सौन्दर्येन च कामदीप्त्या च विजितः स राजा विस्मयं जगाम—"कस्य शक्त्या अहं दुःसाध्यं शापबन्धनं विमुक्तः?" इति चिन्तयन्। तदा प्रियायाः पूर्णचन्द्रवदनायाः समीपं गत्वा स राजा सप्रेमं पप्रच्छ। सा च प्रमुदिता सन्तोषेण समग्रं कृतान्तं विस्तरेण न्यवेदयत्। सा उवाच—"राजन्, एतेन लिङ्गशक्त्या त्वं शापात् विमुक्तः।" ततः सा सह राजा दिवं गतौ, देवगणैः स्तूयमानौ। तत्र राजा उवाच—"देवि, एष लिङ्गः लोके सर्वकामफलप्रदः कीर्त्यते; न कश्चन पशुयोनिं याति, न च वियोगः स्यात्। न नरकप्राप्तिः, न दुःखं, न जरां, न भीतिम्। सर्वयुगे सौभाग्यसम्पन्नाः सुन्दराः च भवन्ति; यावत्पितरः तेषां वंशे, यावन्तश्च नरके वसन्ति, ये पशुयोनिं प्राप्ताः, ये च तिर्यग्भूताः।" यः केवलं तं लिङ्गं पश्यति, तस्य पशुयोनिर्न दृश्यते। एकदा महाकल्पे धर्मस्वरूपः कश्चन राजा आसीत्, यस्य तेजसा सोमः सूर्यश्चादयः निस्तेजसः अभवन्। स राजा कामरूपधारी, युद्धेषु अजय्यः, तस्य च मुख्यपत्नी जीवनादपि प्रियतमा। सहस्रेषु राज्ञां स राजा कदापि विमुक्तो न अभवत्; तस्य मनः वसिष्ठमुनौ विस्मयेन आच्छन्नम्। स राजा पप्रच्छ—"भगवन्, केन धर्मेण अहं एतदद्भुतं सौभाग्यं प्राप्तवान्?" वसिष्ठः उवाच—"पूर्वं त्वं शूद्रजन्मा राजा आसीः। बहून् वर्षान् दुष्टचित्तः निवसन्, सदा ब्राह्मणधनं चोरयन्, वेदान् निन्दन्। ततः कालान्तरे मृत्वा नरकं प्राप्तवान्।" "रौरवकुम्भीपाकमहारौरवेषु, दोलायां, तीक्ष्णपत्रे च, यमेन त्वं कर्कटकस्वरूपे नियोजितः। यत्किञ्चिद् दत्तं, जपितं, कृतं, दत्तं, देवपूजनं च, तेन पुण्येन त्वं तत्र स्थापितः। एकदा शनैः क्रीडार्थं नदीतीरं गतः। तत्राकस्मात् व्योममार्गे पतन्, पक्षिणा बलात् आहतः। वायोः कम्पनेन पक्षिबिलाद् मुक्तः, शिवेन शीघ्रं निपातितः, पक्षिबिलेन व्यथितः।" "वृत्तदेहम् उत्सृज्य, यथा कर्कटकः, लिङ्गमहिम्ना त्वं विद्याराजः अभवः। दिवं गत्वा देवगणैः सादरं पूजितः। ततः सर्वं रुद्रगणैः प्राचीनदेवेभ्यः निवेदितम्—'एष लिङ्गस्य प्रभावः प्रकटितः।' कर्कटकयोनि-त्यागेन त्वं स्वर्गसुखं प्राप्तवान्। तस्मात् स देवः 'कर्कटेश्वर' इति प्रसिद्धः।" "पुनः त्वं पृथिव्यां निष्कण्टकं राज्यं प्राप्तवान्। अतः राजन्, त्वं शीघ्रं लिङ्गं पूजय। तेन तव पूर्वकर्मस्मरणं जातम्। स्वदेहं लिङ्गे लयं नीत्वा, हे पार्वति, भूर्लोके चिरं सुखानि भुक्त्वा, परमं पदं प्राप्नुवन्ति।