रौरव, कुम्भिपाक, महारौरव इति स्थलेषु, तथा च कुम्भे विप्रलापे, शस्त्रपत्रे च विदारितः, यमेन त्वं भूमिपते कर्कटकस्य रूपे नियुक्तः। यद् यत् दत्तं, जप्तं, कृतं, हुतं, देवपूजायाः सर्वं कर्म, तेन भविष्यत् पुण्येन, तेन कर्मणा, त्वं तत्र स्थापितः। एकदा शनैः नदीतीरे क्रीडायै गतः। आकाशमार्गे त्वरया प्रक्षिप्तः, तेन बलात् आहतः। पवनस्य विक्षिप्तेन, पक्षिणः चञ्चुं मुक्तः। शंकरः पक्षिचञ्चुना तथा तस्य विक्षेपेण पीडितं त्वां शीघ्रं निम्नं प्रक्षिप्तवान्। तं जीर्णं शरीरं त्यक्त्वा, यथा तदा कर्कटः, लिङ्गस्य महात्म्येन, त्वं विद्याधराणां अधिपः अभवः। स्वर्गं समारुह्य, देवसमूहैः सन्मानपूर्वकं स्वागतं कृतं। ततः रुद्रगणैः सर्वं पुरातनदेवेभ्यः निवेदितं। "देवेश्वराः, एष लिङ्गस्य शक्तिर्नूतना प्रकटिता," इति उक्तम्। कर्कटयोः गर्भात् विमुक्तः, स्वर्गसुखं प्राप्तवान्। तस्मात् कालात्, एष भगवान् "कर्कटेश्वर" इति नाम्ना प्रसिद्धः। पुनः पृथिवीं आगत्य, निष्कण्टकं राज्यं प्राप्तवान्। अतः राजन्, त्वं शीघ्रं लिङ्गं पुनः पूजितुम् अर्हसि। तेन तव पूर्वकर्म स्मृतम्। यः स्वशरीरेण तस्मिन् लिङ्गे लीनः, हे पार्वति, भूमौ दीर्घकालं भोगान् भुक्त्वा, परमं पदं यान्ति। ये नियमितं कर्कटेश्वरं देवम् दर्शनं कुर्वन्ति, दिव्यरथैः सूर्यवर्णैः, सर्वकामान् पूर्णयन्ति। तत्र दिव्यैः महान् भोगैः सह सहस्रशः रमणीयाभिः स्त्रीभिः सह, तस्यान्ते विष्णोः धाम्नि यावत्कालं तिष्ठन्ति। तत्र हर्षपूर्वकं ब्रह्मलोकं विष्णुलोकात् गच्छन्ति। तीर्थयात्रया दशाश्वमेधस्य पुण्यं लभ्यते। केवलं दर्शनात् सर्वसिद्धिः प्राप्यते। हे महादेवि, राज्ञः मूलं श्रीः, सुरक्षा, शुभवृष्टिः। राजा कृत, त्रेता, द्वापर, तथा कली युगेषु स्थितः। हे पार्वति, अस्मिन लोके मदान्ध इति नाम राजा आसीत्। कली-द्वापरयोः संधौ तस्य दोषात्, सहस्राक्षः देवः वृष्टिं न प्रेषितवान्, विपरीतं आचारं कृतवान्। ततः नद्यः क्षीणप्रवाहाः, काश्चित् सम्पूर्णं लुप्ताः। कृषि-पशुपालनं विनष्टं, विपण्यः अपि नष्टाः। नगराणि प्रायः रिक्तानि, ग्रामाः दग्धाः। आश्रमं त्यक्त्वा, सर्वे इतरत्र विचरन्ति। चराचरं सर्वं सृष्टिं विनष्टं। सर्वे जनार्दनं, देवदेवं, सर्वाश्रयं शरणं गच्छन्ति। ब्रह्मलोकाद्यः अन्यलोकाः, तं गुणगणैः अतुल्यं, शुभं समाश्रितवन्तः। तस्यैव इच्छया, तत्र महलः, शय्या, आसनं निर्मितम्।