ततः तत्र लौहमये गृहे, ज्वलनशय्योपरीस्थे, नराः तीव्रतमा दुःखानुभूतिम् अङ्गेषु अनुभवन्ति, यथेदं लोके दृश्यते। केचन तत्र काकैः, वृकैः, शृगालैः, वृकोदरैः च भक्ष्यन्ते; पुनः पुनः ते दुःखार्ताः क्रोशन्ति, किन्तु कदापि शान्तिं न लभन्ते। तत्र दुःसहं दुःखं ते अनुभवन्ति, हे पार्वति; यममार्गं किल किल्बिषिणां महात्मा निमिः पुरा दृष्टवान्। स मार्गः अत्यन्तं भयानकः, दुस्तरः, पापकृतां जनैः पूर्णः, पापिनां दुर्गन्धेन पूरितः, रक्तमांसमयेन कर्दमेन च समाक्रान्तः। तत्र अधोमुखैः पन्नगैः, गृध्रैः च पीड्यते। रक्तमांसमयाः वृक्षाः तत्र दृश्यन्ते, यत्र छिन्नबाहवः, छिन्नपादाः, छिन्नहस्ताः च सन्ति। सः प्रदेशः शवगन्धेन पूरितः, अमङ्गलः, सुखरहितः च। यत्र पयसा च सिक्तः, शर्करया च छन्नः, पृथक् लौहमयानि शिलाखण्डानि च तत्र सन्ति। तं दुर्गन्धयुक्तं देशं दृष्ट्वा, सः तस्मै नराय उक्तवान्—“कः अयं देशः? केषां वा देवतानां? ज्ञातुम् इच्छामि। अग्रे गच्छित्वा, सः उक्तवान्—‘इह आगच्छ।’” पुनः राजा सः साभिवादनं तं सेवकं पप्रच्छ—“कथं धर्मिष्ठोऽपि अहं एतादृशं दुःखं प्राप्तः? अहं विदेहे जातः, नृणां रक्षकः आसीत्; मनोः प्राचीनं धर्मं अनुवर्त्य, धर्म एव मम प्रधानः आसीत्। कदापि युद्धं न परित्यक्तम्, न अतिथिं प्रत्याख्यातम्। कथं तर्हि अहं अतीव भीषणं नरकं प्राप्तवान्?” सः सेवकः, भीषणः अपि, प्रणम्य विनयेन उवाच—“स्मारयामि तव लघुं पापं। श्राद्धकाले विधिपूर्वकं दानं त्वया न दत्तम्, राजन्। एतदेव तव पापं, अन्यत् नास्ति किञ्चन।” एतद् श्रुत्वा, राजर्षिः निमिः तं दूतं पुनः पप्रच्छ—“किञ्चित् पृच्छामि, यथावत् सत्यम् आख्याहि। पुनः पुनः तेषां नेत्राणि एवं भवन्ति; जिह्वाः अपि तेषां अपह्रियन्ते, याः पुनः पुनः जायन्ते। एते जनाः, येषां चेतांसि नष्टानि, अहोरात्रं क्लिश्यन्ते किम्? कियत्कालं एषा यातना? यथावत् ब्रूहि।” सः उवाच—“अत्र संक्षेपेण सत्यं कथयामि। पुरुषः पुण्यकर्मभिः यथाक्रमं फलमवाप्नोति। भोगं विना, मानवः पुण्यपापयोः फलम् न अनुभवति। अत एव, एते महापापिनः अहोरात्रं दण्डं प्राप्नुवन्ति। दिव्ये, मानुषे, तिर्यग्योनिषु च शुभाशुभे फले जायन्ते। राजन्, एष संक्षेपतः तव प्रतिपादितम्। इदानीं अन्यत्र गच्छामः, यथा त्वया दृष्टं तत्र।“ तदा, ये ते दुःखिताः नराः क्रोशन्ति स्म, तव शरीरं स्पृष्ट्वा यः वातः, तेन अस्माकं विश्रान्तिः प्राप्ता। सर्वं दुःखम्, क्लेशः, यातना च अङ्गेभ्यः विनष्टा। तेषां वचनं श्रुत्वा, राजा तं यमदूतं पप्रच्छ—“किं महत् पुण्यकर्म मया लोके कृतम्?” सः उवाच—“आश्वयुजस्य चतुर्दश्यां एतत् फलम् लभ्यते।” तदा यः वातः तानि शरीराणि स्पृष्ट्वा, हर्षम् आवहद्। अतः, हे सुन्दरानने, अहं अत्र स्थास्यामि, स्थाणुवद् अचलः।