सदा समृद्धिं क्रोधात्, धनं च मत्सरात् रक्षितव्यं इति धर्मः। अहं मूढभावेन, राजसत्त्वेन, पापं कृतवान्, हे दिव्य! ततः तृप्ताः ब्राह्मणाः हर्षपूर्णाः मम प्रति इदं वचनं ऊचुः— "राजन्! त्वं किञ्चित्कालं मांसभक्षः भविष्यसि।" तत्र जलमध्ये निमग्नः कश्चन "नारायणाय नमः" इति उक्तवान्। एवं त्वमपि "नारायणाय नमः" इति उक्तवान्। तव कृपया, हे पुण्यशील, अहं दिव्यशरीरेण जातः। मम वचनं स्वीकुरु; यद्वा हृदि शेषः संशयः तस्य निवारणं कुरु। तव उपदेशेन अहं ऋणात् विमुक्तः। तस्य वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः दिव्यशरीरी— "अद्य मे ज्ञानं फलितम्, अद्य तपः फलितम्," इति प्रहर्षेण उक्तवान्। देवस्य वचनं श्रुत्वा, स्नानात् अनन्तरं, embodied beings तं द्रष्ट्वा— तेजोमयं देहं, नित्यं ब्रह्मस्वरूपं अपश्यन्। "कारणं श्रोतुम् इच्छामि; दीर्घकालं हृदि स्थितम्।" इति सः उक्तवान्। "यद्यपि योगाभ्यासे त्रीदशवर्षाणि युक्तः, संशयः अत्र उत्पन्नः; विस्तारतः कारणं वद।" तस्य वचनं श्रुत्वा, सः उत्तरम् उक्तवान्— "हे ऋषे! शीघ्रं महादेवस्य पूजां विना मोक्षः सुलभः न। शृणु, ब्राह्मण, यथायोग्यं यत्नं कुरु। ब्राह्मणैः शप्तः सन् अहं परमसन्तुष्टः। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ! महाप्रयाणकाले मोक्षकामः मोक्षं प्राप्नोति। तदा, तस्मिन् मुक्तिलिङ्गे, त्वं वदिष्यसि। पूर्वकृतं कर्म देहिनं न त्यजति।" एवं वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, "भाग्येन आगतः त्वं, राजन्; भाग्येन अहं त्वां समागतः," इति उक्तवान्। ततः, राजा ब्राह्मणश्च, मुक्तिलिङ्गं समीपं गतौ। तस्मिन्नेव क्षणे, उभयोः शरीरं तत्र लिङ्गे लीनम्। तस्य लिङ्गस्य स्पर्शेन मोक्षः लभ्यते, न अन्यथा; पापयुक्तः अपि परमं पदं गच्छति। "हे मूढाः! तपः, दानं, व्रतं किमर्थम्? देवगणाः मां न जानन्ति, न असुराः, न महर्षयः। प्रजापतिः अपि न मम परमं स्वरूपं जानाति। हे तेजस्विन! यत् लिङ्गरूपे दीप्ति दृश्यते—" "योगिनः बहुजन्मविशुद्धाः मम कृपया..." इत्यादि ईश्वरः उक्तवान्— "यस्य दर्शनमात्रेण पुरुषः निर्मलः भवति..." अत्रिः नाम्ना, महाभागः, ब्रह्मणः मानसपुत्रः आसीत्। तस्य पुत्रः सोमः; मातृभागेन दक्षः। सोमस्य पत्न्यः विचार्याः; तेषु रोहिणी श्रेष्ठा। अन्याः पत्न्यः आगत्य, दक्षस्य पुरतः यथायोग्यं वदन्त्यः। दक्षः क्रुद्धः, निवारितः न, सः दृढः स्थितः। तेन शप्तः सोमः तस्मिन्नेव क्षणे अदृश्यः अभवत्।