तथा अहं तपस्विनां तेजो वेद्मि, येषां आत्मा विशुद्धः। ब्राह्मणानां अवमानात् वातापिः दुष्टभावः अभवत्। अन्यत्र कारणेन भृगुणा वह्निः सर्वभक्षः कृतः। केशवः दशभिः रूपैः, अतिदुस्तरैः, ब्रह्मणः रक्षार्थं जातः। दिव्यौ चिकित्सकौ अश्विनौ महात्मना च्यवनेन सह। कर्तवीर्यार्जुनः अपि सहस्रबाहुः स्मृतः। प्राचीनकाले इन्द्रः वसिष्ठश्च त्रिलोक्याः रक्षां कृतवन्तौ। सर्वे लोकपालाः दृश्यादृश्येश्वराश्च, ब्राह्मणैः अग्रेणीताः। ये प्रत्यक्षदृश्याः, ते क्रुद्धाः इमं लोकं भस्मीकर्तुं शक्ष्यन्ति। क्रोधः विशालः, त्वरया प्रत्यक्षफलदः। सदा क्रोधात् श्रियम् रक्षेत्, मत्सरात् धनं च। मोहात् अहं पापं कृतवान्, हे भगवन्, राजमान्येन। ततः सर्वे तृप्ताः ब्राह्मणाः हर्षेण माम् उक्तवन्तः— "त्वं मांसभक्षकः भविष्यसि किञ्चित्कालपर्यन्तम्, राजन्।" अपि च, जले निमग्नः कश्चन उक्तवान्— "नारायणाय नमः।" एवं त्वया अपि उक्तम्— "नारायणाय नमः।" तव प्रसादात्, धर्मज्ञ, अहं दिव्यशरीरः जातः। वरं गृहाण, सन्देहः यः हृदि अस्ति, सः नश्यतु। एषा उपदेशेन मम ऋणं विमुक्तं भवति। तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, स ब्राह्मणः दिव्यशरीरः— "अद्य मे ज्ञानं फलवत्, अद्य तपः सफलम्।" इत्युक्त्वा, देववाक्यं श्रुत्वा, स्नानेन देहिनः पश्यन्ति— तेजोमयं शरीरम्, यः नित्यम् ब्रह्मरूपः। अहं हेतुम् श्रोतुम् इच्छामि; सः चिरकालं हृदि स्थितः। त्रयोदशवर्षपर्यन्तम् योगाभ्यासे स्थितः अपि, संशयः अत्र जातः; कारणं विस्तारतः वद। तस्य वचनं श्रुत्वा, सः एवम् उक्तवान्— "हे मुनि, महादेवस्य शीघ्रपूजां विना मोक्षः सुदुर्लभः।" शृणु, ब्राह्मन्, यथाशक्ति प्रयत्नं कुरु। ब्राह्मणैः शप्तः सन् अहं अतीव तुष्टः अभवम्। "महतः मृत्योः समये मोक्षमिच्छन् मोक्षमवाप्नोति," इति ब्राह्मणश्रेष्ठ। ततः तस्मिन्मुक्तिलिङ्गे त्वम् उक्तवान्। पूर्वकृतं कर्म देहिनं न त्यजति। तस्य वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः— "भाग्येन त्वं प्राप्तः, राजन्; भाग्येन अहम् अपि त्वां प्राप्तवान्," इति। एवं उक्त्वा, राजा ब्राह्मणश्च तं मुक्तिलिङ्गं प्रति जग्मतुः। तस्मिन् क्षणे, उभौ तं लिङ्गं प्रविश्य शरीरे विलीनौ। तस्य लिङ्गस्य स्पर्शेनैव मुक्तिर्लभ्यते, नान्यथा; पापयुक्तोऽपि परमां गतिं प्राप्नोति। हे मूढाः, किम् तपोभिः, किम् दानव्रतादिभिः? देवगणाः माम् न जानन्ति, नासुरा, न महर्षयः।