सर्वेषु लोकेषु अन्यः कोऽपि देवो नास्ति, सत्यं सत्यं, हे मुनिश्रेष्ठ। अहं लिङ्गं पूजयिष्यामि; तव दुःखं अत्रैव त्यक्तव्यं। तदा, हे देवी, तस्य पितरः तथा सर्वे सभायां स्थिताः आश्चर्यचिह्निताः अभवन्। ततः लिङ्गमध्यात् वाणी निर्गता, हे पार्वती, गिरिकन्ये। तया वाणीया उक्तम्—पापबन्धनात् विमुक्ताः दीर्घायुषः सन्तु। हे महाप्रभे, ये बालस्य वचनं श्रुत्वा लिङ्गस्य समीपे न वदन्ति, ते सदा जरामरणविमुक्ताः भविष्यन्ति। ते परमाभिलाषं लभन्ति, गणेषु श्रेष्ठाः स्युः। एवं वरं लब्ध्वा कंथा: अञ्जलिं कृत्वा समीपमागतः। एवं वरः लोके दुर्लभः, देवेषु, दानवेषु, यक्षेषु अपि। बालः महादेवाय उक्तवान्—यदि अन्यः कश्चित् वरः दातव्यः। तदा पार्वती लिङ्गमध्यम् प्रसन्ना वाणीं प्राह—एवमस्तु। केवलं दर्शनात् मनुष्यः दीर्घायुः भवति। यः कंठडेश्वरलिङ्गं पश्यति, स भगवान्, हे गौरी, पापबन्धनात् विमुक्तः मोक्षं प्राप्नोति; मम नाम उच्चारयन् सर्वपापानि शुद्ध्यति। ये पुरुषाः लोके तद् न पश्यन्ति, ते दुर्भाग्यशाली, तेषां जन्म व्यर्थम्। हे देवी, एवं पापनाशिनीं शक्तिं तुभ्यं उक्तवान्। एषा महान् सिद्धिदा, ब्राह्मणहत्या-पापनाशिनी च। तत्र प्रजापति त्वष्टा आसीत्; तस्य पुत्रः कुशध्वजः। त्वष्टा, सुतं हतं श्रुत्वा, क्रोधमूर्तिः अभवत्। "अद्य त्रैलोक्यं देवैः सह मम शक्तिं पश्यतु!" स्वधर्मनिष्ठेन येन मम पुत्रः हतः। ततः वृत्रः अग्निमालया आवृतः उत्पन्नः। वृत्रः, इन्द्रशत्रुः, अगाधस्वरूपः, त्वष्टृतेजसा महत् अभवत्। वृत्रं दैत्यं दृष्ट्वा, इन्द्रः तं स्वमृत्युनिमित्तं मन्यते। तस्मिन्नेव काले, वृत्रः, शक्तिमताम् अग्रगण्यः, आगतः। वृत्रः दैत्यः, महाकायः, तीव्रं युद्धं आरभत। शरीराणि कवचानि भग्नानि, भूमिः कोपस्य रक्तेन रञ्जिता। शिरच्छिन्नदेहानां समूहः देवसेनायाः संनिपातः अभवत्। दिशः रक्तधाराभिः रञ्जिताः। वासवम् बन्धनं कृत्वा, वृत्रः देवलोकं गतः। तदा, देवेश्वरस्य बन्धे, बृहस्पतिः, बुद्धिमान्, इन्द्रं तं स्थितं दृष्ट्वा, आशीर्वादपूर्वकं अभिवाद्य, प्राह—"एषा त्वत्तः अनुकूलः न कालः, हे देवेश। सर्वान् दैत्यान् तत्र दृष्टवान्। एकः प्रत्येकः अपि त्वां जयितुं समर्थः, मम मतम्। दृष्टः वा श्रुतः वा, तेषां बलं यथाऽहम् अवलोकितवान्।" बृहस्पतेः वचनं श्रुत्वा, इन्द्रः चिन्तितः अभवत्। "किम् अत्र कर्तव्यं, वद, हे बृहस्पते। ते मम समीपं आगमिष्यन्ति, वृत्रः अतिबलवान्।" इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, बृहस्पतिः तम् उवाच—"सुन्दरं महाकालवनं अस्ति, खण्डेश्वरस्य दक्षिणे। तत्र सः यत्नेन पूज्यः; सः तव कामं दास्यति।" महाकालवने, हे देवी, परमं लिङ्गं दृष्ट्वा—"नमः देवदेवाय, शंकराय, वृषध्वजाय, उत्तमाय, सर्वकामदाय, सदा नमः।