सदा देवैः, गन्धर्वाणां तथा अप्सरःगणैः पूजिता सा देवी, ब्राह्मणैः, क्षत्रियैः, वैश्यैः, शूद्रैः, स्त्रीभिः, कुमारिभिश्च सम्यक् उपास्यते। यः कश्चन नियमेन स्थितः सम्यक् दर्शनं कुर्यात्, स सर्वदा सर्वकर्मसु समर्थः भवति, भगवति। एवं भगवति, ते पापनाशिनी या शक्ति, सा वर्णिता। यस्य केवलदर्शनात् जगत् सर्वान् कामान् लभते, सा त्वं, भगवति। एकदा नन्दनवननाम्नि दिव्ये वने, यत्र सर्वभोगैः समन्वितं स्थानम्, शुकशारिकचकोरकुररैः पूर्णं, तत्र वज्रधरो वृत्रारिर् देवश्रेष्ठैः पूजितः आसीनः। तदा एका अप्सरा, स्वचित्ते प्रमादात् किञ्चिद् स्मृत्वा, विमूढा अभवत्। तस्याः असावधान्यं दृष्ट्वा, देवश्रेष्ठः इन्द्रः क्रुद्धः सन् शापम् अदात्— "त्वं तेजोहीना भूत्वा मर्त्यलोके पत," इति। ततः इन्द्रकोपात् सा अप्सरा भूमौ पतिता, दुःखार्ता विलपन्ती, "किं मया अपराधितम्?" इति रुदती। तस्याः सखीगणः अप्सरसः अपि शोकाग्निना संतप्ताः, सा च मेघच्छन्ने कमले यथा न शोभते, एवं तत्र न प्राकाशत। सखीसहितां रम्भां चन्द्रमुखीं दृष्ट्वा, सर्वा अप्सरसः दुःखेन आक्रान्ताः अभवन्। तदा सा पृच्छति— "किमर्थं यूयं, अप्सरसां श्रेष्ठाः, दुःखेन पीडिताः इव दृश्यध्वे?" ताः तस्यै पुरातनं वृत्तान्तं निवेदयामासुः। ततः कश्चन हितोपायं सावधानतया ताभ्यः उक्तवान्— "देवेश्वरं लिंगरूपं सर्वकामदं पूजयध्वम्।" तत्र उर्वश्याः वचनेन पुरूरवाः पतिर् अभवत्। सुन्दरस्य महाकालवने लिंगपूजनकाङ्क्षया, हे ख्याते रम्भे, त्वं पुण्यं स्वर्गं च प्राप्स्यसि। अतः सभया पूजिता स्वर्गं गच्छ; एवं अप्सरःपतिः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः अभवत्। ये भक्त्या अप्सरसां नाथं पूजयन्ति, ये च त्वद् दर्शनार्थं अन्यान् प्रेषयन्ति, तेषां दानैः, तपोभिः, बह्विष्टियज्ञैः वा किम्? एषा भगवति, या ते पापनाशिनी शक्ति, सा मया वर्णिता। यस्य केवलदर्शनात् कलहो न जायते, सर्वदुःखनाशिनी या पापमोचिनी देवी, तया सह मम अपि कदाचित् विवादः अभूत्। हिमगिरिकन्ये सुन्दरी, विवाहः यदा निरस्तः, तदा त्वया सह अहम् आसीत्। नीलोत्पलसमानकुन्तला, स्फुरद्भ्रू, कालाञ्जनप्रभा, त्वं मध्ये उपविष्टा। "हे काली, प्रिये, सुन्दरी, मम समीपे उपविश," इति मया उक्ता। सर्पवस्त्रधारिणि, चन्दनवनेषु आलिङ्गिता, शुद्धे, त्वं मया गिरीजे स्मितवदना सम्बोधितासि। मम कृते वेदविदः त्वया प्रेषिताः, मम कृते एव त्वं पितरं प्रति प्रार्थिता।