तस्य लिङ्गस्य महिम्ना त्वं विद्याधराधिपतित्वं प्राप्तवान्। स्वर्गं समारुह्य, त्वं देवानां गणैः सन्मानपूर्वकं प्रतिगृह्य अभिवादितः। ततः सर्वे रुद्रगणा एषां देवतानां पुरातनानां समक्षं एतदाख्यानं निवेदयन्। “देवेश्वराः, एषः लिङ्गस्य प्रभावो यः इदानीं प्रकटितः,” इति तैः सूचितम्। कर्कटयोनि-मोचनात् त्वं स्वर्गसुखं प्राप्तवान्। तस्मात् कालात् अयं देवः ‘कर्कटेश्वर’ इति नाम्ना विख्यातः। पुनः त्वं पृथिवीं प्रत्यागत्य, निर्हेतुकं राज्यं प्राप्नोति स्म। अतः राजन्, त्वं शीघ्रं पुनः लिङ्गस्य पूजनं कुर्याः। तेन तव पूर्वकर्म, राजन्, स्मारितम्। यः स्वशरीरेण तस्मिन्लिङ्गे लीयते, हे पार्वति, स चिरकालं पृथिव्यां भोगान् अनुभवित्वा परमं पदं प्राप्नोति। ये नित्यं कर्कटेश्वरं देवमवलोकयन्ति, ते दिव्यैः सूर्यसदृशैः विमानैः सर्वकामान् पूरयन्तः, तत्र दिव्यैः महाभोगैः सह सहस्रशः रमणीयाभिः स्त्रीभिः सह वसन्ति। तदन्ते विष्णोः लोके किञ्चित्कालं तिष्ठन्ति। ततः हृष्टचित्ताः ब्रह्मलोकं विष्णुलोकात् प्राप्नुवन्ति। पुण्यं च अश्वमेधस्यान्त्यदशकृत्यस्य तीर्थयात्रया लभ्यते। मात्रदर्शनात् सर्वसिद्धयः सम्प्राप्यन्ते। महादेवि, राज्ञः मूलं श्रीः, रक्षां, शुभवृष्टयः च। कृतयुगे, त्रेतायाम्, द्वापरे, तथा कलौ अपि स राजा स्थितः। हे पार्वति, अस्मिन्लोके मदान्ध इति नाम्ना राजा आसीत्। कलिद्वापरयोर्योगे तस्य दोषात्, सहस्राक्षः इन्द्रः वृष्टिं न प्रेषयामास, विपरीतवृत्तिं च प्राप। ततः नद्यः स्रावं न्यूनं प्राप्ताः, काश्चित् पूर्णतया लीनाः। कृषिकर्म च पशुपालनं च विनष्टे, विपणयः अपि नष्टाः। नगराणि रिक्तानि जातानि, ग्रामाः दग्धाः। मुनयः स्वाश्रमान् परित्यज्य, सर्वत्र विचरन्तः। चराचरं सर्वं सृष्टिं उन्मूलितम्। ते सर्वे जनार्दनं, देवदेवं, शरण्यं जग्मुः। ब्रह्मलोकाद्याः लोकाः अपि, तं गुणैः अनुत्तमं, कल्याणस्वरूपं सम्प्राप्ताः। तेन स्वेच्छया प्रासादः, शय्या, आसनं च निर्मितम्। जरामृत्युभयव्याधिहीनाः सन्तः, साष्टाङ्गप्रणिपातेन देवाः तं स्तुत्वा ऊचुः— “त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रः च, देवश्रेष्ठ।” सत्यं परं तपश्चैव, तेन समये स्तुत्वा तं देवदेवं, हे सुन्दरि— ततः कृष्णः देवाँ उक्तवान्— “किं करवानि अद्य वः, हे देवाः?” देवाः ऊचुः— “साध्यानां साधनं वद, येन तुष्टिरथवा अतुष्टिः स्यात्।” स उवाच— “यूयं सर्वे कल्याणे महाकालवने गच्छथ। तत्र सर्वे वृष्टिवहाः मेघाः तस्मिन्लिङ्गे सन्ति। प्रतिहारेश्वरात्, हे देवाः, ईशानः तत्र स्थितः। महाकालवनं गत्वा, यत्र परमं लिङ्गं स्थितम्— तत्र महेशं, अनन्तं, माल्यधारिणं नमस्कुर्वन्तु।” एवं तस्य लिङ्गस्य महिम्ना, कर्कटेश्वरस्य पूजनात्, सर्वे देवाः च भक्तजनाः च परमं श्रेयः प्राप्नुवन्ति।