ततः कुमारः दृढैः तपोभिः शंकरं प्रसादयितुं निश्चयमकरोत्, पितरि भक्तिं कृत्वा मृत्योः जयाशां विनाशयितुं च मनसि धृतवान्। सः रुद्रं महेश्वरं, उमया नित्यं सहवासिनं, शरणं गत्वा वरप्राप्तये प्रार्थयामास। तीव्रैः तपोभिः नीलकण्ठस्य चरणौ सम्पूज्य मृत्युम् शीघ्रं निवारयितुं संकल्पितवान्। तं दृष्ट्वा ऋषयः पप्रच्छुः—“बालक, कथं त्वं रुद्रं परमं जानासि?” त एवमुक्त्वा, “वयं अपि महेश्वरं न जानिमः; त्वं बालकः कथं तं ज्ञातवान्?” पुनः पप्रच्छुः—“क्व तथा कथं महेशं, लोकैकनाथं, त्वं ज्ञातवान्?” ऋषीणां दिव्यचेतसां वचः श्रुत्वा बालकः उत्तरमदात्—“अत्र क्रीडन् अहं, सिद्धिदायकः, सम्पदां दाता, मम पुरतः प्रकटितवान्। तेन आज्ञापितः—‘पुत्र, उत्तमं महाकालवनं याहि। शीघ्रं तं पूज्य दीर्घायुर्भव।’” सः पुनः अवदत्—“ऋषिश्रेष्ठाः, लोकेषु अन्यः कोऽपि देवो नास्ति, सत्यम् सत्यम्। अहं लिङ्गं पूजयिष्यामि; भवतः दुःखं अत्र त्यज्यताम्।” तदा पितरः, देवी, तथा सर्वे उपस्थिताः, विस्मिताः अभवन्। तस्य लिङ्गस्य मध्ये, हिमपुत्रि, वाणी अभूत्—“पापबन्धनात् मुक्ताः दीर्घायुः भवन्तु।” पुनः उक्तम्—“यः कुमारस्य वचनं श्रुत्वा लिङ्गस्य सन्निधौ न वदति, सः सदा वृद्ध्याः मृत्युः च मुक्तः भवति। ते परमकामान् प्राप्य गणेषु श्रेष्ठाः भवन्ति।” एवं वरं लब्ध्वा कंठः अञ्जलिं कृत्वा समीपमागतः। एवं दुर्लभः वरः लोके, देवेषु, दानवेषु, यक्षेषु अपि। बालकः महादेवमिदं अवदत्—“यदि अन्यः वरः दातव्यः—” तदा पार्वती लिङ्गस्य द्वारा तुष्टा इदं अवदत्—“एवं भवतु। केवलं तस्य दर्शनात् जनः दीर्घायुः भवति।” यः कंठदेश्वरस्य लिङ्गं पश्यति, देवेश्वरं, सः पापबन्धनात् मुक्तः मोक्षं प्राप्नोति; मम नाम उच्चार्य सर्वपापं शुद्ध्यति। ये नराः तद् लिङ्गं न पश्यन्ति, तेषां जन्म व्यर्थम्। हे देवी, एवं पापनाशिनीं शक्तिं तुभ्यं कथितवान्। एषा देवी, महासिद्धिदायिनी, ब्रह्महत्या-पापं नाशयति। तत्र प्रजापति त्वष्टा आसीत्; तस्य पुत्रः कुशध्वजः। पुत्रस्य निधनं श्रुत्वा, त्वष्टा, सृष्टिकर्ता, क्रोधितः अभवत्—“अद्य त्रैलोक्यं देवैः सह मम शक्तिं पश्यतु! येन मम पुत्रः स्वधर्मे स्थितः हतः।” ततः त्वष्टृतेजसा वर्धितः, अग्निमालया आवृतः, वृत्रः उत्पन्नः। वृत्रः, इन्द्रशत्रुः, अगाधस्वरूपः, त्वष्टृशक्त्या महतीम् प्राप्तवान्। वृत्रं दैत्यं दृष्ट्वा, इन्द्रः तं स्वमृत्युकारणम् अचिन्तयत्। ततः शक्तिशाली वृत्रः आगतः। वृत्रः, विशालदेहः, घोरं युद्धं आरभत। शरीराणि कवचानि च भग्नानि, भूमिः क्रोधरक्तेन लिप्ता अभवत्। शिरच्छिन्नदेहानां समूहो देवसेनायाः संस्तरणम् अभवत्। दिशः रक्तधाराभिः रक्ताः अभवन्। वासवम् बन्धनं कृत्वा, वृत्रः देवलोकं अगच्छत्।