हरिः दिव्यरथं समारोप्य तं स्वर्गलोकं नयति स्म। तस्य देवस्य शक्त्या ते स्वर्गं गताः, प्रिये। सर्वदेवगणैः स्तुतः स नरकात् उद्धारकः इति प्रसिद्धः। यः नराधिपः प्रतिदिनं नराधिपं पश्यति, स नरकाधिपतिं, सदा पुण्यलाभी भवति। हे पार्वती, तं देवम् अपि देवाः दृष्ट्वा प्रमुदिताः सन्ति। मनुष्यः दशसहस्रपरम्परया स्वजनैः सह, अतीतेऽपि भविष्यति च, कृष्णचतुर्दशीं शिवयोगेन युक्तां चतुर्दश्यां यः पुरुषः तं नरकाधिपतिं पूजयति, तस्य कृतं मनसा, वाचा, कर्मणा च यत् पापं संचितम्, तत् सर्वं विनश्यति। हे देवी, तस्य पापनाशकं बलं तव उक्तं। केवलं तं देवम् एकवारं दृष्ट्वा जनः मुक्तिम् आप्नोति। पूर्वे रथंतरकल्पे वीरधन्वा नाम राजा आसीत्। स कदाचित् मृगान् अन्विष्य वनं प्रविष्टः, सुन्दरी। तत्र स पञ्च भ्रातॄन् धर्मिष्ठान् सम्प्राप्तः। तेषां पञ्चानां भ्रातॄणां कदाचित् वनमध्ये शिशुमार्गान् दृष्ट्वा, प्रत्येकः एकं मृगं गृहीत्वा, तानि मृगाणि मृतानि, भ्रातृणां हृदयम् अत्यन्तं विषण्णम् अभवत्। प्रायश्चित्तम् इच्छन्तः ते सवर्तं शिष्यसमूहैः परिवृतं उपगच्छन्। "भगवन्, पञ्च शिशुमार्गाः अस्माभिः हताः," इति उक्तवन्तः। स तान् उवाच—"प्रायश्चित्तेन शुद्धिः लभ्यते; तपसा शुद्धिः, तदा पापं दातारं गच्छति।" द्विजातिः वेदखड्गधारी धर्मनिष्ठः च, ब्रह्मचर्ये, पाठम्, यज्ञे वा दोषः यदि विद्यते, भूमिदेवाः यदि 'दोषरहितम्' इति वदन्ति, तदा दोषः नास्ति। श्रेष्ठद्विजातिना एवं उक्ते, ते तस्मै यथावत् स्ववृत्तान्तं निवेदयन्ति स्म। ते धर्मशास्त्राणि यथानिर्दिष्टानि तस्मै कथयामासुः। अष्टाशीतिवर्षीयः वा षोडशवयसः बालः वा, स्थानं, कालं, वयः, सामर्थ्यं, पापं च विचिन्त्य, तदनन्तरं मृगचर्म धृत्वा व्रतानि स्वीकृत्य, वर्षस्य अन्ते वीरधन्वा राजा तैः सह किञ्चित् वृक्षस्य अधः मृगवत् जीवितम् अचरत्। तत्र स पप्रच्छ—"महर्षे, ब्रह्महत्यापापं मम प्राप्तम्।" दुःखेन हृदयम् आकुलम्, राजा विलपन् बभूव। तं स सान्त्वयन् उवाच—"राजन्, मा विषादम्; अहं तव पापं नयामि।" देवदेवेन विष्णुना वराहरूपधारिणा, स जनार्दनः तव उद्धारं करिष्यति। एवं उक्ते, राजा कटुं वचनं उक्तवान्—"अस्मिन द्विजे किं प्रयोजनम्? शक्तिहीनः, दुष्टः च।" इत्युक्त्वा, तं शस्त्रेन आहतवान्। तस्मिन्नेव वने, हे देवी, पापसमूहैः मोहितः, क्षुधया पीडितः, तृष्णया क्लान्तः, बालिशत्वेन, मोहेन, प्रमादेन च, पापभारः समाहितः, स घनवनं विचरन् दुःखितः अभवत्।