ये पुरुषाः पुण्यकर्माणि कृत्वा परमां गतिं प्राप्नुवन्ति। जन्मादिदुःखैः विमुक्तः जनः मयि एव लीयते। ये च येन सोमेश्वरः न दृष्टः न पूजितः, तेषां विषये—स एव सोमेश्वरः पूजनीयः, कुष्ठनाशकः। स सर्वलोकाधारः; येन सोमेश्वरः पूज्यते, स जनः मुक्तः, सुखभाक्, निर्भयः, मम एव लोके दीर्घकालं वसति। सुवर्णपुष्पैः, हे देवि, सोमेश्वरलिङ्गस्य पूजनं यः करोति, स पापनाशिनीं शक्तिं प्राप्नोति। एतत्, हे देवि, अहं त्वां पापनाशिनीं शक्तिं सम्यक् आख्यातवान्। केवलं तस्य दर्शनमात्रेण—even स्वप्ने—कथं नरकः सम्भवेत्? कदाचित्, हे देवि, कलियुगे वाराहे नाम्नि काले, केचन जनाः उत्पन्नाः, ये सीमाहीनाः, अधाराः, अनिकेतनाः, नास्तिकाश्च आसन्। ते न देवताः पूजयन्ति, न ब्राह्मणान्; तु तुच्छकर्माणि कुर्वन्ति। ते द्वेषबन्धनैः बद्धाः, परस्परवधेन रमन्ते। ब्राह्मणाः सर्वभक्ष्याः, मिथ्यावादे तिष्ठन्ति। षोडशे वर्षे, हे प्रिये, श्वेतकेशाः नराः दृश्यन्ते। एवं पुरुषाः स्त्रियश्च पापैः लिप्ताः उत्पद्यन्ते। अन्ये लोके काष्ठपाशैः विदारिताः, शिरः छिन्नाः, काष्ठारैः विच्छिन्नाः च। तीक्ष्णलोहशल्यैः विदारिताः, अग्निना दग्धाः। तप्तकुम्भेषु क्षिप्ताः, अग्निकूटेषु दग्धाः। लौहशृङ्खलाभिः बद्धाः, अधोमुखाः लम्बमानाः। कृमिभिः, तीक्ष्णमधुकरैः, मक्षिकादंशैः च पिड्यन्ते। केचन छिन्नाः, तृषार्ताः, जलं विचिन्वन्ति। येषां अङ्गैः पापकर्माणि लोके क्रियन्ते, ये गुरुं, देवान्, ब्राह्मणान् च क्रुद्धदृष्ट्या पश्यन्ति—तेषां नेत्रे लौहशल्यैः विदारितानि। ततः तेषां कर्णेषु अपि लौहशल्यैः पूर्यन्ते। ये गुरोः निन्दां शृण्वन्ति, ते लौहशस्त्रैः बलात् ताडिताः। शतशः तेषां जिह्वाः अग्निसदृशैः लौहपट्टैः विदारिताः। ये निन्दायुक्तमुखाः, तेषां मुखानि पुनः पुनः ताडितानि भवन्ति। ये देवकारणात् हिंसां कुर्वन्ति, ये च परदारान् आलिङ्गन्ति दुष्टचित्ताः, ते यमस्य तीक्ष्णदूतैः स्थाप्यन्ते, दण्डं च प्राप्नुवन्ति। तत्र लौहगृहे, ज्वलनशय्यायाम्, यावद् दुःखं लोके दृश्यते, तावत् दुःखं तत्र शरीरे अनुभवति। केचन पुरुषाः काकैः, वृश्चिकैः, गृध्रैः च भक्ष्यन्ते; ते पुनः पुनः आर्तस्वरेण क्रोशन्ति, किन्तु कदापि शान्तिं न लभन्ते। ते दुःखानि असह्यानि अनुभवन्ति, हे पार्वति; श्रीनिमिरपि कदाचित् यमस्य मार्गं दृष्टवान्। स मार्गः भीमः, उग्रः, दुष्प्राप्यः, पापकर्मकृतां जनानां पूरितः। स पापिनां दुर्गन्धेन पूरितः, मांसशोणितपङ्केन लिप्तः। स अधोमुखसर्पैः, गृध्रैः च आक्रान्तः। तत्र रक्तमांसपादपाः, छिन्नबाहुपादहस्ताः च आसन्। शवगन्धेन पूरितः, अमङ्गलः, सुखरहितः च स मार्गः। यवागूधूसरैः, पृथक् लौहशिलाभिः च आवृतः। एवं, हे देवि, पुण्यकर्मणां फलमपि, पापकर्मणां दुःखमपि, मया तव सम्यक् निवेदितम्।