एवमुक्ते भगवतः नारदस्य वचांसि श्रुत्वा महर्षिः नारदः श्रीरामं प्रति उवाच— "राम! किं त्वं स्वं स्वरूपं हरिं न स्मरसि?" इति। त्वमेव हि पूर्वं ब्रह्महत्याविनाशं कथितवानसि— तस्मिन्नधिष्ठाने महत् लिङ्गं ब्राह्मणवधदोषं विनाशयति। तत्रैव स्थितः जटेश्वरः महाभाग्यवान् सर्वसिद्धिदः। नारदवाक्यश्रवणात् तं परमं क्षेत्रं स्मृत्वा, स रामः शीघ्रं कालवणं जगाम। तत्र लिङ्गमध्यात् अहं भगवती तत्र कृपया प्रादुरासम्। तदा अहं जामदग्न्यं प्रति अवदं— "वरं वृथ्ये।" स च मां प्रार्थयामास— "मम ते पादारविन्दयोः भक्तिः सदा वृद्धिं यातु, हे देवि।" अहं तेन तदा एवमुक्तः, स तुष्टः पार्वत्याः साक्षात्। ततोऽहं अवदं— "एतस्मात् प्रभृति, देवो भवतः नाम्ना प्रसिद्धो भविष्यति।" ये भक्त्या परमेश्वरं रामेश्वरं सम्पूजयन्ति, तेषां सर्वे जन्मकृतपापाः तस्मिन्नेव क्षणे विनश्यन्ति। स एव पुण्यवान् पूज्यश्च, अस्मिन्लोके परत्र च। ये च तस्य दर्शनात् हृष्टाः सन्ति, ये च तं सम्यगुपासते, ते अपि घोरं ब्रह्मघ्नानां सहस्रवधं पापमपि विनाशयन्ति। यत् दुर्लभं फलं ब्राह्मणैः वाजपेयादियज्ञैः लभ्यते, तत् अपि तत्र सुलभं। ये च वीराः गोब्राह्मणार्थे संग्रामे मृत्युम् आप्नुवन्ति, ते लोका जितवन्तः यथा रामः त्रैलोक्यविजयी अभूत्। एवं हे देवि, पापनाशनं यशः तव कथितम्। श्रीविश्वनाथ उवाच— यस्य केवलदर्शनेन स्वर्गात् पतनं न भवति, तस्य कथा शृणु। हे पार्वति, भृगुपुत्रस्य नाम च्यवन इति प्रसिद्धम्। स तु रम्यायाः वितस्तायाः तटे वर्षाणि बहूनि तपः कृत्वा स्थितः। कालान्तरेण स मुनिः वयसा च तपसा च जरया च परिवृतः, वल्मीकेन पिञ्छितः। तत्र रमणाय वनं समुपेत्य कन्यकाः सह एकः राजकन्या आगता। तस्य चत्वारिंशत्सहस्राणि स्त्रियः पत्न्यः आसन्। सा कन्या, स्वसखीभिः परिवृता, भूषणैः शोभिता, कौतूहलात् एकया कंटकया तं मुनिं विदारयामास। तस्य तया विदारितस्य नेत्रयोः महती पीडा अभवत्। तदा तस्य मूत्रपुरीषयोः मार्गोऽपि बद्धः, राजा महान् दुःखमवाप्तवान्। स राजा उवाच— "कः अत्र महात्मनः भर्गवस्य अपराधं कृतवान्? यद्यपि ज्ञातं वा अज्ञातं वा, शीघ्रं वदतु।" ततः स भूमिपालः स्वयं मधुरकठोरैः वचोभिः तत्र उपस्थितः। तदा कन्या सुकन्या, पितरं दुःखितं दृष्ट्वा, उवाच— "यथा ज्वलन्ती शलाका, एवं मया तत्र समीपे विदारणं कृतम्।" सा तत्र भर्गवं दृष्ट्वा, वयसा च तपसा च जरां प्राप्तम्। "राजन्, अनवधानतः बालया कृतं, न जानन्त्या। तव कन्यां स्वीकुरुष्व, दयां कुरु, द्विजोत्तम।" इति। स मुनिः प्रत्युवाच— "यदि एवं, तर्हि अहं तां कन्यां गृह्णामि, क्षमां च करिष्यामि, राजन्।" स कन्यां स्वीकृत्य, मुनिः प्रीतः अभवत्। सुकन्या पतिं लब्ध्वा, नित्यं शुचिः तपोनिष्ठा अभवत्। ततः कालेन किञ्चित् गते, अश्विनीकुमारौ तत्र आगतौ। तौ तां सुन्दरीं दृष्ट्वा, देवराजकन्यायाः सदृशीं, विस्मितौ। सा सुकन्या, महाभागा पतिसंयुक्ता, तौ दृष्ट्वा, ताभ्यां सुस्वागतम् उवाच।