कदाचित् कलिद्वापरयोरन्तरे, सुमधुरमुखि, तस्य दोषात् सहस्राक्षः प्रभुः वर्षं न प्रेषयामास, विपरीतवृत्तिं च प्राप। तदा नद्यः क्षीणसलिलाः सञ्जज्ञिरे, केचन तु सम्पूर्णतः लुप्ताः। कृष्युपालनयोः नाशः अभवत्, विपणयः अपि नष्टाः। नगराणि प्रायः रिक्तानि जातानि, ग्रामाः दग्धाः। मुनयः स्वाश्रमान् परित्यज्य विचरन्तः सर्वतोऽपि भ्रमन्ति स्म। चराचरं सर्वं सृष्टं समूलं विनष्टम्। ते सर्वे जनार्दनं देवदेवं शरण्यं शरणं जग्मुः। ब्रह्मलोकाद्याः सर्वे लोकाः, तस्य तुल्यगुणस्य, शुभस्य, समीपं समाययुः। स एव स्वेच्छया निर्मितं प्रासादं शय्यासनं च आसादितवान्। जरामरणभीतिरोगशून्याः सन्तः, सम्पूर्णप्रणिपातं कृत्वा, देवाः तं स्तोतुं प्रचक्रुः— "त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रश्च, देवश्रेष्ठ।" एवं सत्यं परं, तपश्च परं, तेन समये, स्तुत्वा तं देवदेवं, स कृष्णः देवान् प्रत्युवाच— "किं करवानि वः अद्य, देवाः?" ते चूचुः— "हे देव, तेन किमुपायेन तुष्टिरथवा अतुष्टिः सम्भवेत्, तद् वद।" स पुनः— "यूयं सर्वे शुभे महाकालवने गच्छत। तत्र सर्वे वर्षदाः मेघाः तस्मिन् लिङ्ग एव सन्ति। देवाः, तत्र प्रतिहारेश्वरात् ईशानः सन्निधीयते। महाकालवनं सम्प्राप्य, यत्र परमं लिङ्गं तिष्ठति—" "नमः महेशाय, अनन्ताय, मालयुषे। नमो योगिने, वेदाय, कपिलजटाय। नमः शुद्धहासाय, शिखण्डिने च। नमः संहाराय, शुभाय, त्रिनेत्राय। नमः योगदेहाय, सदा सर्वात्मने। वर्षेण साधुना, देवेश, शरणागतान् अस्मान् पालय।" ततः लिङ्गमध्यात् ते दिवं व्योम्नि निनदन्तः समुत्थिताः। सर्वं तेजोहीनं जातम्, किञ्चन अपि न दृश्यते स्म। तस्य देवदेवस्य महिम्ना ते तृप्ताः। स तमः अपाकरोत्, मेघाः अपि तत्र नष्टाः। दिव्यप्रभाः शुद्धाः सोमं दक्षिणतः परितः परिभ्रमन्ति स्म। महर्षयः शोकमुक्ताः, गन्धर्वाश्च मधुरगीतं गायतः। देवाः भक्त्या तं पूजयामासुः, नाम च तस्य यथार्थार्थं व्याहरन्। स सर्वत्र "मेघनादेश्वर" इति ख्यातिं गमिष्यति। तस्य प्रभावात्, मर्त्यलोके जनाः सम्पूर्णतां प्राप्स्यन्ति। सहस्रकोटियुगपर्यन्तं, शतकोटियुगपर्यन्तं च, पार्वति, मेघनादस्य महिमा तत्र कीर्त्यते। ब्रह्मादिषु तृणपर्यन्तेषु, त्रयो लोका, चराचरसमेताः, त्वया एवोत्पादिताः, धृताः, व्यापिताश्च, इति श्रुतम्। सर्वे मुनयः परमसन्तुष्टाः, मौनिनः, अक्षयाः। इदं विश्वं त्रयो लोकाः—भूमिरन्तरिक्षं दिवश्च—त्वया एव निर्मितम्।