तीर्थयात्रां समाप्यापि, भार्गवः सोऽत्यन्तदुःखपीडितः स्वान्तरे चिन्तयामास—"ब्राह्मणवधदोषो मां न परित्यजति, धर्मकृत्यमप्यफलमेव। यदि एषा सत्यम्, कथं मम नाशः संजातः?" एवं सन्ततमन्युः, तस्मिन्नेव क्षणे नारदः परमर्षिः तत्र समुपस्थितः। भार्गवः शोकविषण्णमुखः, पुनः पुनः चिन्तासन्तप्तः, नारदं प्रार्थयामास—"हे नारद, दिव्यर्षे, मम परमानि वचनानि शृणु। पितुः पराभवात् अहं पृथिव्याः नृपतीन् हत्वा, अनवरतं लोकान् विनाशयन्, निर्दयः अशोकः च अभवम्। यज्ञाः कृताः, अश्वमेधः सम्पूर्णः, दानानि बहूनि दत्तानि। पर्वतेषु तपांसि कृतानि, हविर्यजनं च, अनवरतं जपः च कृतः। एते सर्वेऽपि कर्माणि, यदि हिंसा जाताऽस्ति, तर्हि परं पदं न प्रयच्छन्ति; अतः सर्वं निष्फलमेव।" एवं तस्य वचनानि श्रुत्वा, महर्षिः नारदः उवाच—"हे राम, किमर्थं त्वमद्य हरिं स्वात्मानं न स्मरसि? त्वमेव पूर्वं ब्रह्महत्याविनाशं प्रोक्तवान्; तस्मिन्निव क्षेत्रे महत् लिङ्गं ब्राह्मणवधदोषं विनाशयति। तत्रैव जटेन्द्रः महाभाग्यवान् सर्वसिद्धिप्रदः वर्तते।" एवं नारदवाक्यं श्रुत्वा, तं परमं क्षेत्रं स्मृत्वा, स भार्गवः शीघ्रं महत् कालवणं प्रति जगाम। तत्र लिङ्गमध्यात् अहं करुणया समुत्थितः। तदा अहं जामदग्न्यं प्रातिष्ठं—"वरं वरेष्व" इति तमुवाच। स मम पादपद्मयोः भक्तिरस्तु नित्यं समृद्धा, इति कामयामास। तदा सन्तुष्टेन मया एवं प्रतिवचः दत्तम्—"अद्यप्रभृति एष देवो तव नाम्ना प्रसिद्धो भविष्यति। ये भक्त्या रामेश्वरं परमेश्वरं सम्पूजयन्ति, तेषां जन्मकृतपापं तत्क्षणात् नश्यति। स एव पुण्यवान्, स एव पूज्यः अस्मिन्लोके परत्र च। ये देवदर्शनानन्दिनः, ये च तं सम्यक् पूजयन्ति, तेऽपि घोरतमं पापं, सहस्रब्राह्मणवधं च, क्षिप्रं विनाशयन्ति। यद् दुर्लभं ब्राह्मणैः वाजपेयादियज्ञैः सुलभं न स्यात्, तत् फलमपि लभन्ते। ये वीराः गावां ब्राह्मणानां च रक्षार्थं रणाङ्गणे मृत्युमाप्नुवन्ति, ते लोका विजिताः यथा रामेण त्रयो लोकाः। एवं पापनाशिनीं कीर्तिं ते आख्यातवानस्मि, हे देवी।" श्रीविश्वनाथ उवाच—"यस्य केवलदर्शनात् स्वर्गात् न पतति, स एव परमः। हे पार्वति, भृगुपुत्रस्य नाम च्यवन इति। स तु विटस्तातटस्य रम्ये स्थले वर्षाण्यनेकानि तपश्चर्यां कृत्वा, कालान्तरेण वपुषि पिपीलिकाभिः संवृतः अभवत्। तत्र रमणाय सा राजकन्या उत्तमं वनं समुपेयाय। तस्य चत्वारि सहस्राणि स्त्रियः पत्न्यः आसन्। सा सुहृद्भिः परिवृता, सर्वाभरणभूषिता तत्र विचरन्ती, कौतूहलवशात्, मनःसंभ्रान्ता, कण्टकं गृहित्वा तं छिद्रं कृतवती। तेन विदारितः स च्यवनः उभयत्र नेत्रयोः अतीव पीडां प्राप। तदा तस्य मूत्रपुरीषयोः मार्गः रुद्धः, राजा महतीं व्यथां प्राप। तत्र—"केनापराधः कृतः अत्र महात्मनि भार्गवे?" इति शङ्कया राजा पृष्टवान्। "यदि ज्ञातं वा, अज्ञातं वा, तत् शीघ्रं वद" इति आज्ञापयामास। तदा स पृथिव्याधिपः स्निग्धकटुवचनैः स्वयमेव तामुपालभत। पितरं दुःखितं दृष्ट्वा, सुकन्या तदा तस्मै स्वपितरं प्रत्युवाच।