एवं हि पुराणेषु सर्वेषु च शास्त्रेषु प्रमाणेषु ब्रह्महत्या-पापविनाशनं अश्वमेधयागेनोक्तम्। तथापि मया क्रूरभावेन बहवः प्राणिनः हताः। स्त्रियः वृद्धाः बालकाः विशेषतः च स्वमाता अपि मया निहता। किञ्चित्कालं चिन्तयित्वा सः रैवतकम् पर्वतम् अगच्छत्। तथापि बहूनां प्राणिनां वधात् उत्पन्नं पातकं न व्यपगतम्। सः सह्ये हिमगिरौ रम्ये बदरिकाश्रमस्य पुण्ये वने, यमुनायाः चन्द्रभागायाः गङ्गायाः त्रिपथगायाः च तीरेषु, विशालायाः कपिलायाः दुर्गायाः गम्भीरायाः शुभायाः गोमतीतटे, गयायां कुरुक्षेत्रे नैमिषे पुष्करे च, पवित्रतीर्थयात्रां कृत्वापि, भृगुनन्दनः शोकेन संतप्तः पुनः विचारयामास। "ब्रह्महत्या-पापं मम न व्यपगतं; धर्मकृत्यं व्यर्थम्। यदि एषः सत्यः, कथं मम नाशः अभवत्?" इति सः चिन्तयन् स्थितः। तस्मिन्नेव काले नारदः, महर्षिसत्तमः, तत्र आगतः। सः विषण्णमुखः चिन्तायामग्नः पुनः पुनः दुःखितः। तदा सः नारदं प्रति उवाच—"हे नारद, तव शृणु परमानि वचनानि। पितुः पराजयात् अहं भूमिपान् हत्वा, अनवरतं लोकान् विनाशितवान्, क्रूरभावेन शोकवर्जितः। यज्ञाः कृताः अश्वमेधः सम्पन्नः, बहूनि दानानि दत्तानि। पर्वतेषु तपः कृतम्, हविः दत्तम्, जपः अनवरतः कृतः। एतेषां सर्वेषां कर्मणां परमं फलम् न सिध्यति यदि हिंसा जाताः; तस्मात् सर्वाणि कर्माणि निष्फलानि भवन्ति।" एवं श्रुत्वा नारदः महर्षिः उवाच—"हे राम, किमर्थं त्वं अधुना हरिं न स्मरसि, यः तव आत्मा एव?" त्वमेव पूर्वं ब्रह्महत्याविनाशनस्य देशं उक्तवान्; तत्र महद् लिङ्गं ब्रह्महत्या-पापं नाशयति। तत्र जटेेश्वरः महाभाग्यवान् सर्वसिद्धिदः तिष्ठति। नारदस्य वचः शृण्वन् तं परमं क्षेत्रं अनुस्मृत्य, सः शीघ्रं कालवनं जगाम। तत्र लिङ्गमध्यात् अहं अनुग्रहेण समुत्थितः। तदा जामदग्न्यं मम वाक्यं—"वाञ्छितं वरं ददामि"—इति उक्तवान्। "मम पदपद्मयोः भक्तिः सदा वर्धताम्," इति सः प्रार्थितवान्। तेन तदा परितुष्टः अहम् उक्तवान्—"अद्यप्रभृति देवः तव नाम्ना प्रसिद्धः भविष्यति। ये भक्त्या रामेश्वरं परमेश्वरं यजन्ति, तेषां जन्मजं पापं तस्मिन्नेव क्षणे नश्यति। सः एव पुण्यवान् पूज्यश्च इह लोके परत्र च। ये परमेश्वरस्य दर्शनं कृत्वा पूजनं कुर्वन्ति, ते अपि घोरतमान् ब्रह्महत्यां सहस्रशः कृत्वापि, वजपेयादियज्ञैः दुर्लभं फलम् अपि प्राप्नुवन्ति। ये वीराः गवां ब्राह्मणानां च रक्षायै रणाङ्गणे प्राणान् त्यजन्ति, ते लोका जितवन्तः, यथा रामः त्रिलोक्यां विजितवान्।" एवं हे देवि, पापनाशिनीं कीर्तिं तुभ्यं कथितवान्। श्रीविश्वनाथः पुनः उवाच—"यस्य केवलदर्शनात् स्वर्गात् न पतति, सः कः?" "हे पार्वति, भृगुपुत्रस्य च्यवनः नाम सुतः। सः रम्यायाः वितस्तायाः तीरे बहूनि वर्षाणि तपश्चकार। कालान्तरेण, हे देवि, सः वपुषा पिपीलिकाभिः आवृतः अभवत्।