एवमेकमेव तव पापमस्ति, नान्यदस्ति किञ्चन इति यमदूतस्य वचनं श्रुत्वा राजर्षिः निमिः तं दूतमुवाच। सः प्राञ्जलिः पप्रच्छ—किञ्चिदहं त्वां पृच्छामि, यथातथ्यं वक्तुमर्हसि। पुनः पुनः तेषां नेत्राणि तथा भवन्ति, तेषां जिह्वाः अपि अपाकृष्य नवानि जायन्ते। एतेषां मनांसि नष्टानि, सन्तापेन दिवा च रात्रौ पीड्यन्ते; कियन्तं कालमेषां दुःखमस्ति, तत्त्वेन वद। तदा यमदूतः प्राह—शृणु, समासेन सत्यं वक्ष्यामि। पुण्यकर्मणा जनः पुण्यं लभते, प्रत्येकं स्वकाले। किन्तु भोगं विना मानवः न पुण्यस्य न पापस्य फलं अनुभवति। अतः एते महापापिनः दिवा रात्रौ तस्याः दण्डस्य भोगं यान्ति। देवत्वे, मानवत्वे, तिर्यग्योनौ च शुभाशुभफलानि एव भवन्ति। राजन्, समासेन तवेदं व्याख्यातम्। अद्यान्यत्र गच्छामः, यथादृष्टमिह। तदा सर्वे ते दुःखार्ताः नराः यदा रुरुदुः, तदा यः वायुः तव शरीरे स्पृष्ट्वा गतः, सः अस्माकं शमं ददौ। सर्वं दुःखं क्लेशः पीडा च अस्माकं अङ्गेभ्यः अपगता। तेषां वचनं श्रुत्वा राजा यमदूतं पुनरुवाच—किं मया मृत्युलोके महत् पुण्यकर्म कृतम्? अश्विनमासस्य चतुर्दश्यां एतत् फलं लभ्यते। यदा सः वायुः तेषां शरीराणि स्पृष्ट्वा सुखं ददौ, तदा निमिः उवाच—तस्मात् अहं स्थास्यामि स्थाणुवत्, न चलिष्यामि। त्वं भोगान् भुङ्क्ष्व, पापकर्मणां दुःखं मा गम्यताम्। मम मन्यते इदं—एतेषां क्लिश्यमानानां प्राणिनां मोक्षः दातव्यः। अतः अहं न यास्यामि, यावदेषां दुःखितानां शमः न स्यात्। यदि मयि निमित्ते बहवः सुखं यान्ति, अहं स्थास्यामि। तदा यमदूतः प्राह—गन्तव्यमेवात्र; तस्मात् राजन्, गच्छ। तस्मिन्नेव काले धर्मः इन्द्रेण सह प्रोवाच—आगच्छ, आगच्छ, नरशार्दूल; एतेन तव कार्यं सम्पन्नम्। कोपं मा कृथाः, मम वचनं शृणु महाबाहो। त्वया पूजितेन स्वर्गं नयिष्यामि। निमिः उवाच—हे धर्म, अत्र नरकस्थाः सहस्रशः जनाः पीड्यन्ते। धर्मराज उवाच—स्वकृतैः पुण्यैः त्वमपि स्वर्गं यास्यसि। किं मम विशेषपुण्यं वा धर्मोऽस्ति? तत् श्रेयस्करं वक्तुमर्हसि। धर्मः उवाच—त्वया महाबाहो, तस्मिन्कालवने उत्तमे महत् पुण्यं कृतम्। तव विशेषपुण्यस्य परिमाणं न ज्ञायते; एते नरकवासिनः स्वकर्मफलक्षये यान्तु। यदि मम सन्निधौ एषां मोक्षो न स्यात्, तर्हि यत् श्रेष्ठं पुण्यं अस्ति, तस्यान्शं एतेषां ददामि। तेन पुण्यबलात् एते प्रथमा नरकात् मुच्यन्ते। तदा धर्मराज इन्द्रेण सह निमिं प्रोवाच—पश्य एतान् नरकस्थः पापाद्विमुक्तान्।