प्रातःकाले प्रबुद्धः सन् विप्रः ब्रह्मकुण्डस्य जले निमज्जेत्। ततः मन्त्रेश्वरं दृष्ट्वा महतीं विद्यां अपि पश्येत्। स्वर्गद्वारे स्नात्वा, वस्त्रधारी सन्, जितेन्द्रियश्च सदा वस्त्रधारी एव स्नानं कुर्यात्; एवं कुर्वाणाः परमं पदं प्राप्नुवन्ति। एवं पुण्यं सर्वपापप्रणाशकं तीर्थयात्राविधिं वर्णितम्। यः कश्चन एनां तीर्थयात्रां नियमेन आचरति, स सर्वाणि शुभफलानि प्राप्नोति। अतः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, त्वमपि विलम्बं विना अयोध्यां गन्तुमर्हसि। अयोध्या परं स्थानं, अयोध्या परममाहात्म्यम्। अयोध्या सर्वोत्तमं धाम, या विष्णोः चक्रे प्रतिष्ठिता। एवं ब्राह्मण, यद्वदसि तत्सर्वं मया उक्तम्। ततो व्यासः, तपःसमृद्धिः, मधुराणि वचनानि अब्रवीत्— "धन्योऽहं कृतोऽहं पूर्णोऽस्मि, मुनिश्रेष्ठ; यो न अयोध्यां गतः तस्य सर्वं निष्फलम्। त्वया, महात्मन्, धर्मनिर्णयः कृपया मयि प्रकाशितः; अद्य त्वमपि, ब्राह्मणश्रेष्ठ, स्वाश्रमं गच्छ।" ततः कुम्भसम्भवः अगस्त्यः, तपो निधिः, प्रस्थितवान्। स स्थिरधीः मुनिः, विस्मयविस्तृतलोचनः, स्वाश्रमं प्रत्यागच्छत्। स ब्राह्मणः कामान् अभिलषितान् प्राप्नुवन् अयोध्यां जगाम। तत्र परमपुण्यस्थलम्, महाविस्मयहेतुम्, दृष्ट्वा, स ब्राह्मणश्रेष्ठः मुनिः स्वाश्रमं पुनरगच्छत्। मया श्रुत्वा अयोध्यायाः माहात्म्यं, यथाविधि तीर्थयात्रां कृत्वा, यः भक्त्या एतदनुत्तमं माहात्म्यं पठति, तेन सर्वं श्रेयः प्राप्यते। अतः, एतत् प्रयासेन जनैः सदा श्रोतव्यम्। यथाशक्ति द्विजाय सुवर्णादिदानानि अपि दातव्यानि। विस्तीर्णेन विधिना एतत् आद्यं धर्म्यमाहात्म्यं उत्तमया भक्त्या अनुभूयते। यः कश्चन यदा किञ्चिद् धनं पाठके स्वशक्त्या ददाति, स पुण्यवान् भवति। अथ, अरुणगिरियोगिनं जयति, यः दुस्तरं नागराजं शिरसि धारयति, यस्य चन्द्रशेखरः दीपः इव सर्वेषां प्रकाशः। वयं त्वत्तः अरुणाचलस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामः। इति पृष्टः सूतः तान् ऋषीन् इदं अब्रवीत्— "पूर्वं सनकादिभिः चतुर्मुखं ब्रह्माणं एतदर्थं पृष्टम्। सर्वे शृणुत; अहं वः सम्यक् वक्ष्यामि।" पूर्वं ब्रह्मा पद्मासनः सत्यलोके निवसति स्म। भवद्भ्यः कृपया मयि सर्वविद्या उत्पन्ना। भवद्भक्तिमाहात्म्येन मम मनःकाञ्चनदर्पणः विशुद्धः। वेदवेदाङ्गानां सारः एव शान्तं शिवज्ञानम्। पृथिव्यां ये शिवलिङ्गानि, दिव्यानि च, हे कृपासिन्धो, तानि सर्वाणि माहात्म्ययुक्तानि। मम तल्लिङ्गं शुद्धं दिव्यं च, अखण्डतेजःसमन्वितम्। तस्य नामस्मरणमात्रेण सर्वपापानि नश्यन्ति। तव सा शिवतेजा, या जगतः नित्याधारः, सा अविनाशीति। एवं भक्त्या जिज्ञासया च युक्तः सन्, स पद्मासनस्थं शम्भुं दीर्घकालं ध्यानम् अकरोत्। स पुनः पूर्ववत् तेजःस्तम्भं शिवरूपं दृष्टवान्। शिवाज्ञां प्राप्य, स प्रभुः तस्य पालनाय प्रवृत्तः। शिवदर्शनजं पुलकाङ्किततनुः, विस्मयेन समाक्रान्तः अभवत्।