स तु कपर्दी, जटाभारोत्कर्षेण भीषणः, भैरवरूपधारी, तस्यैव नमस्कारं पुनः पुनः प्राप्नोति। दारु वनस्य संहारकर्ता, तीक्ष्णत्रिशूलधारी च सः, स्तूयते। उग्रदण्डधारी, यस्य मुखं समुद्राग्निवत् प्रज्वलितमस्ति, तस्मै नमः। दक्षयज्ञविध्वंसकः, लोकभीषणः, जटिलः, उग्रः, सर्वदेवाधिपतये नमो नमः इति स्तूयते। एवं तस्मिन्नवेले, हे देवि, चन्द्रः, अदृश्यः सन्, तम् ईश्वरं स्तोतुम् आरभत। तस्य स्तवेन तुष्टः भगवान् उवाच—“ब्रूहि सोम, किं इच्छसि?” इत्युक्ते, सोमः प्राह—“भगवन्, तव कृपया तेजः, प्रभा, रूपं, सौन्दर्यं च अहम् इच्छामि। तव प्रसादेन, महेश्वर, स्वं स्वरूपं पुनः प्राप्नोम्यहम्।” एवं द्विजराजेन तस्य लिङ्गस्य प्रसादात् तत् प्राप्तम्। अतः त्रिषु लोकेषु सः सोमेश्वरः इति प्रसिद्धः। पुण्यकर्मभिः मानवाः परमं पदं प्राप्नुवन्ति। जन्मादिदुःखैः विमुक्तः कश्चन जनः मयि एव लीयते। ये च सोमेश्वरं न दृष्टवन्तः, न पूजितवन्तः, तेषां दुःखं नश्यति। केवलं सोमेश्वरः पूजनीयः, कुष्ठनाशनः सः। स एव सर्वलोकानां आधारः; येन सोमेश्वरः पूज्यते, सः जनः मुक्तः, सुखी, निर्भयः, मम लोकमध्ये चिरं वसति। हे देवि, सुवर्णपुष्पैः सोमेश्वरलिङ्गं पूज्यम्। एतत् पापनाशिनीं शक्तिं त्वां प्रति अकथयम्। केवलं दर्शनमात्रेण—even स्वप्ने—कथं नरकः संभवेत्? एकदा, हे देवि, कलियुगे वाराहे नाम काले, सीमाविहीनाः, आधाररहिताः, अनिकेतनाः, नास्तिकाश्च जनाः उत्पन्नाः। ते न देवताः पूजयन्ति, न ब्राह्मणान्; अधमकर्माणि कुर्वन्ति। ते वैरबन्धनैः बद्धाः, परस्परसंहारे रमन्ते। ब्राह्मणाः सर्वं भक्षयन्ति, मिथ्यावादे प्रवृत्ताः। षोडशे वर्षे, हे प्रिये, श्वेतकेशाः नराः दृश्यन्ते। एवं पुरुषाः स्त्रियश्च, पापैः कलुषिताः, संजाताः। अन्ये काष्ठेन विदारिताः, शिरः छिन्नं, कर्षणयन्त्रैः विदारिताः। तीक्ष्णलोहशल्यैः विदारिताः, अग्निना तापिताः। तप्तकुम्भेषु क्षिप्ताः, अग्निकूटे दग्धाः। लोहशृंखलाभिः बद्धाः, अधोमुखाः लम्बमानाः। कृमिभिः, तीक्ष्णमधुमक्षिकाभिः, मशकदंशैः च पीडिताः। केचित् छिन्नाः, जलार्थिनः, तृषार्ताः धावन्ति। येषां अङ्गैः पापकर्माणि कृतानि, ये गुरून्, देवान्, ब्राह्मणांश्च क्रोधदृष्ट्या पश्यन्ति, तेषां लोचनानि लोहशल्यैः विदारितानि। तेषां च श्रोत्राणि पश्चात् लोहशल्यैः पूर्यन्ते। ये गुरोः निन्दां शृण्वन्ति, तान् लोहयन्त्रैः बलात् ताडयन्ति। तेषां जिह्वाः शतशः दह्यमानलोहपट्टैः विदारिताः। यः पिशुनवाक्ये प्रवृत्तः, तस्य मुखं पुनः पुनः ताड्यते। ये दुष्टाः देवकारणात् हन्तारः, ये च परस्त्रीगामिनः, ते यमस्य भीषणैः दूतैः स्थाप्यन्ते, तैः दण्ड्यन्ते च। एवं, हे देवि, सोमेश्वरस्य महिमा, तस्य दर्शनस्य, पूजनस्य च पुण्यफलम्, तत्र अकथयत् भगवाञ्।