शृणु, देवि, पुरातनं चरितं यत् स्कन्दपुराणे निरूपितम्। केवलं तं दृष्ट्वा जनः मुक्तिं लभते इति कीर्तितम्। अतीते काले रथंतरकल्पे वीरधन्वा नाम राजा बभूव। स एकदा मृगान् अन्विष्य वनं प्रविवेश, सुन्दरानने। स तत्र स्वपञ्चसु धर्मिष्ठेषु भ्रातृषु समागच्छत्। त एव पञ्च जना वनान्तरे कनकान् मृगशावकान् दृष्ट्वा, प्रत्यक्षं तत्र प्रतिगृहीत्वा तान् हत्वा, तेषां जीवितं नष्टम्। भ्रातरः तेन दुःखेन महता क्लिश्यमानाः, प्रायश्चित्तकामाः सञ्जाताः। ते सर्वे सशिष्यं संवर्तं मुनिं उपसस्रुः। तं प्राहुः— "भगवन्, पञ्च नवजातान् मृगान् अस्माभिः हतान्।" स मुनिः प्राह— "प्रायश्चित्तेन शुद्धिः लभ्यते; यः तपः करोति, स शुद्धो भवति, पापं दातारं प्रति गच्छति।" द्विजातयः वेदखड्गेन धर्मे प्रतिष्ठिताः। ब्रह्मचर्ये दोषः, जपदोषः, यज्ञदोषः च यदा पृथिव्यां देवताः, "दोषरहितम्" इति वदन्ति, तदा सर्वं शुद्धं भवति। एवं द्विजश्रेष्ठेन उक्ते, तैः तस्याग्रे स्वकृत्यं यथावत् निवेदितम्। धर्मशास्त्राणि अपि तैः यथाविधि उक्तानि। अष्ट्यष्टवर्षीयः वा षोडशवर्षाद् अधः कुमारः वा, देशं कालं वयः शक्तिं पापं च विचिन्त्य, तैः मृगचर्मणि परिधाय व्रतानि स्वीकृतानि। एवं संवत्सरे व्यतीते, वीरधन्वा राजा अपि तैः सह वने विहरन् मृगवृत्त्या वृत्तिं चकार, वृक्षस्य मूलदेशे निवसन्। तत्र स राजा मुनिं पप्रच्छ— "महर्षे, ब्रह्महत्यापापं मम सम्प्राप्तम्।" अतिव्यथितहृदयः स राजा दुःखेन रुदन् अवसन्नः। मुनिः प्राह— "मा भैः, राजन्, तव पापं अहं नयामि।" देवदेवेन विष्णुना वाराहरूपिणा उद्धृतः जनार्दनः त्वां नूनं मोक्षयिष्यति। एवमुक्ते, स राजा क्रुद्धः कठोरं वचनं व्याहरत्— "किं प्रयोजनं तेन द्विजेन, निर्बलेन दुष्टेन च?" इति उक्त्वा खड्गेन तं ताडितवान्। तत्रैव वने, हे देवि, पापसंघातविमूढः स राजा, क्षुधया पीडितः, तृष्णया संतप्तः, बालिशत्वेन मोहात् प्रमादात् च, पापभारवशात् घनदारे वने विचरन्, यत्र व्याघ्रसिंहगजैः पूर्णं, मृगशरभैः च सेवितं तद् वनम्। तस्य तद्वृत्तं शीघ्रं शिकारीभिः स्वामिने निवेदितम्। तस्मिन्नन्तरे, राज्ञः शरीरे शुभ्राभरणैः शोभिते, सा देवी तं दस्युगणं हत्वा तत्रैव अन्तर्धानमगात्। तया विमुक्तः राजा तत्क्षणमेव प्रबुद्धः। तत्र वने गौहत्यां च ब्रह्महत्यां च घोरतमान् मन्यते। इति चिन्तयन् स पुनः पुनः दीर्घश्वासं मुमोच। एवं स्थिते, वामदेवः महर्षिः तं राजानं अपश्यत्। सोमवंशसम्भूतः स राजा दीनावस्थां प्राप्नोत्। स तदा वामदेवः मुनिः दीनं वीरधन्वानं नृपश्रेष्ठं उद्धरिष्यामीति निश्चित्य तम् उपगम्य सम्बोधितवान्। एषा कथा, देवि, वीरधन्वनः पापविमोचनस्य, यथाशास्त्रं स्कन्दपुराणे निरूपिता।