तत्र स राजा महर्षिं प्राप्य प्रष्टवान्—“महर्षे, ब्रह्महत्यापापं मम उपस्थितम्।” तस्य हृदयम् तीव्रशोकसमाविष्टम्, स दुःखातिभारात् रुदन् अत्यन्तं व्यथितः अभवत्। महर्षिः तं सान्त्वयन् उवाच—“राजन्, मा भयम्; अहं तव पापं अपाकरोमि।” देवदेवेन विष्णुना, वराहरूपधारिणा, स जनार्दनः स्वयम् तव उद्धारं करिष्यति इति महर्षिः उक्तवान्। एवं उक्ते, स राजा तत्र क्रुद्धः वचनम् उवाच—“किम् अस्य द्विजस्य, शक्तिहीनस्य, दुष्टस्य च, प्रयोजनम्?” इति कृत्वा, स तं शस्त्रेण आहतवान्। तस्मिन्नेव वनान्तरे, हे देवि, पापसमूहविमूढः स राजा अभवत्। तत्र स भूखया पीडितः, तृष्णया क्लान्तः, बाल्येन, मोहेन, प्रमादेन च व्यथितः, पापभारसमाविष्टः, गहनवनं विचरन् अभवत्। तद् वनं सिंहव्याघ्रगजैः पूर्णम्, मृगशृगालैरपि सेवितम्। तत्र शीघ्रं शिकारिणः तस्य स्वामिनं ज्ञापितुम् अगच्छन्। तस्मिन् काले, राज्ञः शरीरात्, श्वेताभरणविभूषितात्, सा देवी, दस्यून् हत्वा, तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। ततः राजाः तया विमुक्तः, तस्मिन् क्षणे जागृतः अभवत्। तस्मिन् वने, गोरहत्यां ब्रह्महत्यां च घोरतमं इति चिन्तयन्, पुनः पुनः दीर्घश्वासं कृतवान्। एवं स्थितं तं राजानं, महर्षिः वामदेवः द्रष्टवान्। सोमवंशसमुत्पन्नः स राजा दीनावस्थां प्राप्तः। महर्षिः तं दुःखितं वीरधन्वानं उद्धर्तुम् उवाच—“राजन्, भूमिपते, वीरधन्वन् नाम्ना प्रसिद्धः त्वम्। पूर्वजन्मनि शिकारिणः रूपेण वने मृगान् हत्वा। शुभे फाल्गुनस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, जनैः कृतं पूजनं अद्भुतं दृष्टवान्। तस्य प्रभावात्, त्वं बलपराक्रमेण महराजा अभवः। सर्वे शत्रवः तया एव हताः; शुभं तव भविष्यति। तपस्याः योगस्य च बलात् एतत् अहं अवगतम्। अधुनाऽहं तव रक्षणं करिष्यामि; मम श्रेष्ठं वचनं शृणु।” एवं वामदेवेन उक्तः राजा पप्रच्छ—“गोरहत्याब्रह्महत्याजातानि पापानि कथं मम नश्यन्ति?” तस्य वचनं श्रुत्वा, महर्षिः वामदेवः उवाच—“राजन्, मम आज्ञया महाकालवनं गच्छ। सर्ववेदेषु पापसमूहनाशकः उच्यते।” वामदेवस्य वचनं श्रुत्वा, राजा तत्र अगच्छत्। तत्र जटाधरं, देवदेवं, लोकपूजितं, दृष्टवान्। सः शिवं पुनः पुनः नमस्कृतवान्—“शिवाय नमः, विश्वरूपाय नमः। जटाधराय नमः, रामाय नमः, मायाग्रस्तकर्मणे नमः। भोक्त्रे नमः, धूम्राय नमः, व्योमस्वरूपाय नमः। महातमससूर्याय नमः, शत्रुनाशकाय नमः, सुवर्णवर्णाय नमः, मोहमोहाय नमः। सुरपूज्याय सुन्दराय नमः, विकृताय प्रकृतातीताय नमः।