यदा तस्मात्कालात् आरभ्य राजपुत्रः प्रतिदिनं दुर्बलः अभवत्, तदा काचित् इच्छया प्रेरितः सः वामदेवस्य आश्रमं गत्वा पुनःपुनः प्रणम्य वामदेवम् अपृच्छत्—“भगवन्, कस्य पापस्य कारणेन मम शरीरम् अहर्निशं क्षीयते?” तदा वामदेवः तं उवाच—“त्वया कुक्कुटाः उपभुक्ताः।” वामदेवः पुनः उक्तवान्—“समीपस्थं तं शरणं गच्छ; सः उपायं कथयिष्यति।” ततः ताम्रचूडं दृष्ट्वा, सः भक्त्या कृताञ्जलिः अभवत्, उवाच च—“भगवन्, कुक्कुटाः अज्ञानतः, पोषणार्थं उपभुक्ताः।” तदा ताम्रचूडः प्रत्युवाच—“यद् याचसि, राजन्... राजा दण्डधारः लोकानां अधिपः, गुरुश्च रक्षकः च। अतः, कन्ये, सः पशुरूपं धारयित्वा दृश्यते न।" महात्मनः गालवस्य वचनं श्रुत्वा, सा परमभक्त्या पप्रच्छ—“कथं शापस्य अन्तः स्यात्?” गालवः ध्यानेन यथावत् ज्ञात्वा उवाच—“महाकालवनमध्ये ‘पक्षिसम्भवविमोचकः’ इति लिङ्गं अस्ति; तस्य दर्शनमात्रेण शापः समाप्तः भविष्यति।” ततः सा श्रेष्ठं मुनिं नमित्वा शीघ्रं निर्गता। तस्याः प्रियः, यस्य दृष्टिः चञ्चला, तां प्रसन्नलोचनां अपश्यत्। तदा राजा तां मृगनयनां समये समभाषत्। सा उवाच—“महान् राजन्, अद्य अहं त्वया सह गमिष्यामि।” तस्याः वचनं श्रुत्वा राजा हर्षपूर्णः शीघ्रं प्रस्थितः। ततः ‘पक्षिसम्भवविमोचकः’ इति लिङ्गं पूजयित्वा, तस्यां रात्रौ कुक्कुटः यथापूर्वं न प्रादृश्यत्। रूपेण विजयितः, अतुल्यकामतेजसा अपि आक्रान्तः, राजा चकितः अभवत्—“किम् एष शक्ति: येन अहं दुःसाध्यं शापं विमुक्तः?” ततः राजा चन्द्रमुखीं प्रियम् उत्सुकः अपृच्छत्। सा हर्षेण सम्पूर्णं वृत्तान्तं विस्तरेण अकथयत्—“राजन्, लिङ्गस्य शक्त्या त्वं शापात् विमुक्तः।” ततः राजा तया सह दिवं गतः, देवसंघैः स्तुतः। अथ उवाच—“देवि, एष लोके सर्वकामफलप्रदः प्रसिद्धः; न पशुयोनि: प्राप्यते, न च वियोगः। न नरकप्राप्तिः, न दुःखं, न जराऽपि, न भयम्। सर्वयुगे सौन्दर्यसम्पन्नः, सौभाग्ययुक्तः च स्यात्; ये पितरः तेषां वंशे, यद्यपि ते नरके स्थिताः, ये पशुयोनि: प्रविष्टाः, ये पशुजन्म प्राप्ताः च, तस्य दर्शनमात्रेण पशुजन्म न दृश्यते।” एकदा महाकल्पे धर्ममूर्तिः राजा अभूत्, यस्य तेजसा सोमः, सूर्यः, अन्ये च तेजोहीनाः अभवन्। सः इच्छया रूपं धारयितुं शक्नोत्, युद्धेषु अपराजितः च। तस्य राज्ञः मुख्यपत्नी जीवनात् अपि अधिका प्रियाऽभवत्। सः सहस्रराजेषु श्रेष्ठः, मुनीश्वरं वसिष्ठं दृष्ट्वा चित्तं विस्मयेन आवृतम् अभवत्। अथ सः पप्रच्छ—“भगवन्, केन धर्मेण अहं अतुल्यं सौभाग्यं प्राप्तवान्?” वसिष्ठः उवाच—“पूर्वं त्वं शूद्रजातेः राजा अभवः। दीर्घकालं दुष्टचित्तः आसीः। ब्राह्मणानां धनं सदा चौर्यं कृतवान्, वेदान् नित्यं निन्दितवान्। अन्ते कालं प्राप्त्वा, यथाकालं नरकं प्राप्तवान्।