एवं कस्यचित् धर्मस्य, यत्र स्त्रीलक्षणे, जपलक्षणे, यज्ञकर्मणि वा दोषः जायते, तदा भूमिदेवताः 'दोषरहितम्' इति वदन्ति। ततः द्विजश्रेष्ठः तं प्रख्यातं जनं एवं उक्त्वा, तस्य सम्बन्धे यथावत् घटितं वृत्तान्तं तस्मै निवेदयामासुः। तदनन्तरं ते अपि धर्मशास्त्राणि यथायोग्यं विधिपूर्वकं विवृण्वन्ति स्म। अष्टाशीतिवर्षीयः, अथवा षोडशवयस्कः बालः, स्थानं, कालं, वयः, सामर्थ्यं, पापं च सम्यक् विचार्य, चर्मवस्त्राणि परिधाय, व्रतानि कृत्वा, तत्र वर्षस्य समाप्त्यां राजा वीरधन्वा अपि तस्मिन्नेव वृक्षस्य मूलं शरणं कृत्वा, मृगवृत्त्या जीवनं कृतवान्। तत्र स राजा महर्षिं पप्रच्छ, 'महामुने, ब्रह्महत्यापापं मम प्राप्तम्।' तस्य हृदयम् अतितीव्रदुःखेन आकुलं जातम्, सः शोकात् अश्रूणि मुमोच। तदा ऋषिः तम् आश्वास्य 'मा भैः, राजन्, अहं तव पापं नयामि,' इति उवाच। देवदेवेन विष्णुना वराहरूपधारिणा, स जनार्दनः तव उद्धारं करिष्यति इत्येव तं प्रमुदितम्। एवं उक्तः राजा तत्र द्विजं कर्कशं वचनं प्रोवाच—'किमस्य द्विजस्य, शक्तिहीनस्य, दुष्टस्य?' इत्युक्त्वा, तम् शस्त्रेण आघातयामास। तस्मिन्नेव वनान्तरे, हे देवि, बहुपापमोहितः, राजा बाल्येन, मोहात्, प्रमादेन, क्षुधया पीडितः, तृष्णया व्यथितः, घोरपापभारः वहन्, घनवनमध्ये विचचार। तद्वनं सिंहैः, व्याघ्रैः, गजैः, मृगैः, कृष्णसारैः च पूर्णम्। तत्र शिकारीकाः शीघ्रं स्वामीने सूचना दातुं गताः। तस्मिन्नेव क्षणे, राज्ञः श्वेताभरणविभूषितदेहात्, देवी स तस्करान् हत्वा तत्रैव लीनाभवत्। ततः राजा तया विमुक्तः तस्मिन्नेव क्षणे जागरितः। तस्मिन्नेव वने, गवां ब्राह्मणानां च वधः अतिदारुणः इति चिन्तयन्, पुनः पुनः दीर्घश्वासं निष्पुणोत्। एवं स्थितं राजानं वामदेवः महर्षिः दृष्टवान्। सोऽयं सोमवंशसमुत्पन्नः, दीनावस्थां प्राप्तः। 'अयं पुरुषश्रेष्ठः राजा वीरधन्वन् उद्धार्यः' इति वामदेवः दुःखितं राजानं संबोधितवान्। 'राजन्, भूमिपते, वीरधन्वन् इति प्रसिद्धः, पूर्वजन्मनि त्वं वनमध्ये शिकारीत्वेन मृगान् हत्वा। शुभे फाल्गुनशुक्लैकादश्यां, जनैः कृतं पूजनं आश्चर्येण दृष्टवान्। तस्य प्रभावेन त्वं बलपराक्रमयुक्तः राजा अभवः। सर्वशत्रवः तया एव हताः, शुभं प्राप्स्यसि। तपस्याः योगस्य च शक्त्या अहं एतद् ज्ञातवान्। अहं तव रक्षां करिष्यामि, मम उत्तमं वचनं शृणु।' एवं वामदेवमुनिना उक्तः राजा, 'कथं गवां ब्राह्मणानां च वधजनितं पापं मम नश्येत्?' इति पप्रच्छ।