नारदः क्षणं ध्यानं कृत्वा, नेत्राणि सविलोकयन्, देवगणान् सान्त्वयन् इदं उवाच— “दुःखिताः अपि यूयं शीघ्रं रमणीयं महाकालवनं गच्छध्वं; तत्र परमं लिंगं ‘ईशानेश्वर’नाम्ना पूजयध्वम्। पूर्वे ईशानकाले, ईशानकृपया, परमं स्थानं प्राप्तम्, शंकरस्य शीर्षे अपि। तस्य एव पूजनात् हृदयकामना निश्चितं लभ्यते।” नारदस्य वचनं श्रुत्वा, देवाः हर्षितहृदयाः अभवन्। ते समस्ते, “ईशानेशानाय नमः, भगवते ईशानाय तत्पुरुषाय नमः। त्रिनेत्राय, दीप्ताय, महादेवाय, उमाप्रियाय पुनः पुनः नमः। शंभवे नमः, रुद्राय नमः, विरूपाक्षाय नमः पुनः पुनः नमः,” इति प्रणम्य स्तुतिम् अकुर्वन्। स्थावरजङ्गमं सर्वं, सर्वाणि भूतानि, सर्वे चराचराः— एतेषां मध्ये, आकाशं तव शीर्षम्, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, दिशः तव भुजाः, उदरं तव महासागरः। इन्द्रः, सोमः, अग्निः, वरुणः, देवाः, असुराः, महाः सर्पाः— सर्वे तव विश्वं व्याप्य स्थिताः। त्वमेव भयानाशकः, शत्रुनाशकः, लोकनाथः। तथापि, तव पूजनं विना, देवाः प्रयत्नेन अपि परमं मोक्षं न प्राप्तवन्तः। ते सर्वे त्वां पूज्य, सर्वथा नमन्ति। द्वेषिणः तेन लिंगेन महावह्निना धूमाच्छन्नेन दग्धाः। तस्य लिंगस्य प्रभावेन, ते स्वं स्वं स्थानं प्राप्तवन्तः। अस्माकं निश्चयः— एषः स्वभावतः सर्वाधिपत्यं धारयति। ये ‘ईशान’ तथा ‘ईश्वर’ नाम्ना पूजयन्ति, तं देवैः, गन्धर्वैः, अप्सरःसमूहैः नित्यं पूजितं वदन्ति। ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः, स्त्रियः, कन्याः— ये सम्यक् संयमेन दर्शनं कुर्वन्ति, सर्वकर्मसु त्वं सदा समर्थः, महाश्रेयः। एवं हे देवि, पापनाशिनी तव शक्तिः वर्णिता। यस्य केवलं दर्शनात् लोकः इच्छितं फलम् प्राप्नोति— नन्दनवनं नाम्नि, सर्वसुखैः युक्तम्, शुकैः, कोकिलैः, चकोरैः, कुररैः पूर्णम्। तत्र वृत्रारिः, देवश्रेष्ठैः पूजितः, उपविष्टः आसीत्। तदा, एका अप्सरा, चित्तविभ्रमात्, असावधान्येन किञ्चित् स्मृतवा विचलिता अभवत्। ततः, देवश्रेष्ठः कोपितः, तस्याः शापं दत्तवान्— “तस्मात्, त्वं मानवलोकं गच्छ, तेजोहीना भव।” इन्द्रस्य कोपात्, सा अप्सरा भूमौ पतिता। दुःखेन विलपन्ती, “किं दोषं मया कृतम्?” इति रुदन्ती अभवत्। तस्याः दुःखाग्निना, समस्ताः अप्सराः, सहसखीसमूहः, संतप्ताः। यथा मेघाच्छन्ने व्योम्नि सुप्तः पद्मः न शोभते, तथा सा अप्सरा अपि शोभाम् न प्राप। सखीमण्डलेन परिवृता, रम्भा चन्द्रमुखी दृष्टा। किम् अप्सराः सहसा शोकग्रस्ताः इति सा पृष्टवती। ताः मिलित्वा, “किम् उत्तमाः अप्सराः एवम्?” इति पृच्छति। ताः तस्यै प्राचीनं वृत्तान्तं कथयन्ति। ततः, सः महत् यत्नेन, हितमूलं उपायं तासां सम्यक् व्याख्यातवान्।