सर्वे देवाः भगवन्तं योगिनं वेदमयं कपिलजटिलं साश्रुं प्रणम्य, शुद्धहासिनं किरीटिनं नमस्कृत्य, संसारान्तकं शिवं त्रिनेत्रं पुनः पुनः प्रणम्य, योगमयतनुं सर्वात्मानं नित्यं प्रणम्य, वृष्टिसम्पन्नेन भगवन् देवेश, शरणागतान् अस्मान् पालयेत्ययाचन्। ततो लिङ्गमध्यात् ते दिव्याः स्वराः आकाशे निष्पेतुः। सर्वं तदा तमसि मग्नमिव, किंचित् अपि न प्रकाशते स्म। तस्य देवदेवस्य महिम्ना सर्वे तृप्ताः अभवन्। स तु तमो निहत्य मेघान् अपानयत्। ततः शुद्धप्रभाः प्रभासः सोमं दक्षिणेन परितः पर्ययुः। महर्षयः शोकविवर्जिताः गन्धर्वैः सहिताः मधुरगीतैः स्तुतिं कृतवन्तः। देवाः भक्त्या तं पूजयित्वा तत्त्वेन नाम दत्तवन्तः। स सर्वत्र 'मेघनादेश्वर' इति प्रसिद्धो भविष्यति। तस्य प्रभावात् मृत्युलोके जनाः सर्वकामसम्पत्तिं प्राप्स्यन्ति। अनन्तकोटिसंवत्सराणां शतकोटिसंवत्सराणां च परिमाणेन, हे पार्वति, तत्र मेघनादस्य महात्म्यम् आदृत्या कीर्त्यते। ब्रह्मादिपर्णपर्यन्तानि चराचराणि त्रयो लोकाः भगवन् त्वया एवोत्पादितानि, धृतानि, व्याप्य स्थितानि इति श्रुतम्। सर्वे सन्तः परमसन्तुष्टाः मौनिनः अक्षयाः, त्वया एष विश्वं त्रैलोक्यं भूः अन्तरिक्षं स्वः च निर्मितम्। देवदानवगन्धर्वर्षिपन्नगादीनां भगवन्, त्वं क्व स्थित्वा चराचरस्य विश्वस्य सृष्टिं कृतवान्? कः स महान् धाम्नः, घोरग्रहस्वरूपेण स्थितः? त्वया पृष्टं, हे देवी, यथावत् पूर्वं कथितम्। पृथिव्यादीनि तत्त्वानि महाकाले महावने स्थितानि, ब्रह्मलोकाद्याः लोकाः अनुत्तमगुणयुक्ताः, तत्र परं लिङ्गं परमब्रह्मस्वरूपं नित्यं तिष्ठति। तत्रैव ब्रह्मादयः देवाः विष्णुः च संस्थिताः, तस्मात् लिङ्गात् महात्मा महाबुद्धिः उदितः। तत्त्वानि, अहंकारः, विष्णुः, शम्भुः, पार्वती च तत्रैव। यत् सर्वत्र हस्तपादं, सर्वतोमुखशिरोमुखम्, तस्मात् सर्वभूतलक्षणानि, पञ्चमहाभूतानि जातानि। पृथिव्यापोऽथाकाशं, चतुर्विधा जातयः तत्रैव लिङ्गे दृश्यन्ते। रजः सत्त्वं तमश्च तद्विकाराश्च तस्मात् लिङ्गात् उत्पद्यन्ते। यदव्यक्तं सूक्ष्मकारणं सत्तासत्त्वरूपं, विश्वेदेवाः आदित्याः वसवोऽश्विनौ च, आपः नभः पृथिवी वायुः अन्तरिक्षं दिशः च, यत् किंचिदस्ति, तद् सर्वं जगत्साक्षिणा सृष्टम्। अतः त्रिषु लोकेषु तद् महायोनिरिति प्रसिद्धम्। यः कश्चित् तं लिङ्गं रुद्रस्वरूपेण महायोनिमित्युपासते...