शिवस्य लिङ्गं सर्वकामप्रदं सर्वदेवानां प्रभुं भक्त्या पूजयितव्यं इति श्रुयते। तत्रैव, उर्वश्याः वचनेन पुरूरवाः तस्या पतिः अभवत्। सुन्दरस्य महतः कालवने, लिङ्गपूजनकाङ्क्षया, रमणीया रम्भा शुभां श्रियम् अक्षय्यं च स्वर्गलोकं प्राप्स्यसीति निश्चितम्। तस्मात्, रम्भा सभया पूजिता स्वर्गं गच्छतु; एवं अप्सरसांनाथः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः अभवत्। ये अप्सरसांनाथं भक्त्या पूजयन्ति, ये अपि लोके त्वां द्रष्टुं अन्यान् प्रेषयन्ति, तेषां दानस्य, तपसः, बहुविधयज्ञस्य वा किम् प्रयोजनम्? एषा खलु देवि, त्वदीया शक्तिः मया वर्णिता, या सर्वपापविनाशिनी अस्ति। यस्य केवलदर्शनात् एव कलहो न जायते, यः सर्वदुःखापगमं करोति, सर्वपापविमोचनं च ददाति, स एव त्वं। देवी, त्वया सहापि मया कलहः जातः। हिमगिरिसुतः सुन्दरी, विवाहे निवृत्ते त्वया सह, नीलोत्पलसदृशनीलकेश्या, वलितवर्णिनीया, कान्तिसम्पन्नया, मध्यस्थायां स्थितया, राजत्कज्जलसदृशप्रभया, त्वं विराजसे स्म। हे काली, प्रिये, सुन्दरी, मम समीपे उपविश। सर्पवस्त्रधारिणि, विमले, चन्दनतरुकान्तार्धाङ्गनिभे, मया त्वं गिरिजे, सुहासिनी, सम्बोधितासि। मम कृते वेदविदः प्रेषिताः, पुनः पितरं मम त्वया प्रार्थितम्। मम प्रियार्थं दुःखिता त्वं 'गच्छ नारद' इति उक्तवती। लोके खलु एषः वचनः सत्यः—यः याचते, तेन निश्चयेन अपमानः, तिरस्कारः, अपमाननं च लभ्यते। मम तु अपमानः तस्यै सर्वदा निश्चितः। सा न मुषिकवंशजा, न व्यर्थाचारिणी, न पापवृत्ता, न चासूया। यः पुनः न कुलीनः, व्यर्थकर्मा, सदा असूयान्वितः। सूर्यः द्वादशस्वरूपः त्वां जानातु, पूषा च द्वादशात्मा त्वां वेत्ति। यदुक्तं मम विषये 'कृष्णः' इति, 'महाकाल' इति प्रसिद्धं, तदुपमायै उक्तम्, न द्वेषात्; एतत् श्रुत्वा त्वं क्षमस्व। सः स्वयमेव अन्येषां मध्ये सुन्दरतमः इति मन्यते, आत्मानं पृथग्भूतं वेत्ति, न तु अन्यान्। अस्तीकोऽपि न विक्रियते, किं पुनः भक्तः? हे गिरिसुते, आत्मानं न जानासि, यद्यपि त्वं मृडा, आत्मज्ञानेन स्वयम् बुद्धिमती इति मन्यसे। स्थूलता दुःखं च पञ्चमहाभूतैः, बहुवारं ताडितैः, जायते। एवं त्वं मया सम्बोधितासि, पुनः त्वया अपि वचनं उक्तम्। सर्पेभ्यः बहुभाषिणत्वं, भस्मनः अनुरागाभावः, श्मशाने वासात् भीरुत्वं, नग्नत्वं च लज्जया न जातम्। एवं तदा तीव्रः कलहः अभवत्, यः भीतिं कम्पनं च जनयामास। तदा देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, पुनरपि गन्धर्वाः, राक्षसाश्च, सर्वे भयभीताः अभवन्।