सौम्यवदने! मम प्रसादेन सः पुत्रः लब्धः। षष्ठे वर्षे समतीते, सः उपनयनसमये चिन्तयन्, सर्वान् ऋषीन् प्रणम्य, भक्त्या तान् पूजयामास। यथाशक्ति, फलेन तस्य उपनयनं कृतवान्। "ऋषिप्रवर! अस्य पुत्रस्य शुभमस्तु," इति सः प्रार्थितवान्। तद्वचनं श्रुत्वा, सर्वे मौनं जगृहुः, कश्चन उत्तरं न दत्तवान्। तदा सः ध्यानात् चिन्तितवान्—"नूनं मम पुत्रस्य अल्पायुष्कत्वम् अस्ति।" एतद्विज्ञाय, सः मुनिः सहसा मोहं प्राप्तवान्। पूर्वं रुद्रः तुष्टः सन् मम वरं दत्तवान्—"तेजसा समः तव पुत्रः कण्ठामध्यात् उत्पत्स्यति।" पिता दुःखितं दृष्ट्वा, सः मुनिपुत्रः मौनं जग्राह। तदा सः पुत्रः पितरं आश्वासयन् उवाच—"भयम् उत्सृज्य, त्वदर्थम्, दुःखितोऽपि, निष्फलप्रयत्नः सन्, अहं यमं वशं नयिष्यामि। कठोरतपसा शंकरं तुष्ट्वा, पितृभक्त्या मृत्योर् जयाशां नाशयिष्यामि। रुद्रं महेश्वरं, उमया नित्ययुक्तं, शरणं गच्छामि, वरलाभाय। घोरतपसा नीलकण्ठपादौ सम्पूज्य, शीघ्रं मृत्युम् अपाकरोमि।" ऋषयः पप्रच्छुः—"वत्स! कथं त्वं रुद्रं परमेश्वरं जानासि?" "वयं चापि तं महेश्वरं न जानिम; त्वं बालोऽपि कथं तं विज्ञातवान्?" "क्व च कथं च त्वया स एकलो जगदधिपः महेशो ज्ञातः?" ऋषीणां दिव्यचेतसां वचनं श्रुत्वा, सः बालः प्रत्युवाच—"अत्र क्रीडन् अहम्, सिद्धिदायकः भगवाञ् मम पुरतः प्रकटितः।" "मम आज्ञया त्वं, पुत्र, श्रेष्ठं महाकालवनं गच्छ। शीघ्रं तं सम्पूज्य, दीर्घायुष्मान् भविष्यसि। अन्यो देवो नास्ति लोकेषु—सत्यं सत्यं, ऋषिसत्तम। अहं लिङ्गं पूजयिष्यामि; तव शोकः अत्र त्यज्यताम्।" ततः पितरं च, सर्वांश्च तत्र स्थितान्, विस्मयं प्राप्नुवन्, हे देवि। तदा लिङ्गमध्यात् वाणी निर्गता, हे पार्वती—"पापबन्धनात् विमुक्ताः, ते चिरंजीविनः स्युः।" "ते ये बालस्य वचनं श्रुत्वा, लिङ्गस्य सन्निधौ न भाषन्ते, ते सदा जरामृत्युभ्यां विमुक्ताः स्युः।" "ते परमाभिलषितं लभन्ते, गणेषु च श्रेष्ठाः भवन्ति।" एवं वरं प्राप्य, कण्ठः अञ्जलिं कृत्वा उपगच्छत्। "एवंविधोऽयं वरः दुर्लभो लोके, देवदानवयक्षेष्वपि।" बालः महादेवं प्रति उवाच—"यदि अन्यः कश्चन वरः दातव्यः—" तदा प्रसन्ना पार्वती लिङ्गमध्यम् उक्तवती—"एवं भवतु।" केवलं तस्य दर्शनात्, जनः दीर्घायुः भवति। यः कण्ठदेश्वरलिङ्गं पश्यति, सः पापबन्धनात् विमुक्तः, मोक्षं प्राप्नोति; मम नाम उच्चार्य, सर्वपापानि शुद्ध्यन्ति। ये जनाः तद् लिङ्गं न पश्यन्ति, ते लोके दुर्भाग्यवन्तः, तेषां जन्म निष्फलम्। हे देवि, एवं ते पापनाशनं महिमानं आख्यातम्। एषः महासिद्धिदायकः, ब्रह्महत्यापापनाशनः, हे देवि। तत्र प्रजापति तवष्टा आसीत्; तस्य पुत्रः कुशध्वजः। तस्य पुत्रस्य वधं श्रुत्वा, तवष्टा प्रजापतिः कोपं जग्राह। "अद्य त्रयँ लोकानि देवैः सह मम शक्तिं पश्यन्तु!" येन मम पुत्रः स्वधर्मनिष्ठः हतः।