स तु वनः व्याघ्रसिंहगजसंकुलः, मृगहरिणैश्च सेव्यमानः, रम्यः प्रादेशः आसीत्। ततः शीघ्रगामिनः ते व्याधाः स्वामिनं प्रति निवेदयितुं जग्मुः। तस्मिन्नेव क्षणे, श्वेताभरणविभूषितस्य राज्ञः शरीरेण, सा देवी, दस्युवर्गं हत्वा, तत्रैवान्तर्धानमगच्छत्। तदा तया विमुक्तः राजा तत्क्षणमेव प्रबुद्धः। अत्र हि वनान्तरे गवां ब्राह्मणानां च वधः अत्यन्तं घोरः कथ्यते। इति चिन्तयन् स राजा पुनः पुनः दीर्घनिःश्वासं चकार। एवं स्थितं तं राजानं महर्षिः वामदेवः अपश्यत्। स सोमवंशसम्भूतः, दुःखावस्थां प्राप्तः आसीत्। स मुनिः दुःखितं वीरधन्वानं राजानं सम्बोध्य, "एषः नरश्रेष्ठः राजा मया उद्धार्यः," इति मनसाचिन्तयत्। ततः स उवाच—"राजन्, पृथ्वीश्वर, वीरधन्वन् इति प्रसिद्ध, पूर्वजन्मनि त्वं व्याघ्रः सन्, अरण्ये मृगान् हतः। फाल्गुनशुक्लैकादश्यां पुण्यकाले, जनैः कृतं पूजनं विस्मयेन दृष्टवान्। तस्य पुण्यस्य प्रभावेन त्वं महाबलपराक्रमी राजा जातः। सर्वे त्वदीया रिपवः तया देव्या एव निहताः; शुभं प्राप्स्यसि। तपसा योगबलाच्च अहं सर्वं विज्ञातवान्। अधुना त्वां रक्षिष्यामि; मम परमं वाक्यं शृणु।" इति वामदेवेन उक्तः स राजा, "कथं गवां ब्राह्मणानां च वधसम्भवाः पापाः मम नश्यन्ति?" इति पप्रच्छ। तस्य वाक्यानि श्रुत्वा महर्षिः वामदेवः उवाच—"मम आज्ञया त्वं महाकालवनं गच्छ। स पापसंघारकः सर्ववेदेषु प्रसिद्धः।" वामदेववचः श्रुत्वा स राजा तत्र गत्वा, जटाधरं देवदेवं लोकपूजितं ईश्वरं दृष्टवान्। स पुनः पुनः "शिवाय नमः, विश्वरूपाय नमः," इत्यादि साष्टाङ्गं प्रणमन् अर्चयामास। "जटाधराय नमः, रामाय नमः, मायाग्रस्तकर्मणे नमः। भोक्त्रे नमः, धूम्राय नमः, व्योमात्मने नमः। महाकृष्णसूर्याय नमः, रिपुघ्नाय नमः, हिरण्यवर्णाय नमः, मोहिनां मोहकाय नमः। सुन्दराय नमः, देवानां पूजिताय नमः, विकृताय नमः, प्रकृतेः पराय नमः।" इत्येवं तदा स देवो महेश्वरः स्तुतः। तस्य सर्वाङ्गं भस्मनाऽलिप्तं, नागेन दत्तेन भोगेन दीप्तिमान् आसीत्। जटाभिः मुक्ताफलसूत्राभाभिः शोभितः प्रभातिष्ठत्। नागराजस्य फणैः श्वेतपीतादिभिः बद्धः आसीत्। तदा पार्वती, गिरिसुता, राजानं प्रति इदं वचनम् अवदत्—"यत्पापं ते जटितं जातम्, मम दर्शनात् नष्टम्।" एवं देवाधिदेवेन उक्तः राजा वीरधन्वान्, स्तूयमानः समस्तैः, कामनिर्मितं दिव्यं विमानं आरुरोह। तस्मात् स लिङ्गः "जटेश्वरः" इति प्रसिद्धः; तत्र यः पापं जटितं जातं तत् क्षणेन विनश्यति।