यदा व्याघ्रः तं पुरुषं आक्रमन् आसीत्, तस्मिन्नेव क्षणे सः मन्त्रं स्मृत्वा, तस्य प्राणाः शरीरे निःसृताः। ततः सः दिव्याभरणैः भूषितः पुण्यात्मा अभवत्। सः उवाच—"अहं तस्मिन् स्थले गच्छामि यत्र सनातनः विष्णुः तिष्ठति।" एतदुक्ते, ब्राह्मणः तम् अपृच्छत्—"कः त्वं, नरश्रेष्ठ?" सः प्रत्युवाच—"अहं दीर्घबाहुः नाम्ना, सर्वधर्मविद्। शुभाशुभयोः ज्ञानं मम अस्ति, अहं पृथिव्यां सर्वज्ञः।" "कदाचित् दिने, हे ब्राह्मणाः, सर्वे कोपेन पूर्णाः अभवन्। ब्राह्मणानां अवमानात्, अहं मांसभक्षी भयङ्करः अभवम्। एवं वेदविद्भिः ब्राह्मणैः पूर्वं मया संबोधितम्। तदा सर्वे ब्राह्मणाः, माम् अभिवन्द्य, इदं वचः ऊचुः। ब्राह्मणानां बलं, मुनिनां च महत् सौभाग्यं अहं जानामि। तथैव, तपस्विनां विशुद्धात्मनाम् तेजः अपि अहं जानामि। ब्राह्मणानाम् अवमानात् वातापिः पापात्मा अभवत्। भृगुणा अपि अग्निः अन्यकारणात् सर्वभक्ष्यः कृतः।" "केशवः दशभिः रूपैः, दुस्तरैः, ब्रह्मणः रक्षार्थम् अवतरत्। दिव्यौ चिकित्सकौ अश्विनौ, च्यवनः च महात्मा तत्र। कर्तवीर्यार्जुनः सह सहस्रबाहुना अपि। प्राचीनकाले इन्द्रः वसिष्ठः च त्रिलोकीं रक्षेताम्। सर्वे लोकपालाः, दृश्यादृश्येश्वराश्च, ब्राह्मणैः अग्रतः। यदि ते क्रुद्धाः स्युः, दृश्याः अपि इमां पृथ्वीं भस्मीकर्तुं शक्ताः। कोपः विशालः, तस्य फलम् त्वरया सिध्यति।" "सर्वदा सम्पदं कोपात्, धनं मात्सर्यात् रक्षितव्यम्। अज्ञानात्, राजसम्भावनया, अहं पापं कृतवान्, हे दिव्य। तदा सर्वे तृप्ताः ब्राह्मणाः हर्षेण माम् इदं वचः ऊचुः—'किञ्चित्कालं त्वं मांसभक्षः भविष्यसि, हे नृप।' अपि च, जलमध्ये मग्नः कश्चित् 'नारायणाय नमः' इति उक्तवान्। एवं त्वम् अपि 'नारायणाय नमः' इति उक्तवान्। तव प्रसादात्, हे पुण्यात्मन्, अधुना अहं दिव्यशरीरधारी जातः। मत्सकाशात् वरं गृहाण, यत् हृदि संशयं शेषं तदपि विमोचय। एष उपदेशः दत्तः, तेन अहम् ऋणमुक्तः स्याम्।" एवं तस्य वचः श्रुत्वा, सः ब्राह्मणः दिव्यशरीरधारी उवाच—"अद्य मे ज्ञानं सफलम्, अद्य मे तपः सफलम्।" भगवतः उक्तं श्रुत्वा, देहवन्तः स्नात्वा पश्यन्ति—तेजःमयं शरीरं, यः साक्षात् ब्रह्मणः नित्यरूपः। सः उवाच—"एतस्य कारणं श्रोतुम् इच्छामि, यः मम चिरकालं हृदि स्थितः। त्रयोदशवर्षाणि योगाभ्यासे स्थितस्य अपि, अत्र मम संशयः जातः; विस्तरेण कारणं कथय।" तस्य वाक्यं श्रुत्वा, सः पुनः इदं वचः उवाच—"हे मुने, महादेवं शीघ्रं सम्पूज्य विना मोक्षः सुलभः न भवति। शृणु, हे ब्राह्मण, यथायोग्यं यत्नं कुरु। ब्राह्मणैः शप्तः सन् अपि, अहम् अतीव तृप्तः अभवम्।