ये ये जनाः कर्कटेश्वरं देवम् अद्यतनं पश्यन्ति, ते दिव्यैः सूर्यसदृशैः विमानैः समलङ्कृताः, सर्वकामसमृद्धयः सन्तः, तत्र दिव्यैः महाभोगैः सह सहस्रशः रमणीयाभिः स्त्रीभिः मोदन्ते। तदन्ते च ते विष्णोः साकेतं निवसन्ति तावत्कालपर्यन्तम्। ततः परमं हृष्टाः विष्णुलोकात् ब्रह्मलोकं यान्ति। तीर्थयात्रया दशाश्वमेधस्यमपि पुण्यं लभन्ते। केवलं तस्य देवस्य दर्शनात् सर्वसिद्धयः सम्पद्यन्ते। महादेवि, राज्ञः मूलमूल्ये समृद्धिः स्थैर्यं शुभवृष्टिः च वर्तन्ते। कृतयुगे, त्रेतायां, द्वापरे, तथा कलियुगे अपि स राजा आसीत्। हे पार्वति, अस्मिन्लोके मदान्ध इति नाम्ना राजा आसीत्। सुन्दरी, कलिद्वापरयोः संधौ तस्य दोषेन, सहस्राक्षो देवः वृष्टिं न प्रेषयामास, विपरीतं चाचरत्। तदा नद्यः क्षीणजलाः अभवन्, केचन पूर्णतः नष्टाः। कृषिः पशुपालनं च क्षीणम्, विपणयः अपि नष्टाः। नगराणि रिक्तानि जातानि, ग्रामाः दग्धाः। मुनयः स्वाश्रमान् परित्यज्य इह तत्र चेरुः। चराचरं सर्वं सृष्टिं समूलं नाशयामास। सर्वे जनाः जनार्दनं देवदेवं शरण्यं शरणं ययुः। ब्रह्मलोकाद्यः सर्वलोकाः तं गुणसम्पन्नं पुण्यशीलं देवम् उपजग्मुः। स तु स्वेच्छया भवनं शयनं आसनं च निर्मितवान्। तत्र जरामरणभयव्याधिहीनाः, साष्टाङ्गनमस्कृत्य, देवाः स्तुतिं ऊचुः— "त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रः चासि, देवश्रेष्ठ।" एवं सत्यं परम्, तपश्च परम्; तस्मिन्काले, तैः स्तुतः देवदेवः, सुन्दरानने, कृष्णः देवान् उवाच— "किं वः करवाणि अद्य, देवाः?" ते ऊचुः— "हे देव, यैः उपायैः तुष्टिः अथवा अतुष्टिः स्यात्, तान् ब्रूहि।" सः उवाच— "यूयं सर्वे पुण्ये महति कालवने गच्छत। तत्र सर्वे वृष्टिकराः मेघाः तस्मिन् लिङ्गे स्थिताः।" "हे देवाः, तत्र प्रतिहारेश्वरात् ईशानः उपस्थितः। तं परमं लिङ्गं यत्र तिष्ठति, तस्मिन्महाकालवने आगत्य—" "नमः महेशाय, अनन्ताय, मालिनाय।" "नमः योगिने, वेदाय, कपिलजटाय।" "नमः शुद्धहासाय, शिखण्डिने।" "नमः संहरत्रे, शिवाय, त्रिनेत्राय।" "नमः योगमूर्तये, सर्वात्मने सदा नमः।" "सर्वदा वृष्ट्या, देवदेव, शरणागतान् अस्मान् पालय।" ते लिङ्गमध्यात् आकाशमुत्थाय निनदन्तः अभवन्। सर्वं तेजोहीनं जातम्, किंचिदपि न प्रकाशते स्म। तस्य देवदेवस्य प्रभावेन सर्वे तृप्ताः अभवन्। स तु तमः अपाकृत्य, मेघान् अपि नाशयामास। शुद्धानि तेजांसि सोमं दक्षिणतश्चक्रुः।