स राजा निमिः सुखानि भुङ्क्ष्वेति, पापकर्मणां दुःखस्थानं मा गच्छेत्युक्त्वा, सर्वदुःखितानां मोक्षाय मे अभिप्रायः इति मनसि निधाय, तेषां महादुःखितानां मोचनं यावत् न भवति, तावत् अहं न यास्यामि इति निश्चितवान्। यदि मम कारणात् बहवः दुःखिताः सुखं प्राप्नुवन्ति, तर्हि अहं स्थास्यामि इति स राजा स्वस्य निश्चयं दर्शयति। किन्तु अत्रतः गन्तव्यम् आवश्यकम्; तस्मात् हे राजन्, त्वं यायाः इति निर्दिष्टम्। तस्मिन्नेव काले धर्मः इन्द्रेण सह उक्तवान्—आगच्छ, आगच्छ, पुरुषसिंह; एतावत् कार्यं कृतं, हे प्रभो। त्वं कोपं मा कुरु; मम वचनानि शृणु, महाबलिन्। त्वया यथावत् पूजितेन अहं स्वर्गं नयिष्यामि। तदा निमिः धर्मं प्रत्युवाच—हे धर्मन्, नरकस्थेऽत्र सहस्रशः जनाः पीड्यन्ते। तव पुण्यकर्मणा, हे राजन्, त्वमपि स्वर्गं गन्तव्यः। किं विशेषं पुण्यं मम? तद् शुभं वक्तव्यम्। धर्मः उवाच—त्वया, महाबाहो, उत्तमकाले महाकालवने कृतं पुण्यं यः तव विशेषः, तस्य प्रमाणं न ज्ञायते; अत्र नरकवासिनः स्वकर्मफलं यावत् क्षपयन्तु। यदि मम सन्निधौ तेषां उत्थानं न भवति, तर्हि यत् पुण्यं श्रेष्ठं अस्ति, तस्य अंशं एतेषां दत्तव्यं। तस्य पुण्यस्य प्रभावेन, एते प्रथमाः नरकात् विमुक्ताः स्युः। ततः धर्मराजः इन्द्रेण सह निमिम् उवाच—एतान् पापकर्मणः मुक्तान् नरकवासिनः पश्य। ततः हरिः तं दिव्यरथे स्थापयित्वा स्वर्गलोकं निनयत्। तस्य देवस्य प्रभावात्, ते स्वर्गं गताः, हे प्रिय। सर्वदेवगणैः स्तुतः, स नरकात् उद्धारकः। यः प्रतिदिनं नराधिपं पश्यति, स नरकेश्वरं देवम्। हे पार्वति, तं देवम् दृष्ट्वा देवाः अपि हर्षिताः। यः पुरुषः दशसहस्रवंशपरम्परया, अतीतेऽपि भविष्यति च, कृष्णचतुर्दश्यां शिवयोगेन संयुतायां चतुर्दश्यां, तं नरकेश्वरं देवम् उपासते, तेषां यत् पापं कर्मणा, मनसा, वाचा च सञ्चितम्, तत् सर्वं विनश्यति। एष देवस्य पापनाशकः शक्तिः तव कथिता, हे देवी। तं देवम् केवलं दृष्ट्वा, जनः मुक्तिम् आप्नोति। पुरा रथंतरकल्पे वीरधन्वा नाम राजा आसीत्। एकदा सः मृगयार्थं वनं प्रविष्टः, हे सुन्दरी। सः पञ्च धर्मात्मानः भ्रातृन् यत्र तिष्ठन्ति तत्र आगच्छत्। तदा तैः पञ्चभिः वनस्थे बालमृगं दृष्ट्वा, प्रत्येकः एकं गृहीत्वा तत्र मृतः; भ्रातृणां महान् शोकः अभवत्। प्रायश्चित्तार्थं ते संवार्तं शिष्यसमूहैः परिवृतं उपगच्छन्। ते ऊचुः—"भगवन्, पञ्च नवजातमृगाः अस्माभिः हतानि।" संवार्तः उवाच—"प्रायश्चित्तेन शुद्धिः लभ्यते; यः तपः करोति, स शुद्धः भवति; पापं दातुः गच्छति।" द्विजः वेदखड्गधारः धर्मसंस्थः इत्येवम्।