सर्वदिशोऽस्य भुजाः, उदरं च महोदधिः। इन्द्रः, सोमः, अग्निः, वरुणः, देवाः, असुराः, महाः सर्पाः—सर्वे जीवाः तस्यैव विश्वेश्वरस्य व्याप्यन्ति। स एव भयहरः, शत्रुनाशकः। तेषां प्रयत्नैः अपि परमं मोक्षं न प्राप्तम्। तं पूज्य, सर्वे तं सर्वथा नमन्ति। तस्य लिङ्गस्य शक्त्या, धूमेन आवृतः महान् ज्वालः दैत्यं दग्धवान्। तद्वै लिङ्गबलात्, तेषां स्वं स्वं लोकं प्राप्तवन्तः। अस्यैव स्वभावः सर्वाधिकारत्वं इति निश्चयः। ये ईशानं ईश्वरं च पूजयन्ति, देवैः, गन्धर्वैः, अप्सरःसमूहैः सदा पूजितः। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, स्त्रियः, कन्याः—ये यथायोग्यं नियमेन दर्शनं कुर्वन्ति, स सदा सर्वकर्मसु समर्थः, दीप्तिमान्। एवं देवि, तव शक्तिः पापनाशिनी वर्णिता। यस्यान् केवलदर्शनात् जगत् इच्छितं फलम् प्राप्नोति। नन्दनवनं, सर्वसुखसम्पन्नं, देवि, यत्र शुकाः, कोकिलाः, चकोराः, कुरराः निवसन्ति। तत्र वृत्रारिः, देवश्रेष्ठैः पूजितः, उपविष्टः। तदा, एका अप्सराः, चित्तविभ्रमात्, विस्मृत्य, असावधानेन, स्मरणं कृत्वा, मनः प्रमादं प्राप्तवती। ततः, देवश्रेष्ठः कोपितः, तां शप्तवान्—'तस्मात्, मानवलोके गच्छ, तेजोहीना भव।' इन्द्रक्रोधात् कम्पिता सा अप्सरा भूमौ पतिता। दुःखपूर्णा, सा विलपन्ती, 'किं मया कृतं दोषं?' इति क्रन्दति। तदा, अप्सरःसमूहः, तस्याः सख्याः, तया सह, शोकाग्निना दग्धाः। यथा मेघाकाशे कमलं सुप्तं न दीप्तिमान्, तथा सा अप्सरा अपि तेजोहीना। सखीभिः परिवृता, रम्भा चन्द्राननाः दृष्टा। 'किमर्थं अप्सराः आकस्मात् शोकग्रस्ताः?' इति सखीभिः पृष्टा। ताः तस्यै पुरातनं वृत्तान्तं कथितवन्त्यः। ततः, हिताय उपायं सावधानं प्रदर्शितवन्तः। 'देवेश्वरं, कामफलप्रदं लिङ्गं पूजय,' इति उपदिष्टम्। उर्वश्याः वचनेन, पुरूरवाः तस्याः पतिः अभवत्। रम्ये महाकालवने, लिङ्गस्य पूजायै, रम्भा, तव सौभाग्यं स्वर्गं च प्राप्तव्या। तस्मात्, अस्मिन्सभायां सम्मानिता, स्वर्गं गच्छ; एवं अप्सरःनाथः त्रैलोक्ये प्रसिद्धः। ये अप्सरःनाथं भक्त्या पूजयन्ति, ये तव दर्शनाय अन्यान् प्रेषयन्ति, तेषां दानैः, तपोभिः, यज्ञैः किम्? देवि, तव पापनाशिनी शक्तिः इयं वर्णिता।