नरपतिं वीरधन्वानं नाम्ना विश्रुतं भुवि, हे राजन्, एकदा वामदेवमुनिः सम्बोध्य एवं प्रोवाच। पूर्वजन्मनि स हि मृगयुः सन् वनान्तरे मृगान् हत्वा जीविकां प्राप्नोति स्म। फाल्गुनमासस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां पुण्यदिने, स कदाचित् विस्मयेन तत्र जनैः कृतां पूजाम् अपश्यत्। तस्य पूजायाः प्रभावेन, स वीर्यसम्पन्नो महाबलश्च राजा जातः। सर्वे शत्रवः तस्यैव कृपया निहताः, शुभानि च तेन लब्धानि। एतत् मया तपसः शक्त्या योगबलाच्च विज्ञातम्। अहं त्वां रक्षिष्यामि, मम परं वचनं शृणु। एवं वामदेवमुनिना उक्तः स राजा चिन्तयामास—गवां ब्राह्मणानां च वधेन सम्पन्नं पापं कथं मम नश्येत्? तस्य वचः श्रुत्वा महर्षिर्वामदेवः पुनरुवाच—मम आज्ञया, राजन्, महाकालवनं गच्छ। स वै पापसमूहनाशकः सर्ववेदेषु कीर्तितः। वामदेवस्य तानि वचनानि श्रुत्वा स राजा तत्र गत्वा, लोकेन पूजितं जटाधरं देवदेवं दृष्ट्वा, शिवं सदा विश्वरूपं पुनः पुनः प्रणमामास। जटाधराय रामाय मायाग्रस्ताय कर्मणे नमः। भोक्त्रे धूम्राय व्योमात्मने नमः। महातमस्सूर्याय शत्रुघ्नाय सुवर्णवर्णाय मोहकाय च नमः। सुरपूजिताय सुन्दरतमाय विकृताय प्रकृत्यतीताय च नमः। एवं काले तत्र महेश्वरः स देवी महता स्तुत्या पूजितः। तस्य सर्वाङ्गं भस्मना लिप्तं, नागदानविभूषणप्रभया दीप्तिमान्। जटाभिः मुक्ताहारसदृशाभिः शोभितः प्रभाति। नागराजस्य श्वेतपीतादिभिः फणाभिः बद्धः। तदा गिरिसुतापि तं राजानं वाक्यमुवाच—यद् त्वयि जटितं पापं तन्मम दर्शनात् नष्टम्। एवं देवाधिदेवेन उक्तः स वीरधन्वा राजा, स्तुतिसमूहैः कीर्त्यमानः, कामनिर्मितं दिव्यं विमानं आरूढः। तस्मात् जटेश्वरनाम्ना लिङ्गं प्रसिद्धं जातम्; येषां पापं जटितं तत् क्षणेन विनश्यति। ये देवदेवं जटेश्वरं सदा पूजयन्ति, हे देवि, तेषां देवगन्धर्वयक्षराक्षसमानुषाणां च, ये कामान् दुर्लभान् कामयन्ते, ते तान् लभन्ते। ते च शत्रुविनिर्मुक्तिं सर्वं च यद् इच्छन्ति, प्राप्नुवन्ति; पापदुःखविनिर्मुक्ता भवन्ति। ये भक्त्या प्रतिदिनं जटेश्वरं पश्यन्ति, रोगिणः रोगात् विमुच्यन्ते, क्लिष्टा दुःखात् मोच्यन्ते। ये जटेश्वरस्य माहात्म्यं पठन्ति, हे पार्वति, ते सर्वान् कामान् प्राप्य, अन्ते मम धाम लभन्ते। गर्भवती स्त्री वेदाभरणयुक्तं स्वस्थं पुत्रं लभते। एष धर्मकामयोः महान् आधारः, शुभदः प्राणदः च।