स राजा निमिः तं दुर्गन्धिनं देशं दृष्ट्वा तस्मै पुरुषाय वचनं प्राह। “कः अयं देशः? केन देवतानां सः? ज्ञातुमिच्छामि।" स तु पुरुषः अग्रे गच्छन्, "इह आगच्छ," इत्युक्त्वा मार्गदर्शनं चकार। पुनः स राजा साभिवादनं तं सेवकं पप्रच्छ—"कस्य हेतोः अहं धर्मात्मा सन्, एतां विपत्तिं प्राप्तवान्? अहं हि विदेहनिवासी, नृणां रक्षकः आसीत्। मनोः प्राचीनन्यायेन धर्म एव मम प्रधानं आसीत्। न कदापि संग्रामात् पलायितः, न अतिथिं पराङ्मुखीकृतवान्। कथं तर्हि अहं अतीव घोरं नरकं प्राप्तः?" इति। स तु सेवकः, यद्यपि उग्रः, तथापि नम्रं वाक्यं प्रणम्य व्याहरत्—"त्वया किञ्चित् लघु पापं कृतम्, तत् स्मारयामि। श्राद्धकाले विहितं दानं त्वया न दत्तम्, राजन्। एतदेव तव पापं, अन्यन्नास्ति किञ्चन।" इत्युक्त्वा स राजा निमिः तदाकर्ण्य यमदूतं पुनः पप्रच्छ—"किञ्चित् प्रष्टुमिच्छामि, यथातथ्यं ब्रूहि। पुनः पुनः तेषां नेत्राणि तथा भवन्ति, जिह्वाः अपि नूतनाः जाताः पुनः पुनः अपह्रियन्ते। एते जनाः, येषां चेतांसि नष्टानि, अहोरात्रं पीड्यन्ते किम्? कियत्कालं एषा यातना? साक्षात् वद।" ततः स सेवकः, "शृणु, अहं संक्षेपेण सत्यं वक्ष्यामि। यथायोग्यं धर्मकर्मणा पुण्यलाभः सिध्यति। किन्तु भोगं विना, न हि मानवः पुण्यपापयोः फलम् अनुभवति। अतः एते महापापिनः अहोरात्रं दण्डं भजन्ति। देवानां, मानवानां, तिर्यग्जनानां च अवस्थासु शुभाशुभफलानि जायन्ते। एतावद् संक्षेपेण तुभ्यं व्याख्यातम्। इदानीं अन्यत्र गच्छाव, यथेदानीं दृष्टं त्वया।" इति उक्त्वा सः अग्रे अगच्छत्। तस्मिन्नन्तरे, पीडिताः ते नराः क्रोशन्तः, यदा तवाङ्गं स्पृष्टवान् सः वातः, तदा अस्माकं दुःखशोकयातनाः सर्वे ह्यङ्गेभ्यः नष्टाः। तेषां वाक्यं श्रुत्वा राजा तं यमदूतं पप्रच्छ—"किं पुण्यं मया लोके कृतम्?" स तु प्राह—"आश्वयुजस्य चतुर्दश्यां एतत्फलं लभ्यते।" तदा यः वातः तेषां देहान् स्पृष्टवान्, तेन तेषां प्रमोदः जातः। ततो राजा उवाच—"अतः, आर्यमुख, अहं स्थाणुवदत्र स्थास्यामि। भुङ्क्ष्व सुखानि, मा पापिनां यातनां गच्छ। मम चित्तं एतत्—दुःखितानां प्राणिनां मोक्षं दातुम्। अतः, एते महातप्तराः यावत् विमुच्यन्ते, तावत् अहं न गमिष्यामि। यदि मयि कृते ये दुःखिनः सन्ति, ते सुखं प्राप्नुवन्ति, तर्हि अहं स्थास्यामि।" तदा स सेवकः उवाच—"इहातः गन्तव्यं आवश्यकम्, तस्मात् राजन्, गच्छ।" तस्मिन्नेव काले धर्मः, इन्द्रेण सह, तं प्राह—"आगच्छ, आगच्छ, नरशार्दूल; एतावता कार्यं सिद्धम्। न कोपं कुरु, मम वाक्यं शृणु, महाबाहो। तव यथाविधि पूजनात् अहं त्वां स्वर्गं नयिष्यामि।" इति। तदा निमिः उवाच—"हे धर्म, नरके अत्र सहस्रशः जनाः पीड्यन्ते।