या देवी सर्वदुःखप्रशमनी सर्वपापविमोचिनी सा, तया सह ममापि कदाचित् कलहः जातः, हे देवी। हिमगिरिकन्ये, तव सुन्दरि रूपेण, विवाहे निरस्ते, त्वया सह मया कलहः अभवत्। तदा त्वं, श्यामोत्पलसदृशनीलकेश्या, कुण्डलितशोभमानकेश्या, मञ्जलोहितकाजलसमप्रभया मध्ये समासीत्। हे काले, प्रियतमे, मम समीपे उपविश। सर्पवेषधारिणि, शुद्धे, चन्दनतरुसंलिन्गिते, त्वामेवमहमवोचम्, गिरिजे, सस्मितां सुशोभनाम्। मम कृते त्वया वेदविदो विप्राः प्रेषिताः। पुनः मम कृते एव पितरं प्रार्थितवती त्वम्। दुःखिता च त्वं, मम निमित्तम्, 'गच्छ नारद' इति उक्तवती। इयं लोके प्रसिद्धा वाणी नूनं सत्यैव, न कदापि मिथ्या भवति। यः किञ्चित् इच्छति, तेन निश्चयेन तिरस्कारः, अवमानः, निन्दा च लभ्यते। अस्या मम द्वारा अपमानः सर्वदा निश्चितः। सा न नक्कुलवंशजा, न व्यर्थाचारिणी, न दुष्टा, न चासूया। यः पुनः न सुकुलोत्पन्नः, व्यर्थकर्मा, सदा असूयया युक्तः। भगवान् द्वादशात्मा सूर्यः त्वां प्रपश्यतु। पूषा देवो द्वादशात्मा प्रकाशकः त्वां वेत्ति। यदुक्तं मयि 'कृष्ण' इति, 'महाकाल' इति प्रसिद्धं, तदुपमायै प्रोक्तम्, न द्वेषात्; तत् शृत्वा त्वया क्षन्तव्यम्। सः स्वयमेव अन्येषां मध्ये सुन्दरतमं मन्यते। सः स्वयमेव पृथगात्मानं वेत्ति, न अन्यान्। नास्तिकः अपि न कम्पते, किं पुनः आस्तिकः। हे पार्वति, आत्मानं न जानासि, आत्मज्ञानेन बुद्धिमतीति मन्यसे, हे मृडा। कठिनता च दुःखं च भूतैः उत्पद्यते, बहुवारं ताडित्वा। एवं त्वया मया सम्यक् उक्तम्, पुनः त्वया अपि वाक्यमुक्तम्। सर्पेभ्यः बहुभाषिणत्वं प्राप्यते, भस्मनः अनुरागाभावः। श्मशाने वासात् भीरुत्वं, नग्नत्वं न लज्जायाः। एवं तस्मिन् काले घोरः कलहः उत्पन्नः, भीतिं च कम्पनं च जनयन्। देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाश्च सन्त्रस्ताः। तदा लिङ्गमध्यात् शुभा सुखदा च वाणी समुत्थिता। ततो देवानां नाथैः सः 'कालकलैश्वर' इति नाम्ना कथितः। यः भक्त्या कालकलैश्वरं देवमुपासते, तस्य गृहे वैरं न जायते, ब्राह्मणाः तं आशीर्वदन्ति। तस्य पत्नी सुभगा, सुलक्षणा, रम्या च भविष्यति। यः चतुर्दश्यां कालकलैश्वरं पश्यति, तस्य शत्रुभयम् न स्यात्। एषा शक्ति, पापनाशिनी, त्वया मया उक्ता, हे देवी। तं पश्यता, परित्यक्तनैवेद्यलङ्घनपापात् मुच्यते। अधुना तस्य दिव्यां शक्तिं विस्तारतः कथयिष्यामि, हे भाग्यवती। कदाचित् दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, चारणाः, गुह्यकाश्च...