या शुभा जटेश्वरस्य कथा, यः श्रद्धकर्मणि पठति, स पुण्यं लभते। एषा शक्तिर्यया पापं नश्यति, देवी, मया ते कथिता। जटेश्वरस्य दर्शनमात्रेण ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तिर्भवति। त्रेतायुगस्य काले, हे देवि, रामो नाम, शस्त्रधारणां मध्ये श्रेष्ठः, रेणुकायाः गर्भात् स्वयमेव जातः। कदाचित् सः मुनिना जमदग्निना आज्ञापितः। पितुः वचनं भ्रातॄणां च मातुः च श्रुत्वा, ‘‘त्वं भूमिपालानां मध्ये अजितः भविष्यसि।’’ इति उक्तं। ‘‘गृहाण परशुं, पुत्र, ज्वलनतेजोऽतिसंभूतम्।’’ इति पुनः आज्ञप्तम्। कालेन, दुर्मति: कार्तवीर्यार्जुनः, कामधेन्वर्थं जमदग्निं हत्वा, पापकर्मकारि अभवत्। तदा रामः, ‘‘त्रैलोक्यं मम शाश्वतं वीर्यं पश्यतु।’’ इति मनसि निधाय, ‘‘मम पिता धर्मनिष्ठः तेन हतः।’’ इत्युक्त्वा, रोषारुणलोचनः, भूमौ कार्तवीर्यार्जुनं निपात्य, तस्य सहस्रभुजाः छित्त्वा, रथात् अपास्य, तं नृपं जघान। ततः भृगुवंशसम्भूतः रामः, क्षत्रियान् भूम्यां निःक्षत्रियां कृत्वा, बलवान् अभवत्। महायज्ञकाले, महादानकर्मणि, स भृगुपुत्रः शुद्धाः वरुणस्य अश्वान्, उत्तमं रथमपि प्राप्तवान्। अश्वमेधमहायज्ञे, सः विश्रुतः अभवत्। एवमेतत् पुराणेषु, सर्वशास्त्रेषु च, ब्रह्महत्यापापं अश्वमेधेन विनश्यतीति कथ्यते। रामः स्वयम्, ‘‘मया क्रूरभावेन बहवः प्राणिनः हताः। स्त्रियः, वृद्धाः, बालाः, विशेषतः स्वमाता अपि मया निहता।’’ इति चिन्तयन्, क्षणं ध्यात्वा, रैवतकम् अचलम् अगच्छत्। तथापि, बहुप्राणिवधजन्यं पापं न निवर्तते स्म। सः सह्यपर्वते, रम्ये हिमालये, पुण्ये बदरिकाश्रमे, यमुनायाम्, चन्द्रभागायाम्, त्रिपथगा गङ्गायाम्, विशालायाम्, कपिलायाम्, दुर्गायाम्, गूढे शुभे गोमतीतटे, गयायाम्, कुरुक्षेत्रे, नैमिषे, पुष्करे च तीर्थयात्रां कृतवान्। एवं सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वापि, भृगुपुत्रः शोकाकुलः चिन्तयामास, ‘‘ब्रह्महत्यापापं न निवर्तते; धर्मकृत्यमपि निष्फलम्। यदि एतत् सत्यं, तर्हि मम नाशः कथं जातः?’’ इति। तस्मिन्नेव काले, नारदः ऋषिश्रेष्ठः तत्र आगतः। रामः, शोकदीनमुखः, चिन्तायाम् अन्ववस्थितः। ‘‘हे नारद, दिव्यर्षे, मम परमं वचनं शृणु। पितुः पराभवात्, भूमिपालान् अहं हत्वा, अनवरतं लोकान् विनाशयन्, निर्दयः, अशोचन् अभवम्। यज्ञाः कृताः, अश्वमेधः निष्पादितः, दानानि बहूनि दत्तानि। पर्वतेषु तपः कृतम्, हविः दत्तम्, जपश्च निरन्तरं कृतः। एतेषां सर्वेषां, यदि हिंसा जाताऽस्ति, तर्हि परमं पदं न लभ्यते; अतः सर्वं निष्फलं भवति।’’ इति नारदाय निवेदयामास।