यदा त्वया मम कृते क्लेशेन “गच्छ नारद” इत्युक्तं, तदा खलु लोके प्रसिद्धा या वाणी सा सत्यमेव, कदापि मिथ्या न भवति। यः कश्चिदर्थी स्यात्, स नूनम् अवमानं तिरस्कारं च लभते; निश्चयं तु ममापि अयं तिरस्कारः तस्याः प्रति प्रत्येकं पादे भविष्यति। सा न तु नकुलवंशजा, न व्यर्थाचारिणी, न पापिष्ठा, न चासूया। यः तु न सत्त्वसम्पन्नः, व्यर्थकर्मा, सदा चासूयया युक्तः स्यात्। भगवतः द्वादशात्मनः सूर्यस्य त्वां प्रजानातु, स पुण्यः; पूषा देवो द्वादशात्मा प्रकाशकः अपि त्वां वेत्ति। यत् मयि ‘कृष्णः’ इति प्रसिद्धं ‘महाकाल’ इत्यपि उक्तं, तत् दृष्टान्तार्थमेवोक्तं, न द्वेषात्; एतद् श्रुत्वा त्वं क्षन्तुमर्हसि। यः स्वयमेव अन्येषां मध्ये सुन्दरतमः इति मन्यते, स स्वयमेव आत्मानं पृथक् जानाति, न तु अन्यान् जनान्। अपि च, नास्तिकः अपि न विक्रियते, तर्हि भक्तः कथं विक्रियेत? हे पार्वति, त्वं आत्मानं न जानासि, यद्यपि त्वं स्वयमेव बुद्धिमतीति मन्यसे, हे मृडा। दृढता दुःखं च पञ्चभूतैः, बहुशः आहतैः, जायते। एवं देवी, मया त्वं संबोधितासि; पुनः त्वया अपि वचनं उक्तम्। सर्पाणां बहुभाषितत्वं, भस्मनः स्नेहानुपलब्धिः, श्मशाने वासात् भीरुत्वं, नग्नता च लज्जया न जातम्। एवं तस्मिन् काले तीव्रः विवादः उत्पन्नः, यः भयम् उद्वेगं च जनयामास। तदा देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, पुनः गन्धर्वाः, राक्षसाश्च भयभीताः अभवन्। तदा लिंगमध्यात् शुभा कल्याणी च वाणी निर्गता। तदा देवानां नाथाः तम् ‘कालकलेश्वर’ इति नाम दत्तवन्तः। यः भक्त्या कालकलेश्वरं देवमर्चति, हे सुन्दरी, ब्राह्मणाः तं आशीर्वदन्ति; तस्य गृहे कलहः न जायते। तस्य भार्या सती, सुन्दरी, सौभाग्यशालिनी च भवति, हे प्रिये। यः चतुर्दश्यां कालकलेश्वरं पश्यति, तस्य शत्रुभयं न भवति, हे हिमगिरिसुते। एवं देवी, पापक्षयकारिणीं शक्तिमिमां तुभ्यं उक्तवानस्मि। तं दृष्ट्वैव नष्टानि पापानि भवन्ति, यानि परित्यक्तनैवेद्यपरिस्पर्शजं लभ्यते। अधुना तस्य दिव्यशक्तिं विस्तरेण कथयामि, हे सुभगे। कदाचित् दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, चारणाः, गुह्यकाः च संमिलिताः आसन्। तस्मिन्नन्तरे, इन्द्रः नारदं मुनिं अपश्यत्। स तं विनयसम्पन्नं ब्रह्मचर्ये स्थितं दृष्ट्वा, “त्वया सर्वं दृष्टं—त्रयो लोका भूमिर्व्योम स्वर्गश्च। अस्मिन्लोके तव तुल्यः नास्ति,” इत्युक्त्वा स परं प्रभुं सम्बोधितवान्। योगेन, तपसा, भक्त्या च त्वं तं तुष्टवान्। अतः अहं पृष्टुमिच्छामि; मम संकल्पः मे निगद्यताम्। इति श्रुत्वा नारदः ध्यानं कृत्वा चिन्तयामास। “हे सुरेन्द्र, पुण्यं परं क्षेत्रं स्मर्यते। तस्मात् महाकालक्षेत्रं दशगुणं स्मृतम्।” इत्येतत् श्रुत्वा सहस्राक्षः तद् ऋषये निवेदयामास।