एवं तदा स्तुतः सा भगवती महेश्वरं महादेवं समुपस्थिता। तस्य सर्वं शरीरं भस्मना लिप्तमासीत्, नागदत्तानन्ददानप्रभया विराजमानम्। प्रभुः तु जटाभिः, मुक्तासूत्रसदृशदीप्तिभिः, शोभितः आसीत्। श्वेतपीतादिभिः नागराजफणाभिः बद्धः, स महेश्वरः विराजते स्म। तदा हिमालयतनया गिरिपुत्र्या तं राजानं वाक्यमुवाच— “यत्पापं त्वयि जटितमासीत्, तत् मम दर्शनात् व्यपगतं।” एवं देवेशेन उक्तः स वीरधन्वा राजा, गणैः स्तुतः, कामनिर्मिते दिव्यरथे समारूढः। तस्मात् तद् लिङ्गं “जटेश्वर” इति प्रसिद्धं, यत्र तेषां जटितं पापं क्षणेन विनश्यति। ये च देवदेवं जटेश्वरं नित्यं पूजयन्ति, हे देवि, तथा ये अन्ये—देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, मनुष्याश्च—ते अपि यद् दुर्लभं कामयन्ते, तत् प्राप्नुवन्ति। ते शत्रुविनिर्मुक्तिं च सर्वं च यद् इच्छन्ति, तद् अवाप्नुवन्ति; पापदुःखयोः च विमुक्ताः भवन्ति। ये भक्त्या प्रतिदिनं जटेश्वरं पश्यन्ति, रोगिणः रोगात् विमुच्यन्ते, दुःखिताः दुःखात् मोच्यन्ते। ये जटेश्वरस्य माहात्म्यं पठन्ति, हे पार्वति, ते सर्वान् कामान् लभन्ते, अन्ते च मम धाम प्राप्नुवन्ति। गर्भिणी स्त्री अपि वेदभूषणं सुस्थं पुत्रं प्राप्नोति। एषा कथा शिवा, आयुष्यमयी, धर्मकामयोः महोपकारिणी च। यद् दरिद्रान्नं, दुष्टसङ्गं, अल्पायुष्कत्वं च जनयति, तस्मिन् श्राद्धकाले यः जटेश्वरस्य पुण्यकथां पठति, स पापविनाशं प्राप्नोति, एषा शक्तिः मया तुभ्यं कथिता, हे देवि। केवलं तं दृष्ट्वा ब्रह्महत्या-पापात् विमुच्यते। त्रेतायुगे, हे देवि, रामः शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, रेणुकायाः गर्भतः स्वयमेव रामरूपेण जातः। एकदा तं जमदग्निर्मुनिः आज्ञापयत्। पितुः भ्रातॄणां मातुः च वचनानि श्रुत्वा, “त्वं सर्वेभ्यः भूमिपतिभ्यः अजेयः भविष्यसि। परशुं गृहाण, हे पुत्र, द्रढं वह्निजातं च।” ततः कालेन कश्चन कार्तवीर्यार्जुनो राजा, दुष्टबुद्धिः, कामधेनोः हेतोः जमदग्निं हत्वा। तदा रामः मनसि चक्रे—“त्रिलोको मम शाश्वतं वीर्यं पश्यतु। मम पिता धर्मनिष्ठः तेन हतः।” इति उक्त्वा, कोपारुणनेत्रः, रामः कार्तवीर्यार्जुनं भूमौ निपात्य तस्य सहस्रबाहून् छित्त्वा, रथात् अपास्य, तं नृपं जघान। ततः भृगुवंशजः भूमिं क्षत्रियशून्यां कृत्वा, महायज्ञे महादाने च, शुद्धान् वरुणस्य अश्वान् उत्तमं रथं च प्राप्तवान्। तस्मिन् हयमेधमहायज्ञे, स यशस्वी भृगुनन्दनः, पूजितः अभवत्।