स तत्र द्वादशवर्षाणि तपः कृतवान्। तस्य निश्चयम् अवगम्य, तस्मिन्नेव काले त्वया मया सम्प्राप्तः। तस्य तेजसा पर्वतः प्रकाशितः, जलाशयाः शोषिताः। सर्वे समुद्राः विक्षिप्ताः, चन्द्रसूर्यौ च कम्पितौ; हे देव, अकालप्रलयः भविष्यति—न संशयः। तस्मै मुनये मृकण्डाय पुत्रः दत्तव्यः। हे विशाललोचने, स पुत्रः अक्षयः भवतु, सहस्राक्षसमः। हे सुरेश्वरि, महर्षिः मृकण्डः नीलोत्पलदलवर्णं नीलोत्पलदलाक्षं पुत्रं इच्छति। त्वमपि, हे देवी, भक्तिप्रियात् करुणया पुनः वाक्यम् अवदः। कथं त्वं धीरैः तपःफलप्रदायिनी स्तूयसे? त्वं सर्वदानवानां देवसमूहानां च क्षोभं जनयसि। अन्यः कोऽपि मम करुणार्थं परमं वरं न दास्येत्। कारणं हि महेश्वरः भक्तवत्सलः करुणासम्पन्नः। तपसा, पापक्षये, मनःशुद्धौ, ब्रह्मत्वं प्राप्यते। हे देवी, त्वां स्नेहयुक्तैः शुभैः शब्दैः वर्णितवान्। हे स्कन्दमातः, पूर्णचन्द्रमुखि, शोभासम्पन्ने। हे गजगामिनि, त्वमवदः—'यदुक्तं तव, तत्करिष्यामि।' त्वं मायाऽसि, श्रीः, तेजः, कीर्तिः, श्रद्धासौन्दर्यप्रवाहा। बहुरूपा विश्वं मोहितवती दीप्तासि। तस्य तपशोषितशरीरस्य मुनेः प्रति, अहम् अपि, हे विशाललोचने, वाक्यम् उक्तवान्; शृणु। पत्तनेश्वरस्य पूर्वे परमं लिङ्गं स्थितम्। मम वाक्यं श्रुत्वा, त्वमपि द्विजश्रेष्ठम् अवदः—'तत्र लिङ्गं पूज्य, उत्तमं पुत्रं लप्स्यसि।' तव प्रेरणया ब्राह्मणः निश्चयम् कृत्वा तत्कर्म अकरोत्। तत्र, महालिङ्गं पुत्रप्रदं पापनाशनं दृष्ट्वा, कालेन, अहं सह त्वया प्रकटितः। जानिहि, अहं शर्वः; वद, ते किम् करवाणि? यं वरेच्छसि, हे ब्राह्मन्, तं तव अद्य दास्यामि। भक्त्या, स श्रेष्ठमुनिः हृदयात् हर्षेण वाक्यम् अवदत्। ततः, हे देवि, अहं अवदं—'मृकण्डः, मुनिश्रेष्ठः, ऐश्वर्यज्ञानसम्पन्नः, दीर्घायु, सर्वज्ञः, बुद्धिमान्।' तस्यां काले, हे देवी, महातपस्वी प्रकटितः। स धर्मात्मा, जन्मारम्भात् तत्र तपः कृतवान्। त्वया, तस्य जन्मारम्भात् तपसा तुष्टः अहम्। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, ये मां परमभक्त्या पश्यन्ति, तैः सम्बन्धेन, यत्र यत्र गच्छन्ति, दुःखरहिताः सदा भविष्यन्ति। त्रिनेत्रः, गणनाथः, सिद्धैः, गन्धर्वैः सेवितः। ये मां हृदयसम्पन्नैः सुरभिपुष्पैः पूजयन्ति। एवं उक्तम्, तस्य लिङ्गस्य सह, महातपस्वी मार्कण्डेयः। हे देवि, मार्कण्डेयस्य तथा प्रभोः शक्तिः वर्णिता। यस्य केवलदर्शनात् सर्वसमृद्धिः उत्पद्यते। कदाचित् ब्रह्मायुगे रिपुंजयः नाम राजा आसीत्।