ततः अश्विनौ हसित्वा पुनः तां सुमध्यमां वाक्यम् ऊचतुस्तत्र। “सुन्दरी, त्वं अत्र उपेक्षिता, कामोपभोगविहीना च स्थास्यसि। पतिस्नेहात् त्वं दिव्ययोनिवत् युवतिं स्वयम् न व्यर्थय, इत्येवम्।” सा तु प्रत्यवदत्— “अहं च्यवनमुनौ भक्त्या स्थितास्मि, मां न संशयितुमर्हसि।” तयोः वचः श्रुत्वा सा पतिं भर्गवं अभ्यधात्। तदा अश्विनौ राजकन्यायै प्रोचतुस्तत्र— “तव पतिः सरः प्रविशतु।” तस्मिन्नन्तरे, अश्विनौ अपि सरः प्रविष्टवन्तौ, प्रिये। तत्र सर्वे दिव्यरूपिणः, युवानः, दिव्यकुण्डलधारिणश्च दृष्टाः। ततो संयुक्त्या ऊचुः— “सौम्ये, अस्माकं मध्ये एकं वृणीष्व।” सा तु सर्वान् तत्र समरूपान् स्थितान् दृष्ट्वा, च्यवनः स्वपत्नीं लब्ध्वा, यथेष्टं यौवनं रूपं च प्राप। सः तु सुष्ठु सौन्दर्ययौवनसमन्वितः सञ्जातः। ततः स्नेहान्मम अश्विनौ सोमपात्रे स्थापयिष्यामि, इति प्रतिजज्ञे। तद्वचनं श्रुत्वा तौ देवौ हृष्टचित्तौ स्वर्गं जग्मतुः। तयोः कृत्येन अश्विन्यौ, देवतानां वैद्यौ, निन्दितौ। इन्द्रः कोपात्— “वज्रेण तौ तिव्ररूपेण घोरवपुषा ताडयिष्यामि,” इति प्रतिजगाद। तदा च्यवनः वासवबलं विज्ञाय शीघ्रं चिन्तयामास। सः— “महादेवं जगतां त्रातारं, स्रष्टारं, संहर्तारं च, तं पूजयिष्यामि,” इति निश्चित्य, महाकालवनं गतः, श्रद्धया तत्र पूजनं चकार, महात्मा च्यवनः। तदा तस्य तुष्टः रुद्रः वज्रविनिर्मुक्तिं दत्तवान्। लिङ्गस्य तेन पूजितस्य प्रभावेन, अश्विनौ सोमपात्रे स्थापय, इति प्रार्थितवान्। तदा शक्रः शीर्षनम्रः प्रत्युवाच— “अधुनैव अश्विनौ सोमपात्रे भविष्यतः, हे भार्गव। तयोः आतिथ्ये त्वया कोपः नास्तु, तपोधन; एष लिङ्गस्य प्रभावः, येन मया निगृहीतः। अतः तव नाम पृथिव्यां विश्रुतं भविष्यति।” एवं त्रिषु लोकेषु च्यवनेश्वरनाम्ना प्रसिद्धं जातम्। तस्मात् काले सर्वपापानि जन्मनः समुत्थानि नश्यन्ति। यो जनः सदा च्यवनेश्वरमिदं देवताम् ईक्षते, यस्य मनसि यत्कामः चिन्त्यते, तस्य तस्य कामः सिध्यति। ये च्यवनेश्वरं देवमेकचित्ताः पश्यन्ति, ये वा पुण्यश्लोकमिदं पावनं कथां शृण्वन्ति, ये च अकृतयज्ञा अपि आकस्मिकं तं पश्यन्ति, ये च विविधैः सुमनसः पूजयन्ति— तस्य पापक्षयकरं महत् प्रभावं ते लभन्ते, हे देवि। तं च्यवनेश्वरं दृष्ट्वा सर्वे दानव्रतानि पूर्णानि भवन्ति। तत्र त्रेतायुगे, हे देवि, भद्राश्व इति नाम राजा बभूव। तस्य गृहे कदाचित् महात्मा अगस्त्यः आगतः। राजा तं प्रणम्य— “आसनं कृपया स्वीकरोतु,” इति उवाच। तस्य तेजः द्वादशसूर्यसमानम् आसीत्। प्रतिदिनं तस्य सेवकवत् कार्याणि अकुर्वन्। तत्र तस्य मुखं पश्यन्तीं तां राज्ञीं दृष्ट्वा अगस्त्यः हर्षेण— “शुभं, शुभं, हे विश्वेश्वर!” इति उवाच। द्वितीयदिने अपि, तां महतेजस्विनीं राज्ञीं दृष्ट्वा...