श्रीमहास्रोतःस्वामी परमेश्वरः तस्मिन्निति पुण्यस्थले पूजितः सन्, तैः पूज्यते—येषां केवलदर्शनात् मोक्षः लभ्यते, हे पार्वति, तैः अपि पूज्यते। पूर्वे रथन्तरकाले कश्चन श्रेष्ठो द्विजः आसीत्। स महाकालस्य समीपे मोक्षलिङ्गं परममासीत्। स द्विजः तत्र तृप्तिं जित्वा त्रयोदशसंवत्सराणि तपः अकरोत्। तत्र ब्राह्मणप्रियं पापहरं पवित्रं नद्युत्तमां शिप्रां दृष्ट्वा, स महान् धनुर्धरः रक्तलोचनः भीष्णरूपः मृगयुं दृष्टवान्। तं दृष्ट्वा स ब्राह्मणः सन्तप्तः अभवत्, ब्रह्मघ्नभीत्या कम्पितः। हरिः तत्र अन्तर्यामी सन्, तम् मृगायुम् भीतानिव स्थितम् अपश्यत्। स मृगयुः ब्राह्मणं दीप्तरूपं दृष्ट्वा, मनः अन्तर्मुखं जातम्, ननु मम मनः सहस्रशः ब्राह्मणान् दशसहस्रशः स्त्रियः च दृष्ट्वा अपि कदापि न चञ्चलम् अभवत्। त्वया शिक्षया अनुग्रहः कर्तव्यः इति स चिन्तयामास। तं मृगायुम् ‘अयं ब्रह्मघ्नः पापकर्मा’ इति विज्ञाय, स श्रेष्ठः ब्राह्मणः स्नात्वा त्वरितम् मोक्षलिङ्गं उपासितवान्। तस्मिन्नेव क्षणे तस्य दिव्यं शरीरं लिङ्गे लीनम् अभवत्; सः तदा चिन्तयामास—‘मोक्षः प्राप्तः, हे सुन्दरानने।’ किन्तु स पापबद्धः मृगयुः एकचित्तः नाभूत्, तेन न परं रूपं न मोक्षः प्राप्तः। स जलं प्रविश्य घोरं तपः अकरोत्। किञ्चित् कालेन सः तस्यां नद्यां पुनः आगतः। तदा जले सञ्चरन्तं ब्राह्मणं व्याघ्रः गृहीतुं प्रचक्रमे। व्याघ्रेण आक्रान्ते अपि, सः मन्त्रं स्मृत्वा तस्मिन्नेव क्षणे प्राणान् त्यक्त्वा दिव्याभरणभूषितः पुण्यात्मा अभवत्। सः उवाच—‘अहं तत्र गच्छामि यत्र शाश्वतः विष्णुः तिष्ठति।’ एवं उक्ते स ब्राह्मणः पप्रच्छ—‘कः त्वं, पुरुषश्रेष्ठ?’ सः उवाच—‘अहं दीर्घबाहुः, सर्वधर्मकुशलः। शुभाशुभं वेद्मि, अहं पृथिव्यां सर्वज्ञः।’ कदाचित् दिवसे, हे द्विजाः, सर्वे कोपेन पूर्णाः अभवन्। ब्राह्मणानां अवमानात् अहं मांसभक्षी भीषणः अभवम्। तदा वेदविद्भिः ब्राह्मणैः अहं एवं संबोधितः। पुनः सर्वे ब्राह्मणाः माम् अभिवन्द्य प्रोचुः—‘वयं ब्राह्मणबलं मुनिप्रसादं च जानिमः। तपस्विनां शुद्धात्मनां तेजः अपि जानिमः। ब्राह्मणनिन्दया वातापिः दुष्टः अभवत्। भृगुणा अन्यकारणात् वह्निः सर्वं दग्धुं प्रेरितः। ब्रह्मरक्षणाय केशवः दशधा दुःखदर्शनो जातः। दिव्यौषधौ अश्विनौ च महात्मना च्यवनः। कर्तवीर्यार्जुनः सहस्रबाहुः अपि। पुरा इन्द्रवसिष्ठौ त्रिलोकीं रक्षामासतुः। सर्वे लोकनाथाः दृश्यादृश्याधिपतयः ब्राह्मणैः अग्रे स्थिताः। यदि ते कोपयन्ति तर्हि जगदपि भस्मीकर्तुं शक्नुवन्ति। कोपः विशालः साक्षात् फलदः भवति।’ एवं पुण्यकथां पार्वत्यै श्रीस्कान्दे महापुराणे कथितवान्।