽपि सुखं न प्राप। तदा मया गणेशः, शिवरूपधारी गणाध्यक्षः, प्रेषितः। अहं च गणेशं प्राहम्— "गच्छ पुत्र मम प्रियतमे," इति। मया एवं उक्तः सः, हे देवी, सञ्जाताञ्जलिः "एवं भवतु" इति प्रत्युवाच। शिवस्य गणः प्रस्थितः सति, हे सुहासिनि, अहं तुष्टः अभवम्। ततः सः बहुकुसुमधारी भिक्षुरूपेण तत्र आगतः। यः कश्चन भूतविषपीडितः विविधरोगग्रस्तः तत्र आगतः। यः अपुत्रः सन् अपि मम मन्त्रबलात् पुत्रवान् अभवत्। तस्य वचनानि श्रुत्वा सर्वे जिज्ञासया पूर्णाः अभवन्। सः सुवर्णरत्नवस्त्रैः, धान्यग्रामनगरादिदानैः च, तेषां दारुणतरं रोगं अपोहत्। एवं सः तत्र चतुर्दशवर्षाणि वसन् आसीत्। अहो, राज्ञः परमदुष्करं कर्म! अहो, प्रजाहितनिष्ठा तस्य! एवं तत्र चिन्तयतः, शिवः भिक्षुरूपेण गणैः सहितः तत्र प्रादुरभूत्। एतस्मिन्नन्तरे, तस्य प्रजाहितरतस्य राज्ञः विषये, लोके एका अतुल्यरूपवती स्त्री पुत्रकामिनी अपुत्रा च आसीत्। सः सर्वकामप्रदाता इति ज्ञात्वा, नागाङ्गनाः जिज्ञासया तत्र आगताः। भिक्षोः आश्रमे, राज्ञी एकाग्रचित्ता तं चिन्तारतम् भिक्षुं समुपगम्य उवाच। साऽञ्जलिं कृत्वा, चिन्तारहिता, सुतकामिनी अपि अपुत्रा सा, रहसि त्वां द्रष्टुम् इच्छति। त्वं खलु करुणानिधिः, सर्वेषां जनानां कामान् साधयन्। त्वं राजगृहं अप्रकाशितः प्रविशसि इति वदसि। अतः एवं विचिन्त्य, शीघ्रं स्वगृहान्तः प्रविश, हे शुभे। भिक्षोः वचनं श्रुत्वा, तस्या मनः व्याकुलं जातम्। सखीवचनं श्रुत्वा, दुःखिता राज्ञी ताम्—"शीघ्रं भिक्षुं आनय, अन्यत्र गच्छेत् इति"—इत्युक्त्वा आज्ञापयत्। तदा सुनन्दा यथोचितं उक्त्वा ताम् उपगम्य अवदत्—"स्वमनःक्लेशं राज्ञे निवेदय।" तस्मिन्नेव क्षणे, राज्ञ्याः साकाङ्क्षं साक्षात्कारमिच्छन्त्या, सौम्यचित्तः राजा ताम् अपृच्छत्। राजा उवाच—"किमेतत् हे राज्ञि? किमर्थं त्वं एवं दृश्यसे, किमर्थं च मनःक्लेशेन युक्तेव भाषसे?" राज्ञी राज्ञः वचनं श्रुत्वा, एवं प्राह—"येषां पुत्रो नास्ति, तेषां क्रीडा दुःखमेव; अपुत्रस्य तु नास्ति गतिर्विशेषतः, यदा पुत्रपौत्राभ्यां विहीनः। धन्यास्ते लोके जनाः, येषां पुत्रः रजोधूसरितः। तस्मात् कारणात् अहं परमशोकं प्राप्तवती। अत्रैकः भिक्षुः आगतः, नित्यदेवरूपधारी। अत्र स्त्रियः, बालकाः, जनाः च तस्य शरणं यान्ति; न संशयः यत् वयं अपि तथा करिष्यामः।" तस्या वचनं श्रुत्वा, सः पुरातनवाटिकां जगाम। भिक्षुं दृष्ट्वा, सः भिक्षुरूपं धारयामास; तं भिक्षुलिङ्गं सम्यक् पूजयामास। सः उवाच—"अहम् अपुत्रः, धन्या मम राज्ञी।" एवं राजसिंहेन उक्तः, भिक्षुः लिङ्गरूपेण तदा तदनुकूलं कर्म अकुरुत्।