महर्षयः शोकविवर्जिताः, गन्धर्वैः सह मधुरगीतैः स्तुतिपूर्वकं स्तुवन्ति स्म। देवाः भक्त्या तं सम्पूज्य, तस्य नाम तत्तत्त्वार्थेन दत्तवन्तः। स सर्वत्र ‘मेघनादेश्वर’ इति नाम्ना प्रसिद्धः स्यात्। तस्य प्रभावात्, पृथिवीतले जनाः सर्वे सम्पूर्णतां प्राप्स्यन्ति। सहस्रकोटियुगानां शतकोटियुगानां च मध्ये, हे पार्वति, तत्र मेघनादस्य महिमा कीर्त्यते। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं च, चराचरयुक्ताः त्रयो लोकाः, भगवन्, त्वया एवोत्पादिताः, धारिताः, व्यापिताश्चेति श्रुतम्। सर्वे मुनयः परमसन्तुष्टाः, मौनिनः, अक्षयाश्च, तवैव सृष्टौ हृष्टाः। इदं विश्वं, त्रिलोकी—पृथिव्यन्तरिक्षस्वर्गाः—त्वया एव निर्मितम्। देवदानवगन्धर्वर्षिसिद्धनागादीनां मध्ये, भगवन्, जगतः चराचरस्य सृष्टौ त्वं कुत्र स्थितः आसीः? कः स महान् धाम, घोरग्रहस्वरूपेण प्रतिष्ठितः? एवं त्वया पृष्टा, हे देवि, यथापूर्वं तत् सर्वं कथितम्। पृथिव्यादीनि भूतानि, प्रिये, महाकालवनमध्ये स्थितानि। ब्रह्मलोकाद्याः लोकाः, अनुत्तममङ्गलगुणसम्पन्नाः, तत्र सदा परं लिङ्गं परमब्रह्मस्वरूपं वर्तते। तत्रैव ब्रह्मा चान्ये देवाः विष्णुः स्वयम् च प्रतिष्ठिताः; तस्मात् लिङ्गात् महात्मा महाबुद्धिः उत्पन्नः। तत्त्वानि, अहंकारः, विष्णुः, शम्भुः, पार्वती च—एतानि सर्वाणि तस्मात् एव। यदस्य सर्वत्र हस्तपादमस्तकमुखानि सन्ति, तस्मात् सर्वभूतलक्षणानि, पञ्चमहाभूतानि उत्पद्यन्ते—पृथिव्यापः, आकाशं, चतुर्विधजन्तुयोनयः। एषु लिङ्ग एव चतुर्विधः जन्मलक्षणं दृश्यते। रजः, सत्त्वं, तमश्च, तेषां च विकाराः, तस्मादेव लिङ्गात् जायन्ते। यदव्यक्तं सूक्ष्मकारणं, सत्-असद्रूपं, तत् अपि तस्मात् एव। विश्वेदेवाः, आदित्याः, वसवः, अश्विनौ च, आपः, व्योम, पृथिवी, वायुः, अन्तरिक्षं, दिशश्च—यदस्ति सर्वं तदपि तस्मात् एवोत्पन्नम्। अतः स लिङ्गः त्रिषु लोकेषु महायोनिरिति प्रसिद्धः। यः कश्चन रुद्रस्वरूपेणं महायोनिलिङ्गं पूजयति, स तत्र पवित्रे स्थले महायोनिनाथं परमेश्वरं पूजयन्, तेनैव सर्वे पूजिताः भवन्ति। यस्य केवलदर्शनात् मोक्षः सुलभः, हे पार्वति। पूर्वे रथन्तरकाले कश्चन उत्तमद्विजः आसीत्। स महाकालसमीपे मोक्षप्रदं परमं लिङ्गं दृष्ट्वा, तत्र त्रयोदशवर्षाणि क्षुत्तृड्विजयी तपः कृतवान्। तत्र ब्राह्मणप्रियं महापापविनाशिनीं पुण्यां शिप्रां नदीं दृष्ट्वा, महेषुधरं, रक्तलोचनं, भीषणं मृगयुं अपश्यत्। तं दृष्ट्वा ब्राह्मणः ब्रह्मघ्नभीतः कम्पितः अभवत्। तं दृष्ट्वा, हरिः अन्तः स्थित्वा, स मृगयुस्तस्य पुरतः भीतानिव तस्थौ। तदा, तव तेजसा दृष्ट्वा, मम मनः अन्तर्मुखं जातम्।