दुष्टबुद्धिना कर्तवीर्याजुनेन कामधेनोः कृते जमदग्निः हतः। ततः परशुरामः, त्रैलोक्यस्य साक्षिणं कृत्वा, स्वस्य शाश्वतं वीर्यं दर्शयितुम् इच्छन्, क्रोधात् रक्तलोचनः, भूमौ कर्तवीर्याजुनं निपात्य, तस्य सहस्रबाहून् छित्त्वा, रथात् अपातयत्, तं च नृपतिं जघान। भृगुवंशजः सः बलवान् पृथिवीं क्षत्रियविहीनां कृतवान्। तस्मिन् महायज्ञे, महादाने, भृगुवंशजः शुद्धान् वरुणस्याश्वान्, उत्तमं रथं च प्राप्तवान्। तत्रैव महत्यश्वमेधयज्ञे सः तेजस्वी परशुरामः विराजमानः आसीत्। एवं पुराणेषु, सर्वेषु प्रमाणशास्त्रेषु च, अश्वमेधयज्ञेन ब्रह्महत्या-पापं नश्यति इति प्रसिद्धम्। तथापि मया क्रूरभावेन अनेकानि प्राणिनः हताः, स्त्रियः, वृद्धाः, बालाः, विशेषतः स्वमाता अपि हता। किञ्चित्कालं चिन्तयित्वा, सः रैवतकम् अचलं जगाम। तथापि प्राणिवधजन्यं पापं न व्यपगतम्। सः सह्ये, हिमालये, पुण्ये बदरिकाश्रमे, यमुनायाम्, चन्द्रभागायाम्, त्रिपथगा गङ्गायाम्, विशालायाम्, कपिलायाम्, दुर्गायाम्, गम्भीरायां शुभायां गोमतीं च, गयायाम्, कुरुक्षेत्रे, नैमिषे, पुष्करे च तीर्थयात्रां कृत्वा अपि, भृगुपुत्रः दुःखेन पीडितः पुनः चिन्तयामास। ब्रह्महत्या-पापं मम न व्यपगतं; मम धर्मकृत्यं निष्फलं जातम्। यदि एतद् सत्यम् अस्ति, कथं मम विनाशः अभवत्? एवमेव चिन्तयतः तस्य, तत्रैव नारदः, मुनिश्रेष्ठः, आगतः। सः शोकाकुलः, शिरःनमितः, पुनः पुनः चिन्तायामग्नः आसीत्। तदा परशुरामः नारदम् उवाच— "हे नारद, मम परं वाक्यं शृणु। पितुः पराजयात् अहं भूमिपान् हत्वा, अनवरतं लोकान् निःशेषतः विनष्टवान्, निर्दयः, अशोचन्। यज्ञाः कृताः, अश्वमेधः सम्पन्नः, दानानि बहूनि दत्तानि, पर्वतेषु तपः कृतम्, हविरर्पणं, जपः च निरन्तरं कृतः। परन्तु, हिंसायाः पापेन, एतानि सर्वाणि निष्फलानि भवन्ति।" एतद् श्रुत्वा, पूज्यः नारदः उवाच— "हे राम, किमर्थं त्वं अधुना हरिं, स्वात्मानं, न स्मरसि? त्वया पूर्वं ब्रह्महत्यानाशनं उक्तम्; तस्मिन् पुण्यस्थले महद् लिङ्गं ब्रह्महत्या-पापं नाशयति। तत्रैव जटेश्वरः, महाभागः, सर्वसिद्धिदः स्थितः।" नारदस्य वचनं श्रुत्वा, तं परमं क्षेत्रं स्मृत्वा, परशुरामः शीघ्रं कालवनं जगाम। तत्र लिङ्गमध्यात् भगवती, अहं अनुग्रहेण प्रादुरभवम्। तदा अहं जामदग्न्यं वाक्यम् अब्रुवम्— "वाञ्छितं वरं ते ददामि।" सः माम् उवाच— "मम ते पादपद्मयोः भक्तिः सदा वर्धेत।" अहं तेन तदा एवमुक्तः, संतुष्टः, पार्वत्याः समक्षं। अद्यप्रभृति, देवः तव नाम्ना प्रसिद्धः भविष्यति। ये भक्त्या परमं देवम् रामेश्वरं यजन्ति, तेषां जन्मजं पापं तत्क्षणाद् नश्यति। स एव लोके च परत्र च पुण्यात्मा, पूज्यः च।