केचित् जनाः छिन्नाः सन्तः तृषार्ताः जलम् अन्विष्य धावन्ति, तृष्णया पीड्यमानाः। येषां शरीरावयवैः पतितैः मनुष्यैः पृथिव्यां कर्माणि क्रियन्ते, तेषां पापिनां दुःखमयं फलम् भवति। ये च गुरुं, देवान्, ब्राह्मणान् वा क्रोधदृष्ट्या पश्यन्ति, तेषां नेत्रे लोहशल्यैः विदारिते छिद्येते च। ततोऽनन्तरं तेषां कर्णेषु अपि लोहशल्याः निष्क्षिप्यन्ते। ये गुरोः निन्दां श्रुतवन्तः, तान् लोहदण्डैः तीव्रेण वेगेन ताडयन्ति। तेषां जिह्वाः शतशः अग्निसदृशदीप्तैः लोहपट्टैः विदारिताः। ये निन्दायुक्तवक्ता: तेषां मुखानि पुनः पुनः ताड्यन्ते। ये पापिनः देवकारणात् हिंसां कृत्वा सज्जीकृताः, ये च परदारगामिनः दुष्टचित्ताः, तान् यमस्य भीषणाः सेवकाः स्थापयन्ति दण्डयन्ति च। ततः लोहगृहे अग्निशय्यायाम् ते स्थाप्यन्ते, यथाऽस्मिन्लोके दुःखं दृश्यते, तथा तत्र शरीरैः वेदनां अनुभवन्ति। केचित् जनाः काकैः, वृकोदैः, गृध्रैः च भक्ष्यन्ते, ते निरन्तरं दुःखमूर्च्छिताः क्रोशन्ति, न च शान्तिं लभन्ते। तेषां दुःखानि अतीवात्यन्तदुःसहानि, हे पार्वति! श्रीमन् निमिः कदाचित् यमस्य मार्गं दृष्टवान्। स मार्गः अतीव भीषणः, भयङ्करः, दुष्प्राप्यः, पापकृतां जनैः पूरितः। तत्र पापिनां दुर्गन्धेन पूरितं, मांसशोणितपङ्केन आर्द्रं च। अधःमुखैः नागैः गृध्रैश्च तत्र आक्रम्यमाणं मार्गं दृष्टवान्। तत्र मांसशोणितमयाः वृक्षाः आसन्, छिन्नभुजाङ्घ्रिपाणिभिः अलङ्कृताः। तत्र मृतशरीरदुर्गन्धेन पूरितं, अशुभं, सुखरहितं च तद्विषयम्। यवागूधूलिपरिच्छन्नं, पृथक् लोहशिलायुक्तं च तद्भूमिम्। तं दुर्गन्धयुक्तं देशं दृष्ट्वा, स निमिः तं पुरुषं उवाच— "कः अयं देशः? केषां वा देवतानां? ज्ञातुमिच्छामि।" स तं मार्गदर्शकः अग्रे गत्वा "इह आगच्छ" इति उक्तवान्। पुनः स राजा तं सेवकं सविनयं पप्रच्छ— "कस्मात् अहं धर्मात्मा सन्, एतादृशं दुःखमुपागतः? अहं वैदेहेषु जातः, प्रजापालकः आसम्। मनोः प्राचीनं धर्मं पालनम् अत्र मम प्रधानं कर्म आसीत्। न कदापि संग्रामं परित्यक्तवान्, न अतिथिं निराकृतवान्। कथं तर्हि अहं एतत् अतीव भीषणं नरकं प्राप्तः?" स सेवकः नम्रं वचनं उवाच, यद्यपि भीषणः आसीत्— "त्वया किञ्चित् लघु पापं कृतम्, तद् स्मारयामि। श्राद्धकाले विधिना दत्तं न दत्तं त्वया, राजन्। एतदेव तव पापं, अन्यन्नास्ति किञ्चन।" एवं श्रुत्वा, स राजर्षिः निमिः तं दूतं पुनः उवाच— "किमपि पृच्छामि, यथावत् सत्यं वद।" पुनः पुनः तेषां नेत्राणि तादृशानि भवन्ति। तेषां जिह्वाः अपि गृह्यन्ते, या यावत् पुनः पुनः उत्पद्यन्ते। "एते जनाः, येषां मनः नष्टं, नित्यं दिवा रात्रौ पीड्यन्ते किम्? कियन्तं कालं एतत् भविष्यति? यथावत् वद।" तदा स दूतः उवाच— "अहं तव इदानीं संक्षेपेण सत्यं वक्ष्यामि। पुरुषः पुण्यकर्मभिः पुण्यं लभते, तानि तानि स्वकाले फलन्ति। किन्तु भोगं विना, मानवः पुण्यपापयोः फलं न अनुभवति। एवं एते महापापिनः दिनरात्रं तानि दण्डानि सहन्ते।