देवा गन्धर्वा यक्षराक्षसमानवाः च ये अन्ये सन्ति, ते अपि दुर्लभान् कामान् यथेष्टं प्राप्नुवन्ति। ते निरुपमं शत्रुनिर्मुक्तत्वं यथाभिलषितं सम्प्राप्य, पापदुःखनिर्मुक्ता भवन्ति। ये भक्त्या प्रतिदिनं जटेश्वरं पश्यन्ति, ते रोगिणः रोगात् विमुच्यन्ते, क्लिश्यमानाः च दुःखात् मोच्यन्ते। ये जटेश्वरस्य माहात्म्यं पठन्ति, हे पार्वति, ते सर्वान् कामान् प्राप्य मम लोकं च अन्ते गच्छन्ति। गर्भिण्याः सुपुत्रः वेदाभरणयुक्तः लभ्यते। एषा कथा शुभदा, आयुष्या, धर्मकामयोः महोपकारिणी च। ये दरिद्रभोजनं, दुष्टसंसर्गं, अल्पायुष्कत्वं वा जनयन्ति, तेषां कृते यः शुभां जटेश्वरकथां श्राद्धकाले पठति, स पापविनाशिनीं शक्तिं प्राप्नोति, यां अहं त्वां प्रति कथितवान्, हे देवी। यः केवलं तं पश्यति, स ब्रह्महत्या-पापात् विमुक्तो भवति। पुरा तRetāyuge, हे देवी, रामः शस्त्रधारणांमध्ये श्रेष्ठः, रेणुकायाः गर्भात् स्वयमेव जातः। कदाचित् स पितुः जमदग्नेः आज्ञया, भ्रातॄणां मातुः च वाक्यं श्रुत्वा, सर्वेषां भूपालानां मध्ये अजय्यः भविष्यसि इति उक्तः। कुपरशुं गृहाण, हे पुत्र, यः वह्निसम्भूतः स्थिरः च इति कथितम्। कालेन राजा कार्तवीर्यार्जुनः, दुष्टचित्तः, कामधुकां हेतोः जमदग्निं जघान। तदा त्रिलोक्यां मम शाश्वतं वीर्यं पश्यन्तु इति सङ्कल्प्य, मम धर्मनिष्ठं पितरं तेन हतं विज्ञाय, रामः कोपारुणलोचनः भूमौ कार्तवीर्यार्जुनं निपात्य, तस्य सहस्रबाहून् छित्त्वा, रथात् अपास्य, तं राजानं जघान। ततः भूमिं क्षत्रियविहीनां कृत्वा, स बलवान् भार्गवः महायज्ञे महादाने च, वरुणस्य शुद्धाश्वान् उत्तमं रथं च प्राप्य, अश्वमेधमकरोत्। तत्रैव, पुराणेषु सर्वशास्त्रेषु च, अश्वमेधेन ब्रह्महत्यापापं विनश्यतीति प्रसिद्धम्। तथापि मया क्रूरतया बहूनि भूतानि हतानि। स्त्रियः, वृद्धाः, बालाः, विशेषतः स्वमाता अपि मया हता। ततः किञ्चित् विचार्य, स रामः रैवतकगिरिं गतवान्। तथापि, बहूनां प्राणिनां वधसमुत्थितं पापं न निवर्तितम्। सः साह्यपर्वते, हिमालये, पुण्ये बदरिकाश्रमे च, यमुनां, चन्द्रभागां, त्रिपथगां गङ्गां, विशालां, कपिलां, दुर्गां, गभीरां शुभां गोमतीं, तथा गया, कुरुक्षेत्र, नैमिष, पुष्करं च गतवान्। एवं जटेश्वरस्य दर्शनं, माहात्म्यश्रवणं, कथा-पाठनं च सर्वपापविनाशकरी, सर्वकामप्रदा, आयुष्य, शुभदा, धर्मकामसाधिनी च इति श्रूयते।