स तु धर्मात्मा जननादारभ्य तत्रैव तपस्यास्थितः। तस्य तपसा जननादेव तवया मया च तुष्टिरभूत्। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, ये मां परमया भक्त्या पश्यन्ति, तेन संबन्धेन यत्र यत्र गच्छन्ति, ते सर्वदा दुःखरहिताः भवन्ति। त्रिनेत्रः गणाधिपः सिद्धसङ्घैः सह सिद्धगन्धर्वैः सेव्यमानः। ये मां सुमनसः सुगन्धीनि पुष्पाणि समर्पयन्ति, तेषां पूजया मम लिङ्गं महातपाः मार्कण्डेयः पूजयामास। हे देवि, मार्कण्डेयस्य तथा भगवतः शक्तिः सम्यगुक्ता। यस्य केवलदर्शनात्सर्वसमृद्धिर्भवति, स ब्रह्मयुगे रिपुंजयः नाम राजा बभूव। स देवपूजां व्रतानि दानं ध्यानं स्वाध्यायं च कृतवान्। स प्रजाः स्वसुतवत् पालयामास, सर्वथा ताः पालयन्। ताः प्रजाः सन्तानसम्पन्नाः, धनधान्यसमृद्धाः, सर्वकामसम्पन्नाश्चासन्। एवं स पृथिवीं पालयन्, हे पार्वति, उज्जयिन्यां गन्तुमेव रमणीयं मन्यते स्म। तदा मया गणेशः शिवरूपेण गणाधिपः प्रेषितः। अहं च गणेशं प्राहम्—"गच्छ पुत्र मम प्रियतमे।" मम वचनेन स देवि, सः सञ्जाताञ्जलिः "एवं भवतु" इति प्रत्युवाच। यदा शिवस्य गणः निर्गतः, तदा मम तुष्टिरभूत्। ततः बहुविधौषधिधारी भिक्षुरूपेण तत्र स्थितः। ये पिशाचैः विषैश्च पीडिताः, विविधरोगैः व्याकुलाः, ये चापुत्राः, ते मम मन्त्रबलात्सुतसम्पन्नाः अभवन्। तस्य वचनानि शृण्वन्तः कुतूहलयुक्ताः बभूवुः। स तेषां महाघोरं रोगं सुवर्णरत्नवस्त्रैः, धान्यग्रामपुरादिदानैः च निवारयामास। एवं स तत्र चतुर्दशवर्षाणि वसन् अभवत्। हा, कष्टमिदं राज्ञः परमदुर्लभं! हा, प्रजाहिते तस्य महान् भक्तिः! इति चिन्तयतः तत्रैव, शिवः भिक्षुरूपेण स्वगणैः सह प्रादुरभूत्। तस्मिन्नेव काले, प्रजानां हिते रतः स राजा, अपुत्रा कन्या, अतिसुन्दरी, पुत्रकामिनी च जगति आसीत्। स तु सर्वकामदः इति ज्ञात्वा, नागकन्याः कुतूहलयुक्ताः तत्र आगताः। भिक्षोः आश्रमे, रानी एकाग्रा, विचिन्तितभिक्षुं दानपरायणं प्रति, प्राञ्जलिः प्रणम्य, चिन्तारहिताः, अपुत्रा सती, स्वयमेव रहसि त्वां द्रष्टुमिच्छति। त्वं खलु दयासिन्धुः, सर्वेषां कामान् जनाय ददासि। त्वं राजगृहं गूढेन प्रवेशयसीति वदसि। अतः, एतदालोच्य, शीघ्रं स्वान्तःपुरं गच्छ शुभे। भिक्षोः वचनं श्रुत्वा, तस्याः मनः व्याकुलं जातम्। सखीवाक्यं शृण्वन्ती, दुःखिता रानी ताम् उवाच—"शीघ्रं भिक्षुं आनय, यावन्न स अन्यत्र गच्छति।" तदा सुन्दरवाक्या सुनन्दा ताम् एवमुक्तवती। "स्वमन्तर्यामवस्थां राज्ञे प्रकाशय।" तस्मिन्नेव क्षणे, रानी यदा साक्षात्कारेच्छया व्याकुला, तदा राजा, स्नेहसम्प्लुतहृदयः, ताम् अपृच्छत्। राजा उवाच—"किं एतत् हे राणि? कुतोऽयं भावः? किं च मनसि विकलतया भाषसे?