अथेदं शुभं चरितं शृणु, देवि। तदा भगवतः सोमपानत्वे अश्विनोः प्रार्थना कृतवती, "अश्विनौ सोमपायिनौ भवेताम्, हे बलघ्न," इति। तदा शिरसा नमित्वा शक्रः प्रत्युवाच, "भृगुपुत्र, अद्यप्रभृति अश्विनौ सोमपायिनौ भविष्यतः। तपस्विन्, तयोः सत्कार्ये त्वयि कोऽपि कोपः न भवतु; एष लिङ्गस्य प्रभावः येनाहं जितः। तस्मात् तव नाम पृथिव्यां यशस्वि भविष्यति।" एवं त्रिषु लोकेषु सः 'च्यवनेश्वर' इति प्रसिद्धः अभवत्। तस्मात् काले यः जनः च्यवनेश्वरं देवतां पश्यति, तस्य जन्मसम्भूताः सर्वपापाः विनश्यन्ति। यः सदा तं च्यवनेश्वरं पश्यति, यः मनसा यं यं कामं चिन्तयति, यः नियमेन देवमेनं पश्यति, यः शुभं पुण्यदं पापनाशनं चरितं शृणोति, अपि च अनन्यभक्तोऽपि, अक्रियावानपि, यदि संयोगेन पश्यति, यः विविधैः सुगन्धिपुष्पैः तं च्यवनेश्वरं पूजयति— तस्य सर्वपापविनाशनं शक्तिं ते कथितवानस्मि, हे देवि। तं पश्यन् दानव्रतान्यादीनि सर्वाणि सम्पूर्णानि भवन्ति। त्रेतायुगे, हे देवि, भद्राश्वः नाम राजा आसीत्। कदाचित् स महात्मा अगस्त्यः तस्य गृहम् आगतः। राजा तं प्रणम्य, "आसनं भवत्विति," प्राह। अगस्त्यस्य तेजः द्वादशादित्यसमानम् आसीत्। प्रतिदिनं तस्य सेवायां तं दासवत् कृतकार्याः। तस्य मुखं पश्यन्तीं तां रानीं दृष्ट्वा अगस्त्यः सस्मितम् उवाच, "साधु साधु, जगन्नाथ!" द्वितीयदिनेऽपि, तां महातेजस्विनीं रानीं दृष्ट्वा, अगस्त्यः पुनरुवाच। "हन्त, अज्ञाः लिङ्गस्य परमं माहात्म्यं न जानन्ति। तस्य दर्शनमात्रेण अपि अपूर्णानि व्रतानि सम्पूर्णानि भवन्ति। साधु साधु, जगन्नाथ! साधु भद्राश्व, दृढव्रत!" सप्तमे दिने, तं पत्न्या सहितं नृत्यन्तं दृष्ट्वा अगस्त्यः चिन्तयामास—"किं कारणं अस्य ब्रह्मनिष्ठस्य नृत्यसंबन्धितस्य हर्षस्य?" तदा पुरोहितः मोहं गतः। ये मम मतं न जानन्ति, ते एवम्। तं पश्यन्ति ये, ते राजानः अपि एवम् उत्पद्यन्ते। "हे ब्रह्मन्, वयं तव मनोऽभिप्रायं अद्य न जानिम।" "हरिदत्तपुर्यां त्वमेव तस्याः पतिः। स वणिक् महाकालं गत्वा महेश्वरं सम्पूज्य, स्वगृहे यावत् स्थितवान्, तावत् युवां रक्षके अभवताम्। तस्य पुण्येन प्रियव्रतगृहे तव जन्म जातम्। अन्येन सह संगमात् उत्तमाः सन्तानाः अभवन्। तस्य देवस्य माहात्म्येन अजायाः विविधयज्ञाः कृताः।" "एवं, हे राजन्, पुरातनं चरितं तव उक्तवानस्मि।" कुम्भयोनिनः वचः श्रुत्वा, राजा अगस्त्येन सह स्वजनैः सह निर्गतः। पुनः श्रद्धया अगस्त्येन निर्दिष्टं लिङ्गं दृष्टवान्। तदा देवः तुष्टः सवितृतेजसा राजानं प्रत्युवाच—"वंशः, बलम्, श्रीः, दीर्घायुः, अरोगता—सर्वं तव भविष्यति।" इत्युक्त्वा देवेन्द्रेण, सः स्वं देशं प्रति जगाम। एवं शुभं चरितं, पावनं पुण्यदं च्यवनेश्वरस्य माहात्म्यं, देवि, यथावत् प्रतिपादितम्।